Haber-Yorum

Trump'ın İran'la Bir Anlaşmaya Varıldığını Açıklaması, ABD'nin Zayıflığının Bir Kanıtıdır

Haber:

ABD'li Axios sitesi, ABD ile İran'ın şu hususları içeren bir mutabakat zaptı imzaladığını ortaya çıkardı: “Lübnan da dahil olmak üzere tüm cephelerde düşmanlıkların derhal ve kalıcı olarak durdurulması”.

Mutabakat, Hürmüz Boğazı'nın geçiş ücreti alınmaksızın derhal yeniden açılmasını, buna karşılık ABD'nin İran'a uyguladığı yaptırımların kademeli olarak hafifletilmesini, İran'ın petrol satışına yeniden başlamasına imkan tanıyan 60 günlük geçici yaptırım muafiyetlerinin sağlanmasını ve İran'a yönelik yaptırımların hafifletilmesinin İran'ın anlaşmada belirtilen yükümlülükleri uygulama derecesine bağlı olmasını içermektedir; ayrıca anlaşma, İran'ın zenginleştirilmiş uranyum stokunun çözümüne yönelik bir çerçeve de içeriyor ancak nükleer programla ilgili herhangi bir pratik adım, daha ayrıntılı bir ikinci anlaşmaya varılana kadar uygulanmayacaktır.

Diğer yandan İran ise, bu mutabakat zaptı uyarınca Hürmüz Boğazı üzerindeki egemenliğinden vazgeçmeyeceğini vurgulamıştır; zira İran'ın IRNA haber ajansı şunları aktarmıştır: “İran, bu metinde, ne boğazın idaresinden vazgeçme ne de ABD-İsrail'in İran'a yönelik askeri saldırısından önceki koşullara geri dönme konusunda herhangi bir taahhütte bulunmamaktadır.”

Axios, Trump’ın bir anlaşmaya varıldığını duyurmasının Netanyahu hükümetini şaşırttığını, Netanyahu hükümetinin son günlerde müzakerelerin detaylarına dair bilgilendirme çerçevesinin dışında kaldığını ve bunun da Netanyahu hükümetini, görüşmelerin gidişatı hakkında bilgi almak için Trump yönetimine yakın müttefiklerle temas kurmaya sevk ettiğini bildirmiştir.

ABD Başkan Yardımcısı J.D. Vance'in önümüzdeki birkaç gün içinde imza törenine katılmak üzere Cenevre'ye gitmesi bekleniyor.

Yorum:

ABD Başkanı Trump’ın İran ile bir anlaşmaya varıldığını açıklaması, son günlerde İran’a karşı yapay bir askeri gerginlik dalgasının ardından gelmiştir; bu da anlaşmanın Trump'ın güçlü tutumdan dolayı imzalandığını, savaşın hedeflerine ulaştığını, bu anlaşmanın ABD için büyük bir başarı olduğunu ve Obama'nın 2015'te İran ile imzaladığı ve Trump'ın 2019'da iptal ettiği anlaşmadan daha iyi olduğunu kanıtlamak içindir.

Aslında birkaç gün sonra imzalanması beklenen mutabakat anlaşması metnini inceleyen biri, aslında bunun tam anlamıyla bir anlaşma olmadığını, aksine kapsamlı bir anlaşmaya dönüşmesi için ayrıntılı ve yorucu müzakerelere ihtiyaç duyan sadece bir çerçeve anlaşması olduğunu görür; ayrıca mutabakat anlaşmasında geçen maddeleri inceleyen biri de bunun, Amerika'nın savaş için belirlediği hedeflerden hiçbirini gerçekleştirmediğini de görür.

İran taleplerinin hiçbirinden taviz vermediği gibi Amerika da, üzerinde ısrar ettiği hiçbir maddede İran’ı boyun eğdirememiştir; yani İran, Amerika’nın propagandasını yaptığı gibi teslim olmamış, İran'daki yönetim sistemi değişmemiş, zenginleştirilmiş uranyumu ABD'ye teslim etmeyi kabul etmemiş, Hürmüz Boğazı'nın yönetimindeki rolünden vazgeçmemiş, Lübnan, Irak ve Yemen'deki ortakları ve müttefikleriyle ilişkilerini kesmemiş ve füze cephaneliği konusunda sadece görüşme veya müzakere etmeyi bile kabul etmemiştir.

