(ترجمه)

دکتر شیرین مزاری، وزیر حقوق بشر فدرال، در ۱۵ آگوست/اوت ۲۰۲۰ م با اشاره به تجاوزهای گستردۀ ارتش هند در سال ۱۹۹۱م در دو روستای کشمیر اشغالی، اظهار داشت: «چرا وزارت امور خارجه به سازمان‌های بین‌المللی و سازمان‌های حقوق زن که برای حقوق زنان می‌جنگند و این وحشی‌گری‌ها را افشا می‌کنند، توجه نکرده‌است؟» درحالی‌که وزیر حقوق بشر فدرال شکاف‌های دولت در مورد بی‌توجهی کامل به کشمیر اشغالی را، که عصبانیت بسیاری از مسلمانان پاکستان را برانگیخته است، آشکار می‌کند، باید ناکامی کامل وزارت‌خانۀ خودش را نیز برای ایجاد هرگونه تغییر مؤثر برای زنان‌کشمیر اشغالی اعلام کند.

در حقیقت، رژیم باجوا – عمران از طریق استراتیژی نادرست مراجعه به بت سنگی سازمان ملل، نتوانسته امنیت حتی یک زن کشمیر اشغالی را تضمین کند. یک ماه کامل از زمان رد شدن درخواست وثیقه یک زن مسلمان ۵۷ ساله کشمیری به‌نام نسیمه بانو در ۱۴ جولای/ژوئیه ۲۰۲۰ توسط یک محکمه/دادگاه محلی در کشمیر اشغالی، گذشته است. او در آخرین هفتۀ جون/ژوئن در یک عملیات مشترک ارتش و پلیس هند دستگیر شد؛ به خانهاش حمله شد، دخترش مورد ضرب و شتم قرار گرفت و اشیای قیمتی‌اش توسط نیروهای دولت هند غارت شد. وی طبق قانون مفتضح UAPA (‌پیش‌گیری فعالیت‌های غیرقانونی) به اتهام حمایت  لجستیکی و دادن سرپناه برای مبارزان کشمیری، که توسط دولت هندو "تروریست" تلقی می‌شوند، دستگیر شد. خانواده نسیمه از سال ۱۹۹۰ م درگیر کشمکش برای آزادسازی کشمیر بوده‌اند. بسیاری از اقوام نسیمه یا زندانی اند و یا به شهادت رسیده‌اند، از جمله پسر کوچک‌اش که در سال ۲۰۱۸ م توسط ارتش هندو به شهادت رسید، درحالی‌که فرزند بزرگ‌ترش در زندان به سر می‌برد. سلامتی وی تحت شرایط نامساعد زندان به‌طور مداوم رو به وخامت است، حال‌آن‌که در حال حاضر از فشار خون بالا و دیابت نیز رنج می‌برد.

از زمان آغاز محاصرۀ کشمیر اشغالی در ۵ آگوست/اوت ۲۰۱۹ م، با قضیۀ نسیمه بانو فراتر و شنیع‌تر از قضیۀ یک مادر مسلمان کشمیری برخورد شده‌است. اگر حکام پاکستان واقعاً فکر می‌کنند که مبارزان کشمیری برای حق آزادی خود می‌جنگند، پس چه چیزی آنان را از فرستادن نیروهای مسلح‌مان به یاری‌شان بازمی‌دارد و بالعکس سبب می‌شود تا به یک بت سنگی رجوع کنند؟ چه چیزی آنان را بازمی‌دارد، حال‌آن‌که فرزندان نیکوکارمان در نیروهای مسلح از درد خواهران مظلوم‌شان آگاه اند و بیش‌ازحد توانایی  آزادسازی کشمیر را دارند؟

پاسخ ساده است! چون آنان نوکران اربابان استعمارگری استند که اعتقاد دارند پاکستان از رشد ظلم و استبداد دولت هندو ممانعت می‌کند.

