Haber-Yorum

Kuklalar; Evliliklerinden Çocuk Dünyaya Getiremezler

Haber:

Adalet ve Kalkınma Partisi’nin çeyrek asırlık geçmişi: Erdoğan, partisinin başarılarını sıralıyor… (El Cezire Net)... Konuşmasında şunlar geçti: “Piyade tüfeğini bile dışarıdan alan bir ülkeyi kendi savaş gemisini, insansız uçağını, helikopterini, tankını, füzesini, denizaltısını yapar hale getirdik.” Hatta bu sanayi ürünlerini 185 ülkeye ihraç ettiğini gururla dile getirdi ve bunu bir sanayi mucizesi olarak nitelendirdi.

Askeri Güç Endeksi’ne göre Türkiye, dünya sıralamasında dokuzuncu sırada yer almaktadır. (Vikipedi)

Yorum:

Bu askeri güç, geçit törenleri, ihracat ve hediyeler dışında ne için kullanılıyor ki?!

Bir ay önce, Ankara Zirvesi’nin kapanışında Erdoğan, NATO liderlerine Türk yapımı tabancaları hediye olarak dağıtmıştır; bu hediye, Türk savunma sanayisinin konumuyla ilgili anlamlar içerdiği gibi Türkiye’nin ittifak içinde etkili bir askeri ve sanayi ortağı olarak kendini tanıtma arzusunu yansıtıyordu.

Hemen yanı başında Filistin'deki kardeşlerimizin kanı akarken ve Mescid-i Aksa'nın kutsallığı çiğnenirken, senin gurur duyduğun sanayi mucizen bu mudur?!

Mazlumlara yardım etmeyen, kutsalların ihlal edilmesine öfkelenmeyen, çocukların kanının akıtılmasından dolayı sarsılmayan ve yaslıların çığlıklarından dolayı kılını bile kıpırdatmayan bir güç, sahibi için gurur duyulacak bir şey değil, bir utanç kaynağıdır! Ancak zillet ve utanç içindeki yöneticilerin askerî güçleriyle, teçhizat ve mühimmatlarıyla övündüğü acayip bir zamanındayız! Bir hain, ihanetiyle övünür mü Allah aşkına?!

Mefhumlarımız ve akidemizin sabiteleri altüst olduğunda, silah, bir ajanın elinde gücünü sergilediği aptalca bir siyasi oyuncağa dönüşürken, İslam'ın bundan nasibi ise, sadece kamu kurumlarında, üniversitelerde ve okullarda başörtüsü yasağının kaldırılmasıyla övünmekten ibarettir! İşte bu, laik bir yöneticinin canlı bir tecellisidir; peki ümmetimiz, laik rejimden payının ne olacağını şimdi anladı mı?! Nitekim Allahu Teala şöyle buyurmuştur: يُخَادِعُونَ اللَّهَ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَمَا يَخْدَعُونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ “Onlar (kendi akıllarınca) güya Allah'ı ve müminleri aldatırlar. Halbuki onlar ancak kendilerini aldatırlar ve bunun farkında değillerdir.” [Bakara 9]

Peki sonra ne olacak? Bu saçmalığın devam etmesine izin mi vereceğiz? Yoksa olup bitenlere aldırış etmeyen bir izleyici ya da alkış tutan birer seyirci olarak kalıp, palyaço gülünce gülüp, ağlayınca ağlayacak mıyız?! Zulüm zamanında sessiz kalmak bir ihanettir; tarafsız kalmak ise, ümmetin bedeninde bizzat zalimin kendisinden bile daha yıkıcı bir etki yaratır. Nitekim Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: إِذَا رَأَيْتَ أُمَّتِي تَهَابُ الظَّالِمَ أَنْ تَقُولَ لَهُ أَنْتَ ظَالِمٌ فَقَدْ تُوُدِّعَ مِنْهُمْ “Sen, ümmetimi zalime “Sen zalimsin” demekten korktuğunu gördüğünde, onlardan ümit kesilmiştir.”