Yani bu mutabakata göre İran, ABD’nin kendisinden talep ettiği hiçbir şeyden taviz vermemiştir; dolayısıyla ABD'nin, gerçekte bu mutabakatta, büyük bir devlet olarak zayıf ve İran’a kendi gündemini dayatmaktan aciz bir halde olduğu ortaya çıkmış; hatta İran’ın taleplerinin çoğunu kabul etmek zorunda kalmıştır; bu da ABD’nin uluslararası konumunda büyük bir stratejik gerileme yaşadığının açık bir göstergesidir.

Yahudi varlığına gelince; ABD’nin istişarelerinden tamamen dışlandığı gibi siyasi olarak da dışlanmış gibi görünmektedir; zira İran'a yönelik saldırının İran rejimini değiştirme konusunda başarısız olmasının ardından, güç kartlarının çoğunu kaybettiği ortaya çıkmıştır; dolayısıyla Amerika'nın onu müzakerelere dahil etmeye, hatta ayrıntılarını ona bildirmeye artık bir ihtiyacı kalmamıştır; böylece Yahudi varlığı, Amerikan-İran müzakereleriyle ilgili bilgileri, Beyaz Saray ile bağlantısı olan yakınlarından gizli bir şekilde toplama noktasına gelmiştir.

Bu savaş, Amerika'nın siyasi ve askeri gücündeki bariz zayıflığı ortaya çıkarmıştır; ayrıca orta ölçekli ülkelerin, eğer irade ve kararlılığa sahip olurlarsa, sahip oldukları sınırlı güçle Amerika'ya karşı koyabilecekleri, onun kontrolünden çıkabilecekleri, hatta Amerika'ya isyan edip onun çıkarlarına karşı koyabilecekleri, dış politikalarında gerçek bağımsızlık yolunda ilerleyebilecekleri ve Amerika'nın hegemonyası ve zorbalığından uzak bir şekilde kendi gerçek çıkarlarını arayabilecekleri artık net bir şekilde ortaya çıkmıştır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ahmed El-Hutvânî

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin son toplantısında Amerika Birleşik Devletleri temsilcisi, kibirli bir üslupla bir kez daha Afganistan ile Amerika arasındaki ilişkilerin normalleştirilmesine yönelik herhangi bir adımın tamamen Afganistan yöneticilerinin tutum ve davranışlarındaki değişikliklere bağlı olduğunu ifade etti. Özellikle kadın hakları ve terörle mücadele konularındaki yükümlülüklerin bu süreçte belirleyici olacağını vurguladı.

Hizb-ut Tahrir / Afganistan Vilayeti, daha önceki uyarılarını yineleyerek dikkat edilmesi gereken şu hususların altını çizmektedir:

1- Batı’nın “terörle mücadele” kisvesi, gerçekte siyasal İslam’a karşı yürüttüğü savaşın adıdır, sömürgeci ulusal sınırları ortadan kaldırarak İslam Ümmeti’ni birleştirmeyi hedefleyen birleşik Hilafet Devleti’nin geri dönüşünü engelleme çabasıdır. Amerika’nın onayını almak ve uluslararası sistem tarafından tanınmaya çalışmak; İslam’ın eksik uygulanmasına, İslami değerlerden taviz verilmesine ve Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın rızasını arama yolundan uzaklaşılmasına götüren bir yoldur. Nihayetinde bu yol, Batılı değer ve ölçülerin benimsenmesine ve onlarla bütünleşilmesine kapı aralamaktadır.

2- Sömürgeci güçler; yumuşak ve sert çeşitli baskı araçlarıyla, havuç-sopa politikalarıyla; Afganistan yöneticilerinin İslam Şeriatı’nı tam manasıyla uygulama yönündeki siyasi iradelerini kademeli olarak zayıflatmayı hedeflemektedir. Ya da onlara, uluslararası sistemi kabul etmenin, uluslararası kuruluşlara katılmanın, sömürgeci güçlerle iş birliği yapmanın ve İslam’ın tam uygulanmasından geri adım atmanın; meşruiyet kazanmanın, iktidarlarını korumanın ve yönetimlerini sürdürmenin tek yolu olduğu fikrini aşılamaya çalışmaktadırlar.

