Ürdün, Tunus, Cezayir, Suudi Arabistan, Somali, Irak, Filistin, Katar, Mısır, Fas, Endonezya, Pakistan, Türkiye ve Malezya dışişleri bakanları ile Arap Birliği Genel Sekreteri; Yahudi varlığının Kudüs’teki uygulamalarına karşı ortak bir tutum geliştirmek amacıyla Çarşamba günü Ürdün’ün başkenti Amman’da bir araya geldi.

Peki bu geniş katılımlı toplantıdan ne çıktı? Hiçbir şey. Bakanlar, sadece Yahudi varlığının Kudüs’teki gerilimi tırmandırmasını kınayan bir bildiri yayınladılar; sanki böylece üzerlerine düşeni tam anlamıyla yapmış sandılar! Ardından, Kudüslülerin direnişini desteklemek adı altında kalkınma desteği sağlanması ve Kudüs’teki Filistin kurumlarının güçlendirilmesi gibi birtakım adımlar üzerinde mutabık kaldılar. Uluslararası toplumun ve Güvenlik Konseyi’nin tutumunu önceden bildikleri halde utanmadan onları harekete geçmeye çağırdılar. Kudüs’ü desteklemek için harekete geçmek yerine, tıpkı sıradan bireyler gibi ortak bir diplomatik girişim başlatarak uluslararası bir tutum oluşturulması ve ihlalleri belgelemek üzere bir medya platformunu da içeren sürdürülebilir bir kurumsal çalışma mekanizması kurulması çağrısında bulundular. Üstelik bunun uzun vadeli bir mekanizma olmasını istediklerini de açıkça ifade ettiler! Bunlar, kendi başlarına hiçbir şey yapmaya gücü yetmeyen dernek yöneticilerinin veya sendika başkanlarının alabileceği kararların seviyesine bile ulaşmayan adımlardır!

Hiç şüphe yok ki 14 ülkeyi bir araya getiren böylesine büyük bir toplantı, topluca ve hatta tek başlarına bile bütün Filistin faciasına son verebilecek, günün bir saatinde bile Kudüs ve tüm Filistin’i özgürleştirebilecek bir toplantıdır. Dolayısıyla böylesine büyük bir toplantıdan sadece bir kınama bildirisi ve diplomatik, belgesel, medya odaklı adımlar çıkması tesadüf değildir, kasıtlıdır. Zira böyle yaparak hem Kudüs’ün hâlâ yöneticilerin zihnini meşgul ettiğini ima ederek bazı Müslümanları kandırmaktalar hem de Filistin meselesini bu yöneticilerin kucağında tutarak ümmetin ve ordularının eline geçmesini engellemekte, böylece işlerin kontrolden çıkmasının ve istemedikleri şeylerin gerçekleşmesinin önüne geçmektedirler.

Bu yüzden bu toplantı; Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in İsra yurduna ve ilk kıblesine yapılanları gördükçe öfkesi kabaran ümmetin gözünü boyamaktan ve Yahudi varlığına, işlerin kontrolden çıkmayacağına, her şeyin uluslararası kurumların dehlizlerinde ve hain rejimlerin koridorlarında kalacağına dair güvence vermekten başka bir şey değildir. Bu hain rejimler, onlar olmasaydı ne Yahudi varlığı var olabilir ne de 78 yıl boyunca ayakta kalabilirdi.

Filistin ve Mescidi Aksa’ya yardım etmek zirveler, toplantılar ve bildirilerle olmaz; ancak ümmetin ordularıyla olur. Çünkü gaspçı Yahudilerden orayı ancak ordular kurtarabilir. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ انفِرُواْ فِي سَبِيلِ اللهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِيتُم بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلاَّ قَلِيلٌ “Ey iman edenler! Ne oldunuz ki, size “Allah yolunda sefere çıkın” denilince, yere çakılıp kaldınız. Yoksa ahiretten vazgeçip dünya hayatını mı seçtiniz? Oysa ahirete göre dünya hayatının yararı, pek az bir şeydir.” ^{[Tevbe 38]}