Bu ümmetin; artık gerçekten bir insan gücü olduğunu, askeri güç ve sanayi mucizesinin kendi parasıyla finanse edildiğini, bu orduların kendi evlatları olduğunu ve sahip olduğu her şeyin onun onurunu, izzetini ve güvenliğini sağlamasının kendi hakkı olduğunu anlamasının zamanı gelmiştir; zira bizler, Allah’ın İslam ile izzetli kıldığı bir kavimiz ve İslam’dan başka izzetimiz de kurtuluşumuz da yoktur; bu yüzden ümmet ne zaman harekete geçerse, o zaman bir sel gibi olur ve zorba bir yönetici ya da bir tiranın tahtı onun önünde duramaz. Tıpkı eskilerin şöyle dediği gibi: "Karıncalar birleşirse filleri bile yenerler." İşte siyasi bilinci, yorulmak bilmeyen çabası ve Allah Subhanehu ve Teala'nın, وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ “Allah, içinizden, iman edip de salih ameller işleyenlere, kendilerinden önce geçenleri egemen kıldığı gibi onları da yeryüzünde mutlaka egemen kılacağına, onlar için hoşnut ve razı olduğu dinlerini iyice yerleştireceğine, yaşadıkları korkularının ardından kendilerini mutlaka emniyete kavuşturacağına dair vaatte bulunmuştur. Onlar bana kulluk eder ve bana hiçbir şeyi ortak koşmazlar. Artık bundan sonra kimler inkâr ederse, işte onlar fasıkların ta kendileridir.” [Nur 55] vaadinin ve Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in, ثُمَّ تَكونُ خِلَافَةً عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ “Sonra Nübüvvet metodu üzere Hilafet olacaktır” müjdesinin gerçekleşeceğine olan halis imanıyla halkına asla yalan söylemeyen Hizb-ut Tahrir aranızdadır. O halde sadık çalışanlarla birlikte çalışın; şüphesiz Allah sizinle beraberdir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Müne Semih

Beş yıl önce, 15 Ağustos 2021’de, Afgan halkının Müslüman kimliğine, inancına ve değerlerine dayanmayan aksine işgalin gölgesinde şekillenmiş olan ve yirmi yıl boyunca Batı’nın siyasi ve fikri nüfuzuna, yaygın yolsuzluğa ve yabancı değerlerin hegemonyasına zemin hazırlamış olan bir rejim çökmüştür. Rejimin çöküşü, Müslüman ve mücahit Afgan halkının işgale ve kendisine dayatılan bu rejime karşı yıllarca verdiği mücadelenin, fedakârlığın, direnişin bir meyvesidir.

Hizb-ut Tahrir / Afganistan Vilayeti Medya Bürosu; bu tarihi dönüşümün beşinci yıldönümü münasebetiyle Müslüman Afgan halkını, mücahitleri, davetçileri ve işgal ile ajan rejimin karşısında duran herkesi en içten dilekleriyle tebrik eder.

Şimdi, aradan beş yıl geçmişken ciddi biçimde şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir: Bu rejimin devrilmesi köklü bir değişim meydana getirdi mi, yoksa önceki rejimin fikrî ve siyasi çerçevesinin önemli bir bölümü hâlâ varlığını sürdürüyor mu?

İslam’ın bazı bölgelerde uygulandığı doğrudur; ancak acı gerçek şudur ki, rejimi devirmiş olmamıza rağmen onun fikrî ve siyasi mirasını henüz tamamen ortadan kaldırabilmiş değiliz. Ulus-devlet çerçevesi, siyasi ve idari yapı, siyasi zihniyet, “ulusal çıkarlar” merkezli bakış açısı, başarıya yönelik ekonomik vizyon, sömürgeci sınırlar ve son yirmi yılın siyasi ve sosyal iklimini şekillendiren pek çok kavram, hala düşünce ve politika yapımı üzerinde etkisini sürdürmekte, gölgesini hissettirmektedir.