3- Amerika, İslam beldelerinin yöneticileri için yeni bir “siyaset” ve “siyasi zekâ” tanımı ortaya koymuştur. Bu tanıma göre yöneticilerin başarısı ve zekâsı, İslam ümmetini ve onun değerlerini ne ölçüde savunduklarıyla değil, Batı’nın çıkarlarıyla ne kadar uyum içerisinde olduklarıyla ölçülmektedir. Bu bağlamda, Amerika’ya hizmet ederek ve Afganistan’daki Müslüman kardeşlerini bastırarak başarılı bir politika yürüttüklerine inanan Pakistan yöneticileri veya Batı’nın çıkarlarını koruyan Körfez ülkeleri ve Türkiye yöneticileri, gerçekçilik ve siyasi feraset örnekleri olarak tasvir edilmektedirler.

Amerika bugün Afganistan yöneticilerinden de aynı ölçüde “siyasi basiret” ve “gerçekçilik” beklemektedir. Yani onların, şer’î siyasetin gerekleri yerine uluslararası sistemin ve Batılı güçlerin taleplerini öncelemelerini istemektedir. Gazze gibi İslam beldeleri Batı’nın suçlarının ateşiyle kavrulurken, bu sözde “zeki” yöneticilerin hiçbiri Müslümanları kurtarmak için gerçek bir çaba veya ilgi göstermemektedir.

4- Kibirli Amerikan dünya düzeniyle yüzleşmek için gerekli olan şer’î çözüm; maddî hesaplarla, tedricî yöntemlerle, ulus-devleti koruma anlayışıyla veya ekonomi merkezli siyasetlerle gerçekleştirilemez. İslam’ın ve İslam ümmetinin taşıdığı Risâlet; günümüzün Firavun, Nemrut ve Karunlarını temsil eden küresel sistemin saflarına katılarak da hayata geçirilemez. Nitekim Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem, kendi döneminde dünyanın hâkim güçleri olan Roma ve Fars imparatorluklarının egemen olduğu uluslararası sistemden bağımsız bir İslam nizamı kurmuştur. Bizler de bugün Şeriat’ın kriterlerine ve Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in sünnetine dayalı küresel bir İslam nizamı inşa etmekle mükellefiz.

Bu hedef ise ancak Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilâfet’in kurulmasıyla gerçekleşebilir. Bu ise ancak; Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın bahşedeceği zafere tam bir yakîn ile inanan, bu uğurda birbirleriyle yarışan ve bu yolda sadece Allah Subhânehu ve Teâlâ’ya tevekkül eden müminlerin elleriyle gerçekleşecek bir vaattir.

إِنْ يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْدَاءً وَيَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَأَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ وَوَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ“Şayet onlar sizi ele geçirirlerse, size düşman kesilecekler, size ellerini ve dillerini kötülükle uzatacaklardır. Zaten inkâr edivermenizi istemektedirler.” ^{[Mümtehine 2]}

Askerî Gücün Dayandığı En Önemli Üç Temel Unsur Nedir?

İnsan hayatı yeryüzünde başladığından beri insanlar arasında anlaşmazlıklar, çatışmalar ve savaşlar var olagelmiştir; bu durum hâlâ devam etmekte olup Allah’ın dini yeryüzüne ve onun üzerindekilere varis oluncaya kadar da devam edecektir. Savaşlara girme ve muharebeleri yönetme görevi daima askerlerin omuzlarında olduğu gibi askerlerin düşmanlarına karşı zafer kazanmaları ya da yenilmeleri ise her zaman güçlerinin boyutuna bağlı olmuştur.

Buradan hareketle şu soru ortaya atılmıştır: Askeri gücün dinamikleri nelerdir? En üst derecede yeterlilik ve güce sahip olmalarını sağlayacak şekilde hazırlanmaları, donatılmaları ve eğitilmeleri için askeri gücü oluşturan temel unsurlar nelerdir?

