50 binden fazla Faslı Müslümanın İspanya’ya geçme ümidiyle İspanya işgali altındaki Septe (Ceuta) şehrine doğru gerçekleştirdiği göç sahneleri yürekleri burkan sahnelerdir, acı vericidir. Bu acı verici sahneler, yerleri yatak, gökyüzünü yorgan yapan ve kursaklarından geçecek bir lokma bulamayan göçmenlerin içine düştüğü zillet ve çaresizliği gözler önüne sermiştir. Günler süren ıstırap, aşağılanma ve kırılganlığın ardından 68 kişi hayatını kaybetmiş, 48 bin kişi ise geri dönmek zorunda kalmıştır.

Bu manzara, İslam dünyasındaki yöneticilerin savaşlar, katliamlar, yoksulluk ve açlıkla hayatlarını adeta bir cehenneme çevirdiği Müslümanların, onurlu bir yaşam arayışıyla Avrupa’ya doğru gerçekleştirdikleri ölüm ve göç yolculuklarını yeniden hafızalara kazımıştır. Tunus, Fas, Libya, Cezayir, Sudan, Somali, Suriye, Filistin, Lübnan, Irak ve diğer yerlerden dalga dalga gelen bu göç dalgaları uzun yıllardır tek bir gün bile durmamıştır. Nice çocuklar vardır ki cansız bedeni suyun yüzeyinde yüzmüş, sahile vurmuş veya balıklar tarafından yutulmuştur! Nice yiğit gençler çıkıp bir daha geri dönmemiştir! Ve nice kadınlar vardır ki, ezilmişlik, yoksulluk ve sokak hayatının getirdiği uzun ağlamalardan sonra gözyaşları kurumuştur!

Bunlar sadece gözleri değil, kalpleri de ağlatan manzaralardır. Bu insanların tek suçu, halkları hakkında Allah’tan korkmayan, haklarında hiçbir ahit ve yemin gözetmeyen yöneticilerin idaresi altında yaşamalarıdır. Bu yöneticiler gençleri işsiz, gelirsiz ve onursuz bırakmış; geri kalan halkın da rızkını ve geçimini zorlaştırarak insanların hayatını dayanılmaz bir hale çevirmişlerdir.

Genç nüfus, yaşlı Avrupa başta olmak üzere dünyadaki pek çok ülkenin mahrum olduğu ve sürekli planlarla, programlarla sahip olmaya çalıştığı bir beşerî zenginlik iken; bizim yöneticilerimiz, ülkeleri işsizlik, yoksulluk ve kahra boğarak bu zenginliği ve nimeti bir azaba ve cezaya dönüştürmüşlerdir. Hatta göç, ümmetin çoğu gencini uykusuz bırakan bir saplantı haline gelmiştir!

Halbuki Müslüman beldeler, Hilafet döneminde ilim, rızık ve onur arayanlar için dünyanın kıblesi ve uğrak yeri olmuştur. Çünkü o zaman bu ülkeler, Hak ve Adalet olan Rablerinin şeriatıyla yönetiliyorlardı. Sömürgeci kâfir Hilafet’i yıkıp yerine Allah’ın hükümlerini askıya alan yöneticileri iş başına getirdiğinde ise tablo tersine dönmüş; ümmet yoksulluk, zillet ve sıkıntıyla karşı karşıya kalmıştır. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى“Kim Benim zikrimden yüz çevirirse, mutlaka onun için sıkıntılı bir geçim vardır. Ve kıyamet günü onu, kör olarak haşredeceğiz.” ^{[Taha 124]}

Bu sebeple ümmet, İslam’ı uygulamak için Nübüvvet metodu üzere Hilafeti kurmaya ve Raşidi Halifelerin uyguladığı gibi İslâm’ı hayatın her alanında uygulamaya bugün her zamankinden daha fazla muhtaçtır. Olaylar, tarih ve tecrübeler, İslam’ın kaydettiği gibi Hilafet’in, İslam Ümmetinin onurlu bir hayat sürmesinin dün olduğu gibi bugün de yegâne yolu olduğunu kanıtlamıştır. Hilafet, gençlerini bütün dünyanın bize gıpta edeceği bir servete dönüştürecek; onunla ülkemiz yine dünyanın kıblesi ve Allah’ın yeryüzündeki cenneti haline gelecektir. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ“O ülkelerin halkı iman etseler ve sakınsalardı, elbette onların üstüne gökten ve yerden nice bereket kapıları açardık.” ^{[Araf 96]}