Sekiz yaşındaki Ramisa Akter, okulu seven ve kimsenin asla bilemeyeceği hayalleri olan bir çocuktu. Bir komşusunun odasına girdi, orada tecavüze uğradı ve başı kesilerek katledildi! O, sadece bir “etiketten” (hashtag) çok daha fazlasını hak ediyor.

Bangladeş müthiş öfkeli, siyasetçiler idam cezası talep ediyor, bazıları şeriatın uygulanması çağrısında bulunuyor; ancak şeriatı uygulayacak bir sistemin kurulmasını istemiyorlar. Gösteriler ve hastagler hiçbir şeyi çözmez ve hiçbiri başka bir Ramisa’nın katledilmesini engelleyemez. Döngü sürekli tekrarlanıyor: Bir çocuk ölüyor, kamuoyu galeyana geliyor, liderler öfkelenmiş gibi yapıyorlar, yasalar kâğıt üzerinde değiştiriliyor ve sonra da yeniden sessizliğe gömünülüyor... Ta ki bir başka çocuk kurban edilene kadar.

Bedeni kâr için bir meta haline getiren kapitalist bir kültürde yaşıyoruz. Porno endüstrisi milyarlarca dolar değerinde. Kapitalizm, “hazcılığı” (hedonizmi) teşvik ediyor; yani zevki, hayatın en yüce amacı haline getiriyor. Araştırmalar, pornografinin bakış açılarını bozmakla, saldırganlığı artırmakla ve çocukları kullanılabilecek “eşyalar” olarak görmeyi normalleştirmekle ilişkili olduğunu gösteriyor. Bir kültür bu tür bir içerikle beslendiğinde ise canavarlar ortaya çıkıyor.

Ramisa’nın ölümüne zemin hazırlayan bu yırtıcı kültür, seçkin çevrelerde yüceltilen o kapitalist-hazcı kültürün ta kendisidir. Jeffrey Epstein münferit bir canavar değildir; onlarca yıl boyunca bir çocuk cinsel ticareti ağını yönetmiştir. Kurumlar bunu biliyordu, nüfuz sahipleri buna göz yummuştur.

Dünyaya “özgürlük” dersleri veren liberal kapitalizm, bizzat kendi en üst kademelerinde çocuk ticareti yapmaktadır. Ramisa, Ballabi’de dar bir dairenin içinde tecavüze uğrarken Epstein’ın mağdurları ise özel adalarda cinsel ilişkiye maruz kalıyorlardı. Sistematik başarısızlık aynıdır: kapitalist-hazcı bir kültür. Arzu veya kâr için birer araçtan ibaret oldukları için çocukları koruyamamaktadır.

Ramisa gibi bir trajedi her yaşandığında, mevcut sözde demokratik nizam bize “şekli” bir adalet sunmaktadır: Tutuklama ve yargılama gerçekleşmekte, idam edilip sonra da dosya kapatılmaktadır. Ancak toplum korunmamaktadır; çünkü idamı talep eden toplumun kendisi, suçu üreten kültürü tüketmeye devam etmektedir!

Seküler-kapitalist nizam, çocuklar için gerçek bir koruma sağlayamaz, yırtıcı içeriği denetleyemez, toplumsal sorumluluğu dayatamaz ve yargılamaları yıllarca sürer. Kapitalist demokraside tepkisel adalet bir aldatmacadır; kültürün kendisi devam ederken tek bir kişiyi idam etmek adalet değil, bir komedidir.

Ey insanlar! Kadınlarımızı ve çocuklarımızı koruyamayan bu bozuk seküler nizama gerçek bir alternatif aramanın zamanı gelmedi mi? İslam Hilafeti, 1300 yıl boyunca farklı bir yol sunmuştur; bu bir “ütopya” değildir, (çünkü İslam suçun yok olacağını iddia etmez), ancak suçun kaynaklarını tedavi eden, suç işlendiğinde ise hızlı, kararlı ve onurlu bir adalet uygulayan bir nizamdır. Bir efendi, cariyesini fuhşa zorladığında; Halife Ömer o efendinin kırbaçlanmasını ve sürgün edilmesini emretmiş, zorla fuhşa zorlandığı için mağdur olan kadını cezalandırmayı reddederek İslam’ın sorumluluğu zayıfa değil, doğrudan failine yüklediğini vurgulamıştır.

711 yılında Sind’de tacirlerin yetim kızları Raja Dahir tarafından esir edildiğinde, Haccac, Muhammed bin Kasım komutasında bir ordu göndererek onları kurtarmış ve bölgeyi fethetmiştir. Bir çocuk kaçırılıp din değiştirmeye zorlandığında ise Abbasi Halifesi Mehdi, çocuğun geri getirilmesini ve kaçıranların cezalandırılmasını emretmiştir. Hilafet, oturma eylemleri veya hashtagler düzenlenmesi yerine zayıf düşmüş çocuklar için orduları harekete geçirmiştir. Hilafet; fahişeliğin bir eğlence, kadın ve çocukların birer meta olmadığı, pornografinin zihinleri zehirlemediği ve devletin mazlumları koruduğu bir toplum inşa etmiştir. Tek bir kadının çığlığı, koca bir orduyu harekete geçirmeye yetmiştir. İşte fark budur. Vaat edilen Nübüvvet Metodu Üzere Raşidi Hilafet, sadece bir cezalar sistemi değildir; suçun yeşerdiği ortamı kökünden söküp atan yegâne bir çerçevedir.