Askerî liderler ve düşünürler, savaş deneyimleri ve bunların incelenmesi doğrultusunda askerî gücün, temelde üç ana unsura odaklandığı sonucuna varmışlardır:

1- Askerlerdeki savaşma ruhu ve maneviyatları.

2- Savaşma üslubu ve askerî operasyonların yönetimi.

3- Silahlar ve askeri teçhizatlar.

Bu üç unsurdan en önemlisi hangisidir? Cevap; İkinci Dünya Savaşı'na kadar en önemli unsurun askerlerin savaşma ruhu olduğu, bunu savaşa girme üslubu ve savaş yönetimi izlediği, ardından da üçüncü sırada askeri silahların geldiği şeklinde olur. İşte bu temel üzerinde askerleri eğitiyorlar, yetiştiriyorlar ve onlara bu mefhumları aşılıyorlardı.

Ancak İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra son derece yıkıcı silahların icadıyla birlikte bu unsurlar yeniden sıralanmış; böylece askerî silah en önemli unsur olarak kabul edilmiş, bunu savaşa girme üslubu ve muharebenin yönetimi takip etmiş ve üçüncü sırada ise askerlerin savaşma ruhu yer almıştır. Dolayısıyla bu temel üzerine askerler, askerî kolej ve akademilerde eğitilmiş ve bu tasavvura göre hazırlanıp yetiştirilmişlerdir.

Dünya devletleri bu tasavvuru benimseyerek bunu askeri program ve eğitimlerinin temeli haline getirmişler; böylece müfredatlarını yeniden yapılandırıp kuvvetlerini buna göre eğitmişlerdir. Böylece de dünyanın çeşitli yerlerindeki insanlar ve devletler, askerî silahları bakımından üstün olan ülkelerden korkar hâle gelmişler, onların gücünden çekinmişler, hatta onların birçoğu bu ülkelerin nüfuzuna ve gücüne boyun eğmişlerdir.

Bu teorinin sarsıcı en öne çıkan örneklerden biri, Soğuk Savaş’ın iki kutbundan biri olan ve o dönemde en büyük nükleer cephaneliğe ve en modern yıkıcı silahlara sahip olan Sovyetler Birliği’nin 1979 yılında Afganistan’ı işgal etmesidir. O dönemde Afganistan, dünyanın en yoksul ve askeri açıdan en az gelişmiş ülkelerinden biriydi. Bununla birlikte on yıl süren bir savaşın ardından ve Sovyet ordusunun muazzam askeri gücü ve geniş çaplı savaş operasyonlarına rağmen süreç, Sovyetlerin Afganistan'da yenilgiye uğrayıp kuyruğunu kıstırarak çekilmesiyle sonuçlanmıştır; bu da savaşlarda zaferin elde edilmesinde belirleyici faktörlerin gerçeği hakkında derin soruları gündeme getirmiştir.

Bunun üzerine dünyadaki birçok askerî uzman, özellikle de Amerika liderliğindeki NATO ülkelerinin uzmanları, Sovyet savaş üslubunu zayıf ve yetersiz olarak nitelendirmeye başlamışlar; ancak askerî gücün üç temel unsurundan hangisinin zaferi elde etmede en önemli ve en etkili unsur olduğunun sorgulanması üzerinde derinlemesine durmamışlardır?

2003 yılında Amerika, yaklaşık kırk dokuz ülkenin yer aldığı bir koalisyonla Irak’ı işgal etmiştir; ancak kısa süre sonra şiddetli bir direnişle karşı karşıya kalmış olup eğer ihanetler olmasaydı neredeyse başarısız olacaktı.

Bunun ardından askeri uzmanlar arasında kilit bir mesele öne çıkmıştır: Askeri güçte en önemli unsur sayılan faktörler hangisidir? Nitekim bu soru, askeri çevrelerde ve stratejik çalışmalarda ivedilikle gündeme getirilen bir konu haline gelmiştir.

Askerî uzmanlar arasında uzun ve ciddi tartışmaların ardından, askerî güçte en önemli faktörün askerlerin savaşma ruhu olduğu sonucuna ulaşmışlardır; bunu savaşa girme üslubu ve muharebelerin yönetimi izlemiş, üçüncü sırada ise askerî silahlar yer almıştır.

