(ترجمه)

رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند:

«يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، اللَّهَ اللَّهَ! أَبِدَعْوَى الْجَاهِلِيَّةِ وَأَنَا بَيْنَ أَظْهَرِكُمْ بَعْدَ أَنْ هَدَاكُمُ اللَّهُ لِلْإِسْلَامِ وَأَكْرَمَكُمْ بِهِ، وَقَطَعَ بِهِ عَنكُمْ أَمْرَ الْجَاهِلِيَّةِ، وَأَلَّفَ بِهِ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ؟ دَعُوهَا فَإِنَّهَا مُنْتِنَةٌ»

ترجمه: ای جماعت مسلمانان! الله را در نظر داشته باشید! آیا به دعوت جاهلیت بازمی‌گردید در حالی‌که من در میان شما هستم، پس از آن‌که الله (سبحانه وتعالی) شما را به اسلام هدایت کرد و به وسیله آن شما را گرامی داشت، و به وسیله آن کارهای جاهلیت را از شما قطع نمود و دل‌های شما را به هم پیوند داد؟ آن را رها کنید، زیرا آن بدبو و ناپاک است.

این سخنان رسول الله صلی الله علیه وسلم زمانی بیان شد که «شاس بن قیس» یکی از یهودیان، جوان یهودی را به کار گرفت تا میان دو قبیله اوس و خزرج از انصار تعصب قبیله‌ای را شعله‌ور سازد و نزدیک بود میان آنان جنگی درگیرد. این رهنمود دقیقاً بر وضعیت امروز ما نیز منطبق است. در شب هشتم و نهم برج حوت، طالبان افغانستان مواضع مرزی پاکستان را هدف قرار دادند؛ در واکنش به آنچه ادعا شد حملات هوایی نیروی هوایی پاکستان بر مواضع مربوط به تحریک طالبان پاکستان بوده است. بر اساس گزارش‌های رسانه‌ای که در نتیجه آن حملات زنان و کودکان کشته شدند.

پاکستان افغانستان را متهم می‌کند که به عناصر این گروه پناه داده و اجازه نفوذ به آنان می‌دهد، در حالی‌که افغانستان این اتهام را رد می‌کند. هر دو طرف از صدها کشته مسلمان سخن می‌گویند؛ گویی در میدان جهاد علیه یهود غاصب فلسطین می‌جنگند! در حالی‌که واقعیت این است که کشتارها در غزه بدون توقف ادامه دارد و در همان زمان، ارتش‌های هر دو طرف در اردوگاه‌های خود نشسته بودند؛ نه شرمی از این وضعیت داشتند و نه شجاعتی برای دفاع از مسلمانان نشان دادند، اما در جنگ با یکدیگر نهایت سرسختی را از خود نشان دادند!

بی‌گمان جنگ مسلمان با مسلمان در اسلام امری بسیار خطرناک است؛ زیرا خون مسلمان بر مسلمان دیگر حرام است. رسول الله صلی الله علیه وسلم در خطبه روز نحر فرمودند:

«فَإِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ وَأَعْرَاضَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ، كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هٰذَا، فِي بَلَدِكُمْ هٰذَا، فِي شَهْرِكُمْ هٰذَا» (بخاری)

ترجمه: همانا خون‌های شما، مال‌های شما و آبروهای شما بر یکدیگر حرام است؛ همان‌گونه که حرمت این روز شما، در این شهر شما و در این ماه شما حرام و محترم است.

همچنان احنف بن قیس روایت می‌کند که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند:

«إِذَا الْتَقَى الْمُسْلِمَانِ بِسَيْفَيْهِمَا، فَالْقَاتِلُ وَالْمَقْتُولُ فِي النَّارِ»

ترجمه: هرگاه دو مسلمان با شمشیرهای‌شان به روی یکدیگر برخیزند، هم قاتل و هم مقتول در آتش خواهند بود.

گفته شد: ای رسول الله! قاتل روشن است، اما مقتول چرا؟ فرمودند:

«إِنَّهُ كَانَ حَرِيصاً عَلَى قَتْلِ صَاحِبِهِ»

ترجمه: زیرا او نیز حریص بود که صاحبش (طرف مقابلش) را به قتل برساند.