Kukla rejimin çöküşü, dünyanın büyük dönüşümler evresine girdiği bir döneme denk gelmiştir. Uluslararası sistem rekabet ve çatışmalardan daha fazla etkilenir hale gelmiş; süper güçlerin heybetinin arkasında uzun yıllar gizli kalan zafiyetler ve bölünmeler gün yüzüne çıkmaya başlamıştır. Amerika dış politikasının ağırlık merkezini Çin’e doğru kaydırmış, Ukrayna’daki savaş Rusya’nın zayıflığını ortaya çıkarmış, Gazze ve İran’daki savaşlar ise Amerika’nın o sarsılmaz imajının bir illüzyondan ibaret olduğunu ifşa etmiştir Bu ortam, Afganistan’daki mücahitler için İkinci Raşidi Hilafet’i kurarak Afganistan’ı sadece ulus-devlet çerçevesine hapsolmuş bir coğrafya olmaktan çıkarıp, onu İslam beldelerinde büyük bir dönüşümün başlangıç noktası yapmak için tarihi bir fırsat sunabilirdi. Ne yazık ki bu fırsat değerlendirilemedi.

Evet, hazırlık ve güç sahibi olmak İslam’ın uygulanması ve yayılmasının şartlarındandır; zira ağır sanayiden ve makine üretiminden yoksun bir toprak parçası, ekonomik bağımlılığın esiri olarak kalmaya mahkumdur. Buna rağmen, geçen bu beş yıl boyunca askerî hazırlık ve sanayi bağımsızlık yönünde hiçbir ciddi adım atılmadığı gibi; bilginin üretilmesinin ve seçkin kadroların yetiştirilmesinin temeli olan eğitim, üniversite ve araştırma kurumlarının güçlendirilmesine de gereken ehemmiyet verilmemiştir!

Rejimin devrilmesinden sonra yeni yönetimin önündeki en büyük fırsat yalnızca ekonomiyi yeniden inşa etmek, gelir toplamak, yollar yapmak veya güvenliği sağlamak değildi. Asıl fırsat, tüm diğer bağımsızlık biçimlerinin temelini oluşturan fikrî bağımsızlığı gerçekleştirmekti. Ancak bu fırsat da değerlendirilememiştir!

Yirmi yıllık işgalin ardından Afganistan; İslami akideye dayalı, İslami düşünceyi devletin, siyasetin ve yöneticilerin siyasi düşüncesinin temeli kılan ve yüce İslam Ümmeti kavramını yeniden canlandıran yeni bir siyasi ve sosyal kimlik inşa edebilirdi. Böylesi bir iklimde Müslümanlar ırk, dil, milliyetçilik veya maddi çıkarlar etrafında değil, İslami akide etrafında birleşebilirdi. Halife de meşruiyetini şer’i bir biat ile İslam Ümmeti’nden alabilirdi. Ümmet de yöneticilere nasihat eder, onları İslam temelinde muhasebe edebilirdi, devlet de İslami kimliğin koruyucusu ve sancaktarı olabilirdi.

Ancak bu yönde kararlılıkla ilerlemek yerine, milliyetçi kavramların yanı sıra vatanseverlik ve etnik duygular pekiştirilmiştir. Nasihat, iyiliği emredip kötülükten nehyetme ve siyasi muhasebe için daha geniş ufuklar açmak yerine, baskı ve sansür atmosferi artmıştır. Bu yaklaşım, kimlik, yoksulluk ve işsizlik sorunlarıyla boğuşan bir toplumun bu topraklardan kolayca göç etmesine zemin hazırlarken, devlet ile halk arasındaki uçurumu da iyice genişletmiştir.

Bu nedenle iktidar ve nüfuzun kişisel ayrıcalıklar veya herhangi bir kabileye, örgüte ya da belirli bir gruba ait mülkler olmadığı anlaşılmalıdır. Bunlar, sorumluların Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın huzurunda hesabını verecekleri şer’î bir emanettir.