Askerlere savaşma ruhunu veren şey, değerli canlarını feda etmelerinin karşılığında elde ettikleri bedeldir.

Ahiret gününe iman eden ve cennetin nimetleri uğruna canını feda etmeye çalışan bir müminin savaşma ruhunun, dünyevî bir ücret karşılığında kendini feda eden ve ahirete de cennet nimetlerine de inanmayan birinin savaşma ruhuyla eşit olması asla mümkün değildir.

Dolayısıyla mümin, cenneti kazanma yolunda canını feda etmeyi birinci öncelik haline getirirken; ahiret gününe inanmayan kişi ise dünyayı elde etmeyi ve kendi canını korumayı birinci öncelik haline getirmektedir; bu yüzden bu iki sınıfın, silahları ve savaş araçları ne kadar farklı olursa olsun, savaşa aynı şekilde girmeleri ve savaşın yükünü ve zorluklarını aynı derecede taşımaları mümkün değildir.

Bugün yeryüzünün sakinleri arasında ahiret gününe ve cennete iman edenler kimlerdir?

Ahiret gününe ve cennete iman edenler, Allah'ın rızasına nail olmak ve cenneti kazanmak için savaşlara girenlerdir; bu bakımdan asla yenilgiye uğramamış olmazlar; imanları ve maksatları üzerinde sebat ettikleri sürece gerçek akıbetleri asla bir yenilgi olmayacaktır.

Peki bugün Müslümanlarda savaşma ruhu var mıdır? Savaş üsluplarını biliyorlar mı? Ve askerî silahlara sahipler midir?

Bugün Müslümanlarda bulunan savaşma ruhu, başka hiçbir halkta ve hiçbir orduda bulunmamaktadır.

Bugün Müslüman ülkelerinin depolarında bulunan silahlar, eğer doğru bir şekilde kullanılırsa, yeryüzündeki tüm orduları defalarca yenmeye yeterlidir.

Savaş üsluplarını öğrenmek, ancak savaş alanında ortaya çıkar ve bunları kazanmak ise uzun zaman almaz; aksine askeri komutanlar savaş koşullarına göre bunu çok hızlı bir şekilde karara bağlarlar.

O halde sorun nedir? Ve neden Müslümanlar bugün, yenilgiye uğrayıp zulüm görüyorlar?

Bunun sebebi, İslam’ın ve Müslümanların derdiyle dertlenen, gerçek düşmanlarını idrak eden, ardından halkları, orduları ve tüm Müslümanları birleştirip onları bu düşmana karşı bir araya getirip seferber etmek için çalışan bir liderin yokluğudur.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ahmed Hadi

Haber-Yorum

Mescid-i Aksa'nın İslami Doğasından Soyutlanması Artık An Meselesi. Peki Bizim Tepkimiz Nasıl Olacak?

Haber:

Son iki hafta içinde medya organları, ABD ile Yahudi varlığının, Mescid-i Aksa üzerindeki Ürdün'ün vesayetini sona erdirmek ve İslami vakfın yerine Yahudi varlığının kontrolüne tabi olan yeni bir kurumun getirilmesi için komplo kurduklarını ifade etmiştir; bu kurum mekânı, “çok dinli bir merkez” ilan ederek Mescid-i Aksa'nın İslami kimliğini fiilen ortadan kaldıracaktır. Bu plan uyarınca Yahudilere Mescid-i Aksa’ya eşit erişim hakkı tanınacak ve burada toplu Yahudi ibadetlerinin yapılmasına resmî olarak izin verilecektir. Ayrıca Yahudi varlığı, mescitte görev yapacak imamların, hizmetlilerin ve üst düzey yöneticilerin atanmasının yanı sıra cuma hutbelerinin içeriği üzerinde de büyük bir nüfuza sahip olacaktır. Middle East Eye sitesine göre, bir Batılı yetkili ve Ürdün’den konuya vakıf bir kaynak, Bahreyn, Mısır, Fas ve Birleşik Arap Emirlikleri’nin Amerikan önerisi hakkında bilgilendirildiğini açıklamıştır. Nitekim birkaç hafta önce Yahudi milletvekili Yitzhak Kroizer, açıkça Mescid-i Aksa’nın yıkılması ve onun yerine aynı bölgede bir Yahudi mabedinin inşa edilmesi çağrısında bulunmuştu.

