(ترجمه)

در ۲۸ آگست ۲۰۲۶م، شوکت میرضیایف، رئیس‌جمهور ازبیکستان، در مراسم اختتامیۀ سی‌وپنجمین سالگرد استقلال این سرزمین گفت: «استقلال، پیش از هر چیز، شکوه و عزت ما، دین مقدس ما، زبان مادری ما و ارزش‌های ملی ما را که در معرض فراموشی قرار گرفته بود، دوباره به ما بازگرداند».

ما برخی تغییرات مثبت را که پس از استقلال در زندگی دینی رخ داده است، انکار نمی‌کنیم. همچنان به خوبی می‌دانیم که اسلام در سال ۱۹۹۱م وارد این سرزمین نشده است؛ بلکه این سرزمین در طول قرن‌ها یکی از مراکز علم و تمدن اسلامی بوده است.

دانشمندان بزرگی که رئیس‌جمهور از آنان یاد کرد؛ مانند امام بخاری، امام ترمذی، امام ماتریدی و برهان‌الدین مرغینانی، در جامعه‌ای پرورش یافتند و به کمال علمی رسیدند که با اسلام اداره می‌شد.

بنابراین، معرفی اسلام به عنوان هدیه‌ای که استقلال به مردم تقدیم کرده است، نیازمند توضیح تاریخی و شرعی است. اسلام دینی نیست که با یک رژیم سیاسی خاص یا به دست آوردن استقلال پدید آمده باشد؛ بلکه دین حق یگانه‌ای است که الله سبحانه و تعالی برای بشریت فرستاده و نظامی کامل است که زندگی انسان را تنظیم می‌کند. بر این اساس، استقلال نباید تنها از زاویۀ دینی ارزیابی شود؛ بلکه باید از نگاه استقلال سیاسی، اقتصادی و نظامی و میزان وابستگی به قدرت‌های خارجی نیز بررسی گردد.

در طول ۳۵ سال، ازبیکستان تا چه اندازه تصمیم‌های سیاسی داخلی و خارجی خود را مستقلانه اتخاذ کرده است؟ تا چه حد تأثیر کشورهای خارجی و قدرت‌های بزرگ ژئوپولیتیکی بر آن ادامه داشته است؟ و تا چه اندازه بر منابع طبیعی، بخش‌های راهبردی، تجارت خارجی و سیاست‌های سرمایه‌گذاری و اعتباری خود حاکمیت مستقل دارد؟

اگر منابع و منافع خارجی در تصمیم‌های مهم اقتصادی نقش تعیین‌کننده داشته باشند، آیا می‌توان این را استقلال اقتصادی کامل نامید؟ در حالی‌که رسیدن بدهی خارجی کشور به ۴۰ میلیارد دالر، به هیچ وجه نتیجهٔ اسلام نیست. همچنین سیاست دفاعی و امنیتی ازبیکستان، همکاری‌های نظامی آن، مسائل تسلیحاتی و معیارهای نظامی آن تا چه اندازه با قدرت‌های خارجی پیوند دارد؟! تضعیف معیارهای نظامی روسیه و حرکت به سوی معیارهای پیمان ناتو، چه مقدار هزینهٔ اضافی از میلیاردها دالر بدهی را بر دوش مردم خواهد گذاشت؟!

ما در سال ۱۹۹۱م از اتحاد جماهیر شوروی مستقل شدیم؛ اما آیا در طول ۳۵ سال، وابستگی‌های سیاسی، اقتصادی و نظامی جدیدی به روسیه، غرب یا دیگر قدرت‌های خارجی ایجاد نشده است؟! آیا حقیقت اساسی برنامه‌هایی که در آینده تحت عنوان «پروژهٔ ملی» تبلیغ می‌شوند، چیزی جز همان وابستگی به سرمایه‌داران غربی نیست؟! آیا محصول چیزی که با افتخار «استقلال ما» می‌نامیم، این است که به صادرات میلیون‌ها کارگر مهاجر به خارج افتخار کنیم؟! یا باید به فرستادن زنان ما ــ زنانی که شایستۀ عزت و کرامت‌اند، ستون‌های استوار خانواده‌هایشان هستند و اسلام بهشت را زیر پای آنان قرار داده است ــ برای انجام کارهای خلاف عفت در سرزمین‌های بیگانه افتخار کنیم؟! آیا این‌ها کارهایی نیست که باید از آن شرم داشت، نه این‌که مایۀ افتخار دانسته شود؟!

ما به‌طور قاطع رد می‌کنیم که جایگزین شدن یک قدرت خارجی با قدرت خارجی دیگر را موفقیت ملت خود بدانیم. ما بر این باوریم که وظیفه داریم معنای واقعی استقلال حقیقی را روشن سازیم.

استقلال تنها در پرچم کشور، نشان ملی، سرود ملی و عضویت در سازمان‌های بین‌المللی خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در توانایی اتخاذ مستقلانۀ تصمیم‌های سیاسی، مدیریت منابع بدون مجبور شدن به فروش آن‌ها به ارزان‌ترین قیمت به دشمنان تاریخی ملت، توانایی ادارهٔ صنایع سنگین در سیاست دفاعی و قدرت بازداشتن متجاوز در صورت نیاز، تجلی می‌یابد.

تنها نظامی که دارای ارتشی است که تمام مدافعان سرمایه‌داری ــ چه در شرق و چه در غرب ــ از آن به هراس می‌افتند، و قوی‌ترین و باثبات‌ترین اقتصاد جهان را داراست و موضع خود را در سیاست خارجی به صورت مستقل تعیین می‌کند، نظام اسلام است.

پس زمانی که اسلام با تمام احکامش تطبیق شود، تنها در آن هنگام است که شکوه، عزت و کرامت خود را دوباره به دست خواهیم آورد. و تنها در آن زمان است که دانشمندان جهانی، همان‌گونه که شما یاد کردید، دوباره ظهور خواهند کرد.

عزت تنها از استقلال به دست نمی‌آید؛ بلکه الله سبحانه و تعالی آن را عطا می‌کند. و استقلال باید با حقیقت و ماهیت واقعی آن سنجیده شود، نه تنها با نام آن. الله سبحانه وتعالی می‌فرماید:

﴿وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَٰكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ﴾ [المنافقون: 8]

ترجمه: عزت از آنِ الله و پیامبر او و مؤمنان است؛ ولی منافقان نمی‌دانند.

 دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر – ازبیکستان