Şu konulardan hesaba çekilecekler: Bu iktidarı insanları İslam temelinde hidayete erdirmek için mi, yoksa mevcut düzenleri korumak için mi kullandılar? İnsanları ümmet kimliğine mi yönlendirdiler, yoksa ırksal, dilsel ve ulusal kimlikleri olduğu gibi mi bıraktılar? Toplumu yüce İslam Risâlet’ine hazırladılar mı, hazırlamadılar mı? Toplum, dost ve düşmanı İslami akide temelinde mi tanımlıyor, yoksa ulusal çıkarlar temelinde mi? İnsanlar başarıyı güvenlik, ticaret, kalkınma projeleri ve uluslararası sistem tarafından kabul edilmekle mi ölçüyorlar, yoksa başarıyı kendi İslami Risâletlerine göre mi değerlendiriyorlar?

Ajan rejimin çöküşü, ilk günden itibaren Hilafet’in kurulmasına ve toplumun köklü bir şekilde dönüşmesine yol açmamış olsa bile hiç olmazsa son beş yılın Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet’in ikame edilmesine yönelik açık, hedef odaklı ve sınırları belirlenmiş bir geçiş aşamasına dönüştürülmesi gerekirdi. Bununla birlikte biz, fırsatın hâlâ mevcut olduğuna inanıyoruz. Yönetimde bulunan bazı liderlerde hayrın, umudun ve samimiyetin hâlâ var olduğunu düşünüyoruz. Yeter ki bu fırsata, ibret ve imkânlar perspektifinden bakılsın. Aksi takdirde, mücadele eden ve İslam ruhunu taşıyan o kimseler günden güne İslami Risâletlerinden uzaklaşacaklar, İslam Risâleti’nin yerini yolsuzluk alacak ve bunun sonucu olarak da bu yolda denenmek üzere başkaları o kimselerin yerine gelecektir.

وَإِن تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ“Eğer O’ndan yüz çevirirseniz, yerinize sizden başka bir toplum getirir, artık onlar sizin gibi de olmazlar.” ^{[Muhammed 38]}

Hamd alemlerin Rabbi olan Allah’a mahsustur. Salat ve selam, gönderilenlerin en hayırlısı Efendimiz Muhammed’in, onun Âli’nin ve tüm ashabının üzerine olsun...

Değerli kardeşlerim ve canlı yayın üzerinden bizleri takip eden izleyiciler! Allah’ın selâmı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun.

Sömürgeci kafir Kitchener’in 1898 yılında ordularıyla Sudan’a girişinden bu yana İngilizler, Sudan’daki yönetimin dizginlerini ellerine almışlardır. Ümmetin otoritesini gasp ederek ümmetin sistem ve kanunlarını, sömürgeci kâfir Batı’nın sistem ve kanunlarıyla değiştirmişlerdir. Özellikle II. Dünya Savaşı’ndan sonra kendi kaderini tayin hakkı dalgası esmeye başlayınca İngiltere bu fırtına karşısında geri adım atarak büyük bir kurnazlıkla kendisine vekâlet edecek bir siyasi ortam oluşturmaya çalışmıştır ve bu yüzden 1938 yılında Mezunlar Kongresi’nin kurulmasına izin vermiştir.

1944 yılında İsmail el-Azhari “Aşiqqa” (Kardeşler) Partisi’ni kurmuş, bu parti daha sonra 1952’de “Vatan el-İttihadi” ile birleşmiştir. Bütün bu partiler ve diğerleri, İngiliz sömürgeciliğinin gözetimi altında kurulmuştur. İngilizler, Gordon Koleji’ni ve Kitchener Tıp Okulu’nu kurmuş; bu partilerdeki siyasetçilerin çoğu buralardan mezun olmuş ve sömürgeci kâfir Batı’nın uygarlığını özümsemiştir.

İngiltere, 1953 yılında sözde özerklik ve kendi kaderini tayin hakkını verdikten sonra Sudan’daki siyasi çevreyi Mısır’dan ayrılmaya yönlendirmiştir. Bunun sonucunda 19 Aralık 1955’te parlamentoda sözde bağımsızlık ilan edilmiş ve bağımsızlık resmî olarak 1 Ocak 1956’da yürürlüğe girmiştir.