Yorum:

Bunlar, Yahudilerin Mescid-i Aksa üzerindeki egemenliğini dayatmasına, nihayetinde onu yıkmasına ve sözde Üçüncü Mabed’i inşa etmesine yönelik en son planlardır. Son yıllarda Yahudi varlığının Kudüs’ü Yahudileştirme ve Mescid-i Aksa üzerindeki kontrolünü genişletme yönündeki faaliyetleri hız kazanmıştır; nitekim bu kapsamda polisin mescide yönelik baskınları ve yerleşimcilerin ona yönelik neredeyse günlük baskınları artmış, Müslümanların mescide girişine yönelik kısıtlamalar ve Müslümanlardan namaz kılanlara yönelik saldırılar şiddetlenmiş, mescit kırk gün süreyle kapatılmış ve Yahudi bakanların bu yerde Yahudilere ibadet haklarının tanınması yönünde tekrarlanan talepleri gündeme gelmiştir. Nitekim 2023 yılında Likud Partisi milletvekili Amit Halevi, Mescid-i Aksa’nın Müslümanlar ve Yahudiler arasında bölünmesini öngören bir plan önermişti; bu plana göre güney kısmının %30’u Müslümanlara tahsis edilirken, Kubbetü’s Sahra’nın bulunduğu alan da dâhil olmak üzere geri kalan kısmı ise Yahudilere bırakılacaktı. Ayrıca Yahudi varlığının sözde Ulusal Güvenlik Bakanı Ben Gvir ise, mescidin bulunduğu alanda bir Yahudi sinagogu inşa edilmesi çağrısında bulunmuştur. Bunun yanı sıra yerleşimciler toplu halde yüksek sesle dualarını tekrar ediyorlar, Mescid-i Aksa’nın avlularında Talmudî ritüellerini yerine getiriyorlar, şarkı söyleyip dans ediyorlar ve mescidin avlusunda bayraklarını sallıyorlar. Kudüs İslami Vakıflar İdaresi’nden bir yetkili, Middle East Eye sitesine yaptığı açıklamada şöyle dedi: “Mescid-i Aksa’da yaşananlar yalnızca geçici ihlaller silsilesi değildir... Aksine bu, Mescid üzerinde tamamen İsrail egemenliğini dayatmayı hedefleyen kapsamlı bir Yahudileştirme projesidir... Filistinlilerin ve İslam dünyasının, dayatılan gerçeklik geri dönülmez bir hal almadan önce meydan okumanın boyutunu idrak etmesi ve zamanla yarışan plana karşı koymak için hazırlanması gerekir.”

Mescid-i Aksa ile ilgili bu öneriler, El-Halil’deki İbrahim Camii’nde yaşananlara benzemektedir; zira orada, 1994 yılında bir Yahudi yerleşimci tarafından gerçekleştirilen katliamın ardından Yahudi yetkililer, mekanı Müslümanlar ve Yahudiler arasında bölerek İslami kimliğinden soyutlamışlar ve ibadet alanının üçte ikisini Yahudilere, geri kalanını ise Müslümanlara tahsis etmişlerdi. 2025 yılında Yahudi yetkililer, İbrahim Camii’nin avlusunun bazı bölümleri üzerindeki idari kontrolü Filistin belediyesinden alarak yerel bir Yahudi yerleşim dinî konseyine devretmiştir.

Yahudi yetkililerin Mescid-i Aksa'nın işlerini fiilen kontrol ettikleri, kimin içeri gireceğini ve kimin orada namaz kılacağını belirledikleri, hatta mescit içinde namaz kılınmasına izin verilmesini bile belirledikleri açıktır. Mescid içinde, önceden izin alınmadıkça kimse bakım çalışmaları yapamaz; aksi takdirde tutuklanmaya maruz kalabilir; işte ümmetimizin içine düştüğü aşağılayıcı durum budur; zira en kutsal üç mekanımızdan biri, Rabbimize ibadet etmek için oraya girmeye izin verilip verilmeyeceğine dahi karar veren işgalcilerin keyfine tabiidir.