در حقیقت، تنها زیر چتر احکام الهی بود که ارتش‌‌ها به‌خاطر استجابت گریه‌های زنان بسیج می‌شد. به‌خاطر گریه‌های یک زن مسلمانی‌که در سند زیر ظلم و استبداد راجا داهر قرار گرفته‌بود، ارتش محمد بن قاسم به حرکت درآمد و به حاکمیت راجا داهر نقطۀ پایان گذاشت. بناءً وظیفۀ ماست که به پدران، برادران و فرزندان خود در نیروهای مسلح، که نسبت به عزت و آبروی زنان مسلمان باغیرت اند، اصرار کنیم تا برای تأسیس مجدد خلافت بر منهج نبوت به حزب‌التحریر نصرت دهند، باشد که بی‌درنگ بر این اشغال نقطۀ پایان بگذارند. الله سبحانه وتعالی می‌فرماید:

﴿وَمَا لَكُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَٱلْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ ٱلرِّجَالِ وَٱلنِّسَآءِ وَٱلْوِلْدَانِ ٱلَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَآ أَخْرِجْنَا مِنْ هَـٰذِهِ ٱلْقَرْيَةِ ٱلظَّالِمِ أَهْلُهَا﴾

(النساء: ۷۵)

ترجمه: چرا در راه الله (سبحانه وتعالی) و (در راه) مردان و زنان و کودکانی‌که (به دست ستمگران) تضعیف شده‌اند پیکار نمی‌کنید؟! همان افراد (ستم‌دیده‌ای) که می‌گویند: «پروردگارا! ما را از این شهر (مکه) که اهل‌اش ستم‌گر اند بیرون ببر.

دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر – ولایه پاکستان

(ترجمه)

به نقل از آژانس خبری نت مؤرخ ۲۹\۸\۲۰۲۰، روزنامه های محلی در سوئد گزارش دادند که شهر مالمو جمعه گذشته شاهد چندین اقدام ضد اسلامی بوده است؛ یکی ازین جمله اقدامات لگد زدن سه نفر به نسخه‌ای از قرآن کریم در محضر عام می‌باشد.

به گفته روزنامه آفتونبلادت این همه اعتراضات ضد اسلام زمانی صورت گرفت که به راسموس پالودان رهبر حزب راست افراطی دنمارکی اجازه برگزاری نشست در مالمو داده نشده است. قرار بود پالودان روز جمعه برای برگزاری تظاهراتی علیه مسلمانان به مالمو برود. او هم‌چنان برای آتش زدن قرآن فراخوانی داده بود.

تعجب مسلمانان اینست که چرا مسلمین در سرزمین‌های اسلامی هیچ اقدامی علیه اعمال تحریک‌آمیز غربی‌ها انجام نمی‌دهند؟ پاسخ اینست: اسلام یک دین زنده است که استدلال محکم و قوی در مقابل مبارزان خود دارد و آن‌ها افرادی هستند که همیشه شکست خوردند و جز نفرت و تحریک چیزی دیگری در خود ندارند. آنچه باعث می‌شود آن‌ها در این امر بسیار عمیق شوند، اینست که امت سپری (خلیفه) ندارند تا به آن‌ها جواب دندان شکن دهد و این امت توسط وسوسه‌های شیاطین همه چیز را فراموش کرده اند.

بنابر این، پاسخ برخی از مسلمانان عصبانی همانند کسانی است که در سوئد بخاطر به آتش کشیدن نسخه‌ای از قرآن کریم توسط تندروهای راستی در شهر تظاهرات را راه‌اندازی نمودند.