Sözde bağımsızlığın ardından iktidarı devralan siyasi çevre, büyük bir titizlikle oluşturulmuş bir siyasi çevreydi. Bu çevre; yapay mezhepçilik ile Gordon Memorial College mezunlarının bir karışımından oluşuyordu. Bunların tamamı, Gordon Koleji, Kitchener Tıp Okulu ve diğer İngiliz kurumlarında öğrendikleri sömürgecinin düşünce ve kültürünü taşıyordu. Dolayısıyla bu siyasi kulübün, yani siyasi çevrenin içinde İngiltere’nin izin verdiği ve razı olduğu kişilerden başkası bulunmuyordu!

II. Dünya Savaşı’ndan sonra Amerika izolasyonundan çıktığında Afrika ve Asya’nın neredeyse tamamı İngilizlerin sömürgesi altındaydı. Amerika da sömürgeciliğe dayanan aynı kapitalist sistemi taşıdığı için kendisini Avrupa sömürgeciliğinin mirasçısı olarak görüyordu. Ancak Sudan gibi sömürgeleştirilmiş ülkelerde kendi adamları bulunmuyordu. Bu nedenle Sudan’ı sömürgeleştirmek ve İngiltere’den almak için askerî darbeye başvurdu. 1969 yılında Cafer Numeyri liderliğindeki Hür Subaylar tarafından gerçekleştirilen darbe işte bunun sonucuydu.

Askerî darbeler, Amerika’nın daha önce kendi arka bahçesi olan Batı Yarımküre’de kullandığı bir yöntemdi. Amerika bunu, İngilizlerin oluşturduğu partilerin hâkimiyetini aşmak ve onların kurduğu siyasi kulübün tekelini kırmak için Sudan’a da taşıdı. O tarihten itibaren siyasi çevre, İngilizlerin adamları ile askerlerin himayesinde yetiştirilen Amerikan adamları arasındaki mücadele alanına dönüştü. 1985 yılındaki halk hareketinin ardından İngilizlerin adamları yeniden yönetime geldi. Ancak Amerika tekrar harekete geçerek 1989 yılında Ömer el-Beşir’in gerçekleştirdiği askerî darbeyi destekledi.

Ardından Nisan 2019’da Beşir’i deviren devrimci halk hareketi gerçekleşti ve İngilizlerin adamları, bu hareketten çıkan sivil güçler aracılığıyla yeniden iktidara gelmeye çalıştı. Ancak Amerika teslim olmadı; fırtınaya karşı eğildi ve askerler iktidarı ellerinde tutmaya devam etti. Ardından 17 Ağustos 2019 tarihli Anayasal Belge aracılığıyla Özgürlük ve Değişim Güçleri, fiilî askerî hâkimiyet altında askerlerle birlikte geçiş döneminin yönetimine ortak oldu.

25 Ekim 2021’de El Burhan ve yardımcısı Hamideti liderliğindeki askerler sivillere karşı darbe gerçekleştirdi. Ancak sivillerin dayandığı gösteri ve yürüyüşler, yönetimin tamamen askerlerin eline geçmesine izin vermedi. Bunun üzerine askerler, İngilizlerin adamları olan sivillerle 5 Aralık 2022’de Çerçeve Anlaşması’nı imzalamak zorunda kaldı. Çerçeve Anlaşması’nın nihai siyasi imzasının 1 Nisan 2023’te atılması kararlaştırıldı. Daha sonra bu tarih 6 Nisan’a ertelendi; ardından da askerî ve güvenlik reformu konusundaki anlaşmazlıklar sebebiyle süresiz olarak ertelendi. Çünkü bu reform, askerlerin yönetimine son vererek bütün yetkiyi sivillere devretmeyi hedefliyordu. Ancak Amerika bunu kabul etmedi.