Ürdün hükümetinin bu kutsal mekân üzerindeki vesayeti zayıftır; zira onun defalarca kirletilmesini ve kutsiyetinin ihlal edilmesini engellemekte aciz kalmıştır. Hatta 2022 yılında rejim, Kral II. Abdullah’ın mescide bağışladığı yeni bir halıyı dahi işgalin engellemeleri nedeniyle içeri sokmakta başarısız olmuştur. Dolayısıyla gerçekte bugün Müslüman ülkelerde, Mescid-i Aksa’nın İslami kimliğini silmeye yönelik bu sistematik hamleye karşı koyacak veya onun kutsallığını koruyacak herhangi bir yönetici ya da sistem bulunmamaktadır. Zira onların önceliği, barış anlaşmaları, ticari ilişkiler ve İbrahim Anlaşmaları yoluyla Yahudi varlığıyla olan siyasi, ekonomik ve güvenlik ilişkilerini korumak, güçlendirmek ya da genişletmek veya Yahudi varlığının sponsoru olan Amerika'yı memnun etmektir.

Mescid-i Aksa ancak dini, Müslümanları ve onların topraklarını koruyacak devlet olan Nübüvvet Minhacı üzere Hilafetle kurtarılabilir. Çünkü onu Haçlılardan kurtaran Hilafet olduğu gibi onu yeniden kurtaracak olan da Hilafet olacak ve Kerim Nebimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in şu müjdesine göre Allah’ın izniyle Kudüs Hilafetin başkenti olacaktır: هَذَا الْأَمْرُ كَائِنٌ بِالْمَدِينَةِ ثُمَّ بِالشَّامِ ثُمَّ بِالْجَزِيرَةِ ثُمَّ بِالْعِرَاقِ ثُمَّ بِالْمَدِينَةِ ثُمَّ بِبَيْتِ الْمَقْدِسِ، فَإِذَا كَانَتْ بِبَيْتِ الْمَقْدِسِ فَثَمَّ عُقْرُ دَارِهَا، وَلَنْ يُخْرِجَهَا قَوْمٌ فَتَعُودُ إِلَيْهِمْ أَبَدًا “Bu mesele (yani Hilafet benden sonra), Medine’de, sonra Şam’da, sonra el-Cezire’de, sonra Irak’ta, sonra Medine’de, sonra da Beytü’l Makdis’te var olacaktır; şayet Beytu’l Makdis onun (Hilafetin) merkezi olursa, hiçbir kavim onu çıkaramayacak ve onlara asla geri dönmeyecektir.”

Peki Nebimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in İsra’sı, İslam’ın ilk kıblesi ve en kutsal üçüncü mekânımız olan Mescid-i Aksa İslami kimliğinden soyutlandığında ve orada Allah’ın gazabını hak edenlerin ibadetleri gerçekleştirildiğinde bizim tepkimiz ne olacak? Zira Allahu Teala’nın: سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ البَصِيرُ “Kendisine ayetlerimizden bir kısmını gösterelim diye kulunu (Muhammed’i) bir gece Mescid-i Haram’dan çevresini bereketlendirdiğimiz Mescid-i Aksa’ya götüren Allah’ın şanı yücedir. Hiç şüphesiz O, hakkıyla işitendir, hakkıyla görendir.” [İsra 1] kavli, bizim için ne anlama geliyor? Bu mübarek yerin kirletilmesine ve işgal tarafından daha da fazla kirletilmesine izin verip elimiz kolumuz bağlı bir şekilde duracak mıyız? Tarihimiz, onu bu çağdaş Haçlıların ellerine terk eden bir neslin tarihi mi olacak?!

Yoksa onu korumaya davet edenlerden ve İkinci Raşidi Hilafeti acilen kurmaya davet ederek onu kurtarmak için çalışanlardan mı olacağız? Dolayısıyla ortada başka bir çözüm olmadığı gibi Mescid-i Aksa’yı kurtaracak, bu mübarek toprakları özgürleştirecek ve ümmetimizin kanını koruyacak başka bir devlet de yoktur; çünkü Nebî Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ “İmam bir kalkandır, onun arkasında savaşılır ve onunla korunulur.”

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Esma Sıddık