مترجم: عبدالله حماس

(ترجمه)

خبر

در 23 جولای سال 2020 میلادی روزنامۀ اقتصادی تایمز گزارش داد که تصویب قانون تعدیل شهروندی توسط پارلمان هند که به غیرمسلمانان از افغانستان، پاکستان و بنگلادیش اجازه می‌دهد تابعیت هند را به‌دست آورند، باعث شده که بسیاری مسلمانان از افغانستان و برما (میانمار) برای دریافت تابعیت در این کشور به روی آوردن به نصرانیت متوسل شوند. براساس اطلاعات رسمی، 150 تا 160،000 مسلمان افغان در دهلی زندگی می‌کنند که عمدتاً در شرق کیلاش، لجات‌نگار، آشوک‌نگار و اشرام زندگی می‌کنند. چنان‌که تقریباً 40،000 مسلمان روهینگیا در سراسر هند وجود دارند که بیش‌ترین تعداد آن‌ها در جامو و کشمیر متمرکز است. تعداد زیادی از این مهاجران قبل از سال 2012 در هند زندگی می‌کردند و اکنون با ادعای نصرانی خود ادعا می‌کنند که اهل بنگلادیش هستند. چنان‌که شورای حقوق بشر سازمان ملل‌متحد، مهاجرت به سوی کانادا و اروپا را یکی از اسبابی در نظر گرفته که باعث این تحولات می‌گردد.

تبصره

خبرِ روی آوردن مسلمانان به نصرانیت جهت جلوگیری از آزار و شکنجه توسط کفار، برای حاکمان مسلمان و ارتش آن‌ها به صورت خصوص و برای مسلمانان به طور عموم شرم‌آور است. هر روزی‌که می‌گذرد، نیاز به خلافت بیش‌تر و بزرگ‌تر می‌گردد و نبود آن باعث شده تا دشمنان اسلام، فرزندان و دختران امت را از شرق تا غرب و از شمال تا جنوب مورد آزار و اذیت و کشتن قرار دهند. در این اواخر حتی سرزمین‌های هم‌پیمان، ناقص و غیراسلامی را تشویق کرده تا درجه‌ای نفرت علیه اسلام و مسلمانان را بلند برده تا حقوق شهروندی مسلمانان را به چالش بکشند، املاک آن‌ها را غارت کنند، اماکن عبادت آنان را نابود کنند، زنان مسلمان را مسخره کنند و مردان را بدون محاکمه اعدام نمایند. این امر برخی از مسلمانان را مجبور کرده است که برای زنده ماندن، از دین خود خارج شده و به نصرانیت یا هندوئیسم وارد شوند و از عکس‌العمل در مورد مذهب اسلامی که اکثریت از آن نفرت دارند، اجتناب کنند.

تمرکز هند در اعطای تابعیت به مردم افغانستان مربوط به علاقۀ ژئوپلیتیک هند در منطقه است. با این حال، تمایل به دست آوردن این تابعیت تا حد زیادی برای مسلمانان روهینگیا وجود ندارد و این به دلیل عدم وجود چنین منافع ژئوپلیتیکی یا دیپلماتیک در برما یا آسیای شرقی است. توجۀ کمیتۀ حقوق بشر سازمان ملل‌متحد در مورد تابعیت اقلیت‌های نژادی زیر ظلم، در مقایسه با آزار و اذیت‌های که به خاطر مسلمان بودن تحت آن قرار گرفته و نصرانی می‌گردند، نگران‌کننده‌تر به نظر می‌رسد! اگر حتی ذرۀ از آن‌چه آن‌ها «حقوق بشر» می‌نامند وجود می‌داشت حالا بحران روهینگیا از اساس وجود نمی‌داشت.