Sonra 15 Nisan 2023’te bu lanetli ve anlamsız savaş patlak verdi. Savaş, ülkeyi dünyanın gördüğü en büyük felaketlerden birine sürükledi: Ölümler, tecavüzler, insanların ve ekinlerin yok oluşu, halkın ve ülkenin mallarının tahrip edilmesi... Sudan halkının büyük çoğunluğu ya komşu ülkelerde ve başka yerlerde istenmeyen mülteciler hâline geldi ya da Sudan içinde hiçbir gücü ve imkânı olmayan yerinden edilmiş kimselere dönüştü.

Böylece sömürgeci kâfirler, aparatları ile gasp edilen ümmetin otoritesi üzerinde birbirleriyle mücadele ederken ümmet de seyredip kimin galip geleceğini beklemeye başladı: Amerika ve adamları mı, yoksa İngiltere ve adamları mı? Sömürgeci kâfirin bölgesel ve uluslararası araçları da harekete geçti ve efendileri adına vesayetlerini dayattılar; bu siyasi çevrenin ipine tutunarak her şeye müdahale ettiler.

Bugünlerde “Sudanlıların kendi aralarında diyaloğu” adı altında yürütülen tartışmalar ve askerlerin Sümûd grubundaki sivillere kur yapması da “pastayı paylaşma” anlayışının bir parçasıdır. Zira iktidar, siyasetçilerin kendi aralarında paylaştıkları bir pasta hâline gelmiştir; bunu kendileri böyle adlandırmaktadır. Ulusal Güçler Koordinasyonu Başkanı Muhammed Seyyid Ahmed el-Cakûmî, bu ayın 10’unda, Egemenlik Konseyi Başkanı General Burhan’ın, Sudan dışında bulunan bazı muhalifler hakkında kamu hakkı kapsamında açılmış davaların düşürülmesini kabul ettiğini açıkladı. Bunun, Sudanlılar arasında ülke içinde gerçekleştirilecek diyalog için uygun ortamı hazırlama çerçevesinde yapıldığını belirtti.

Buna karşılık Sümûd İttifakı, af veya gündemdeki girişim konusunda kendilerine resmî ya da gayri resmî herhangi bir iletişim ulaşmadığını açıkladı. Görünen o ki bunu reddetmiyorlar; ancak bazı şartları var. Savaşın durdurulmasından ve insani felaketin giderilmesinden söz ediyorlar ve bunları siyasi sürecin başlangıç noktası olarak görüyorlar.

Bu, sömürgeci kâfire bağlı siyasi kulüp içindeki çatışmanın yeni bir turudur: Bir tarafta İngilizlerin adamları Sümûd, diğer tarafta ise Amerika’nın adamları olan Demokratik Blok ve askerler bulunmaktadır. Mücadele, iktidar pastasından kimin daha büyük payı alacağı üzerindedir.

Herhangi bir siyasi parti için, bu kapitalist-sömürgeci kulübü barışçıl yöntemlerle yıkmak büyük bir şereftir. Çünkü siyasi çevre, bizi Batı sömürgeciliğinin boyunduruğu altında tutmak için sömürgeci kâfirin en önemli araçlarından biridir. Bu nedenle inancına ve ümmetine samimi olan her parti bu mabedi yıkmalı ve yüce İslam akidesi temelinde bir siyasi çevre oluşturmak, Allah Subhânehu ve Teâlâ’ya itaat içerisinde İslami hayatın yeniden tesis edilmesinin temelini atmak için çalışmalıdır.

Bugün ümmet, gasp edilmiş hâkimiyetini geri almak için çalışmalıdır. Sömürgeci kâfirden bir hayır, onun ajanlarından da bir kurtuluş beklemek saçmalıktır. Çünkü İslam, otoriteyi ümmete vermiştir. İslam, yöneticinin yani Müslümanların halifesinin seçilmesini şer’î biat yoluyla ümmete ait kılmıştır. Otorite zorla ve baskıyla alınmaz. Ubade bin Samet’ten rivayet edildiğine göre

بَايَعْنَا رَسُولَ اللهِ ﷺ عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِي الْمَنْشَطِ وَالْمَكْرَهِ“Gönlümüzün hoşuna giden şeylerde olsun, hoşuna gitmeyen şeylerde olsun işitmek ve itaat etmek üzere Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’e biat ettik.” Abdullah bin Amr bin el-Âs’dan rivayet edildiğine göre Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