الله سبحانه وتعالی نیز در کتاب کریم خود می‌فرماید:

﴿وَمَن يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِداً فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَاباً عَظِيماً﴾ [نساء: 93]

ترجمه: و كسی كه مؤمنی را از روي عمد بكشد (و از ايمان او باخبر بوده و تجاوزكارانه او را به قتل برساند و چنين قتلی را حلال بداند، كافر بشمار می‌آيد و) كيفر او دوزخ است و جاودانه در آنجا مي‌ماند و الله بر او خشم مي‌گيرد و او را از رحمت خود محروم مي‌سازد و عذاب عظيمي براي وی تهيّه می‌بيند.‏

همه این نصوص به روشنی بر حرمت جنگ مسلمانان با یکدیگر دلالت دارد. از همین رو باید جنگ میان گروه‌های اسلامی در هر شرایطی متوقف گردد، به‌ویژه زمانی که این جنگ‌ها با انگیزه‌های قومی و قبیله‌ای شعله‌ور می‌شود؛ زیرا چنین انگیزه‌هایی از همه بیشتر حرام و خطرناک است.

با تأسف، امروز هر دو طرف با انگیزه‌های قومی، قبیله‌ای و جغرافیایی می‌جنگند؛ در حالی‌که چنین تعصباتی با وحدت اسلام در تضاد است. رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند:

«مَنْ قَاتَلَ تَحْتَ رَايَةٍ عِمِّيَّةٍ، يَدْعُو إِلَى عَصَبِيَّةٍ، أَوْ يَغْضَبُ لِعَصَبِيَّةٍ، فَقِتْلَتُهُ جَاهِلِيَّةٌ» (ابن ماجه)

ترجمه: هرکس زیر پرچم قوم‌گرایی بجنگد، به تعصب دعوت کند یا برای تعصب خشم گیرد، کشته شدن او کشته شدن جاهلی است (مانند کشته شدن مردم زمان جاهلیت).

امروز هیچ‌یک از دو طرف در این درگیری به احکام شریعت پایبند نیستند. حملات نامنظم بر ارتش پاکستان از نگاه شریعت درست نیست؛ همان‌گونه که تضعیف توان نظامی مسلمانان از طریق شورش و تمرد نیز توجیه شرعی ندارد. به همین ترتیب، فشارهایی که با حمایت امریکا بر حکومت طالبان در افغانستان وارد می‌شود ــ از اخراج مهاجران، بستن مرزها و اجرای عملیات در مناطق قبایلی که هزاران بی‌گناه قربانی آن می‌شوند ــ همگی اعمالی هستند که از نظر شرعی حرام‌اند. از این‌رو، بر هر دو طرف واجب است که به احکام اسلام بازگردند.

این جنگ حرمت‌های مسلمانان را می‌شکند و کافران را وادار می‌سازد که با تمسخر به ما بنگرند. در عوض این‌که ارتش‌های پاکستان و افغانستان برای یاری مسلمانان و مجاهدان در غزه بسیج می‌شدند، می‌بینیم که آنان با یکدیگر می‌جنگند و هر طرف به کشتن طرف دیگر افتخار می‌کند!

راه‌حل این مسأله در امتداد مرزهای پاکستان و افغانستان نیست؛ بلکه در اسلام‌آباد و کابل است. این دو باید در سایه یک خلافت واحد و یکپارچه متحد شوند؛ همان خلافتی که تعصبات قومی و قبیله‌ای را از میان می‌برد؛ همان‌گونه که رسول الله صلی الله علیه وسلم و خلفای راشدین پس از ایشان چنین کردند و عرب و عجم را در قالب یک امت واحد گرد آوردند. اما اگر وضعیت به همین شکل ادامه یابد، این مشکل که بیش از بیست‌وپنج سال دوام یافته است، دهه‌های دیگری نیز ادامه خواهد داشت. حزب‌التحریر همواره به چنین راه‌حل شرعی دعوت کرده است؛ راه‌حلی که یگانه راه پایان دادن به این فاجعه به شمار می‌رود.

 دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر – ولایۀ پاکستان

شمارۀ صدور: 1447 / 26

 10 رمضان سال 1447ه.ق.

 27 فبروری سال 2026م.

مترجم: محمد مزمل