پاسخ حاکمان مسلمان به آزار و اذیت مسلمانان در برما، هند، سوریه، یمن، افغانستان، آفریقا و سایر سرزمین‌ها، با قدرت زیاد و ارتش نامعلوم است و ما نمی‌بینیم که آن‌ها کاری فراتر از کلمات انجام دهند! آن‌ها برای حمله به این مجرمان گزینۀ نظامی، گزینه‌های اقتصادی برای تحمیل تحریم نفتی، گزینه‌های دیپلماتیک برای بستن مسیرهای دریایی و هوایی استراتژیک خود و وسایل دیگر برای فشار آوردن به این کشورهای متخاصم برای پایان دادن به آزار و اذیت دارند؛ اما آن‌ها مشتاق‌اند تا ارباب استعماری خود را حتی به قیمت غضب خدا و رسولش ﷺ و مؤمنان خوش‌حال کنند. چنین واکنشی از طرف حاکمان مسلمان به ظالمان اجازه داده است تا با آزار و اذیت بیش‌تر ادامه دهند.

تابعیت در اسلام برای هر فرد از هر دین و نژادی که مایل به زندگی تحت حاکمیت شریعت باشد، اصل ثابتی دارد. فراهم ساختن حق غذا، پوشاک و سرپناه وظیفۀ خلیفه برای هر یک از  دارنده‌گان تابعیت؛ اعم از مسلمان یا غیرمسلمان می‌باشد؛ زیرا پیامبرﷺ فرمودند:

«لَيْسَ لِابْنِ آدَمَ حَقٌّ فِي سِوَى هَذِهِ الْخِصَالِ بَيْتٌ يَسْكُنُهُ وَثَوْبٌ يُوَارِي عَوْرَتَهُ وَجِلْفُ الْخُبْزِ وَالْمَاءِ» [ترمذی، حدیث حسن صحیح]

ترجمه: فرزند آدم غیر از این موارد، حاجت اصلی دیگری ندارد. خانه‌ای‌که در آن سکونت کند، جامه‌ای‌که عورتش را بپوشاند و پارۀ نان و آبی. متأسفانه، مسلمانان سیستم حاکمیت اسلامی را ترک کردند و سکولاریسم آنان را اغوا کرد، به حدی که به جای حذف ظلم از سرزمین، خودشان در معرض ظلم و ستم قرار گرفتند و ما باید درک کنیم که صحابه امپراتوری‌های روم و فارس را نه با دموکراسی یا سکولاریسم؛ بلکه با اتخاذ نظام سیاسی اسلام؛ یعنی خلافت و پیروی از سیاست خارجی اسلام؛ یعنی دعوت و جهاد آنان را فروتن ساختند.

ما از ارتش‌های مسلمانان می‌خواهیم که با تأسیس خلافت بر منهج نبوت، به این همه آزارها پایان دهند؛ هم‌چنین به برادران و خواهران خود که به چنین میزان ناامیدی متوسل می‌شوند، توصیه می‌کنیم که صبور باشند و از جانب الله سبحانه و تعالی پاداش و گشایش برای‌شان خواهد رسید. زندگی در این جهان ابتلاء و آزمایش است و همۀ ما در آزمایش‌ها و ابتلاءهای مختلفی زندگی می‌کنیم؛ همان‌طوری‌که الله سبحانه و تعالی در قرآن‌کریم فرموده است:

﴿الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً﴾ [ملک: 2]

ترجمه: همان كسی‌كه مرگ و زندگی را پديد آورده است تا شما را بيازمايد که كدام‌تان كارتان بهتر و نيكوتر خواهد بود.

الله سبحانه و تعالی هم‌چنین در قرآن‌کریم به ما می‌گوید که نسل‌های گذشته مورد آزار و اذیت فراوان قرار گرفته‌اند، تا جایی‌که پیامبران و یاران‌شان گفتند: ﴿مَتَى نَصْرُ اللّهِ﴾؛ پس ياری الله سبحانه و تعالی كی (و كجا) است‌؟! و ما می‌گوئیم آن‌چه را که الله سبحانه و تعالی گفته است: ﴿أَلا إِنَّ نَصْرَ اللّهِ قَرِيبٌ﴾؛ بی‌گمان ياری الله سبحانه و تعالی نزديک است.‏

نویسنده: د. احمد ابویوسف

مترجم: احمد صادق امین