وَمَنْ بَايَعَ إِمَاماً فَأَعْطَاهُ صَفْقَةَ يَدِهِ وَثَمَرَةَ قَلْبِهِ فَلْيُطِعْهُ إِنْ اسْتَطَاعَ فَإِنْ جَاءَ آخَرُ يُنَازِعُهُ فَاضْرِبُوا عُنُقَ الْآخَرِ“Kim ki bir imama biat eder, eliyle musafaha ederek kalbinin sevgisini verirse gücü yettiği kadar itaat etsin. Eğer başka birisi gelip o imamla (yönetimi ele geçirmek için) mücadele ederse sonra çıkanın boynunu vurun.” Abdullah ibn Ömer’den rivayet edildiğine göre,

سمعت رسول الله ﷺ يقول: «مَنْ خَلَعَ يَداً مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا حُجَّةَ لَهُ، وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً“Ben, Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’i şöyle buyururken işittim: “Kim itaatten elini çekerse, Kıyamet gününde lehine hiçbir delil bulunmaksızın Allah ile karşılaşacaktır. Kim de boynunda Halifeye biat olmadan ölürse, cahiliye ölümü ile ölür” ^[Müslim] Ebu Hurayra’dan rivayet edildiğine göre Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu:

كَانَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمْ الْأَنْبِيَاءُ، كُلَّمَا هَلَكَ نَبِيٌّ خَلَفَهُ نَبِيٌّ، وَإِنَّهُ لَا نَبِيَّ بَعْدِي، وَسَيَكُونُ خُلَفَاءُ فَيَكْثُرُونَ. قَالُوا: فَمَا تَأْمُرُنَا؟ قَالَ: فُوا بِبَيْعَةِ الْأَوَّلِ فَالْأَوَّلِ، أَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ سَائِلُهُمْ عَمَّا اسْتَرْعَاهُمْ“İsrail oğullarını Nebiler yönetiyordu. Bir Nebi öldüğünde onu bir başka Nebi takip ederdi. Benden sonra Nebi yoktur. Fakat benden sonra birçok Halifeler gelecektir.” Dediler ki: “Bize ne emredersin?” Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem, İlk biate ilkine vefa gösteriniz. Onlara haklarını veriniz. Çünkü Allah, onları güttüklerinden hesaba çekecektir.” ^{[Müttefikin aleyh]}

Bu ve benzeri hadisler, İslam’daki yönetici olan halifenin otoriteyi ancak insanların kendisine vereceği biat yoluyla alabileceğini göstermektedir. Biat, Allah’ın Kitabı ve Rasûl SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in sünnetiyle amel etmek üzere verilir. Buna göre yönetici olan halife, Allah’ın şeriatını uygulayan ve ümmeti gözeten kişidir; kimsenin ücretli çalışanı veya ajanı değildir.

O halde Ümmet, kendisini Allah’ın Kitabı ve Rasûl SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in sünnetine göre yönetecek Halifeyi seçeceği biat etme hakkını geri almak için daha acele etmeyecek mi?!

ve’s Selamu Aleykum ve Rahmetullahi ve Berakâtuh

Suriye Dışişleri Bakanlığı Pazar günü yaptığı açıklamada, Moskova ile “Rusya’nın Suriye kıyılarındaki varlığının yeniden düzenlenmesi sürecinin” başlatılmasını öngören bir mutabakat zaptına varıldığını duyurdu. Bakanlık, iki tarafın “askeri nitelikteki üs ve tesislerin işlevini yeniden düzenleme, bunları askeri üsler olmaktan çıkarıp karşılıklı çıkarları koruyan yeni düzenlemeler çerçevesinde ortak eğitim ve nitelendirme merkezlerine dönüştürme” konusunda anlaşmaya vardığını bildirdi. Bakanlık bu adımı, “yaklaşık bir buçuk yıl önce başlayan müzakerelerden bu yana en dikkat çekici adım” olarak nitelendirerek, “Suriye-Rusya ilişkilerinde farklı bir aşamanın kapısını araladığını” belirtti.

Bu, aklı başında olan herkesi hayrete düşüren bir açıklamadır!

Zira Rusya’nın genel olarak Müslümanlara, özel olarak da Şam halkına karşı işlediği suçlar tarif ve tasavvur edilemez. Rusya, devrimin başından itibaren cani Beşşar rejiminin ana ve merkezî destekçisi olmuştur. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde rejimi korumak amacıyla defalarca veto hakkını kullanmıştır. Bunun yanı sıra rejime lojistik ve dolaylı askerî destek sağlamıştır. Ardından 30 Eylül 2015’te doğrudan askerî müdahalede bulunarak rejimin yanında savaşa girmiş ve Şam halkına bombardıman, yıkım, katliam ve tehcir yoluyla büyük acılar yaşatmıştır. Durum böyleyken Suriye’nin onunla bir iş birliği ve mutabakat anlaşması imzalaması nasıl akla ve mantığa sığabilir?!

Kuşkusuz Rusya dinimiz konusunda bizimle savaşmış, bizi yurtlarımızdan çıkarmış ve çıkarılmamıza destek olmuştur. Bu nedenle Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın şu hükmü onun hakkında geçerlidir:

إِنَّمَا يَنْهَاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ قَاتَلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَأَخْرَجُوكُم مِّن دِيَارِكُمْ وَظَاهَرُوا عَلَى إِخْرَاجِكُمْ أَن تَوَلَّوْهُمْ وَمَن يَتَوَلَّهُمْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ“Allah, yalnız sizinle din uğrunda savaşanları, sizi yurtlarınızdan çıkaranları ve çıkarılmanız için onlara yardım edenleri dost edinmenizi yasaklar. Kim onlarla dost olursa işte zalimler onlardır.” ^{[Mümtehine 9]} Dolayısıyla hiçbir gerekçe veya mazeret, Suriye hükümetinin Rusya’nın bize karşı işlediği bu kara sicili görmezden gelmesini ve onunla bir müttefik gibi ilişki kurmasını haklı çıkaramaz. Şam’da Rusya’nın öldürdüğü eşinin ardından ağlayan kaç dul kadın var?! Rusya’nın öldürdüğü babası, amcası, dayısı veya dedesi için ağlayan kaç çocuk var?! Rusya’nın öldürdüğü veya yerlerinden ettiği evlatları için gözyaşları kuruyana kadar ağlayan kaç anne var?! Rusya’nın sakinlerinin başına yıktığı ve enkaza çevirdiği kaç ev, konut, apartman, mahalle, okul ve cami var?!

Evet, Rusya’nın bütün Müslümanlara ve özellikle Şam halkına karşı işlediği suçların sayılması neredeyse mümkün değildir. Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın razı olacağı tek ilişki biçimi; Rusya’nın topraklarımızdan kovulması, onunla bağların tamamen koparılması ve bize karşı işlediği suçların intikamının alınmasıdır.

Bunun yolu ise Şam’ı Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafet Devleti’nin çekirdeği hâline getirmektir. Bu çağın en büyük tağutlarından birini deviren kahraman Şam halkı, Allah’ın izniyle bunu gerçekleştirecek güçtedir ve buna ehildir. Çünkü azim ve irade sahibidir; Bütün ümmet gözlerini onlara dikmiştir, Şam’ı da Allah’ın yeryüzündeki en hayırlı topraklarından, oradaki kullarını da Allah’ın seçkin kulları olarak görmektedir. Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

عَلَيْكَ بِالشَّامِ، فَإِنَّهَا خِيرَةُ اللهِ مِنْ أَرْضِهِ، يَجْتَبِي إِلَيْهَا خِيرَتَهُ مِنْ عِبَادِهِ“Sana Şam’ı tavsiye ederim. Çünkü o, Allah’ın yeryüzündeki en hayırlı beldesidir; kullarından en hayırlılarını oraya toplar.”