Haber-Yorum

Müslümanlar İle Kâfirler Arasındaki Askeri Dengelerin Altüst Olması
Katz, Tüm Cephelerde Savaş Emirleri Veriyor

Haber:

Yahudi varlığının Savaş Bakanı, ordusundan iki gün içinde İran ile çatışmaların patlak vermesi ihtimaline karşı hazırlıklı olmasını istedi; İran partisinin tek bir kurşun dahi sıkması halinde Beyrut’un güney banliyölerini bombalamasını talep etti ve Lübnan ordusu görevi tamamlayıp İran partisi tüm Lübnan’da silahsızlandırmadan ordunun Lübnan’dan çekilmeyeceğini vurguladı; ayrıca Hamas’ın silahsızlandırılması tamamlanıncaya kadar Gazze’deki askeri operasyonlarını sürdürmesini ve baskıyı devam ettirmesini talep etti; varlığının Dürzileri koruma sorumluluğu bahanesiyle Suriye’den çekilmeyi reddetti ve aynı şekilde “düşündüğünden daha büyük bir tehdit oluşturan” bir grup olarak nitelendirdiği Husileri de tehdit ederek, varlığının gelecekteki çeşitli senaryolara karşı hazırlandığını açıkladı. (RT, 30/06/2026)

Yorum:

Bu açıklamalar ve bunlara eşlik eden eylemler incelendiğinde, Yahudi varlığının bu “kahramanca” durumunun, Kur’an'ın onlara yönelik tanımlaması ve savaşlardaki korkaklıklarıyla çeliştiğini görürüz; bir başka açıdan ise, Yahudi ordusu Gazze’de Müslümanlarla savaşırken, Abbas otoritesi onunla dostluk kurduğu gibi güvenlik olarak da onunla koordinasyon kurmuştur.

Lübnan’da ise Yahudi ordusu, İran’ın partisiyle savaşıyor, ardından Lübnan hükümetiyle onun silahsızlandırılmasını öngören bir anlaşma imzalıyor ve görevi en iyi şekilde yerine getirebilmesi için özel birimlerini ABD ile birlikte eğitmeye hazır olduğunu açıklıyor.

Suriye’de ise Ahmed Şara hükümeti, Suriye içindeki, topraklarında ilerleyen ve halkını katleden Yahudi ordusuna karşı koymaya yönelik her türlü hareketi engelliyor.

İran, Yahudi varlığı kendisine ezici bir saldırı düzenledikten sonra ancak onunla savaşmıştır; bunun öncesinde sözler ve açıklamalarla mücadele ederken Yahudi varlığı ise İran’ın bilim adamlarını öldürüyor ve yetkililerine suikastlar düzenliyordu; nitekim Yahudi varlığının, İran ile savaştığı ve özel kuvvetlerinin, İran'ın kuzeyinde uçağı düşebilecek herhangi bir Yahudi pilotu kurtarmak amacıyla Müslüman Azerbaycan'da konuşlandığına dair haberler yayılmıştır. Yine Birleşik Arap Emirlikleri’nin, Yahudi varlığı ve ABD ile birlikte İran’ın içindeki bombardımanlara katıldığı, dahası Ürdün ile birlikte Yahudi varlığına yönelen İran füzelerine karşı koyduğu yönünde de haberler yayılmıştır. Irak’ta ise Yahudi varlığı, savaş sırasında askeri üsler kurmuştur; dolayısıyla Müslümanların durumu, Kur’an'ın Müslümanlara yönelik mücahit bir ümmet tanımlanmasına aykırıdır.

Bu dengelerin altüst olması durumu, Allah’ın emirlerine isyan eden bu yöneticiler olmasaydı asla gerçekleşmezdi ve ümmet de buna sessiz kalmasaydı asla devam edemezdi; dolayısıyla bu, ümmetin üzerinde tedebbür etmesi ve İslam’ın vacip kıldığı şeyleri yapması gereken büyük bir sorumluluktur; eğer bu olursa, bu yöneticiler bir anda devrilecekler, ardından ümmet, Yahudilerin varlığına geri dönüşü olmayacak bir şekilde son verecektir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Bilal Et-Temimi

Haber-Yorum

Yahudi Varlığı Suriye Rejiminden Ne İstiyor?

Haber:

Yahudi varlığı, Suriye’nin güneyine yönelik saldırılarına devam ediyor. Bu varlık, 28 Haziran 2026 tarihinde, Deraa vilayetinin batısındaki Yarmuk Havzası bölgesinde bulunan Abidin köyüne hava saldırıları düzenledi. Bu saldırı, bir gün önce bu varlık tarafından gerçekleştirilen ve çatışmaya giren iki köylünün öldürülmesi ile köylülerin göçüne yol açan askeri operasyondan bir gün sonra gerçekleşti. Yahudi güçleri, sadece kınama ile yetinip bu devam eden saldırılara hiçbir şekilde karşılık vermeyen Suriye rejiminin kayıtsızlığının ortasında saldırılarına devam ediyor.

Yorum:

Yerel kayıt merkezi, geçen haziran ayı boyunca Yahudi güçleri tarafından Kuneytra ve Dera illerinde yaklaşık 300 operasyon veya ihlali belgeledi; bunlar arasında 79 sızma, 28 baskın ve 13 kez sakinlerin alıkonulması yer almaktadır. Suriye rejimi ise her zaman olduğu üzere kınamakla yetinmiştir; zira Dışişleri Bakanlığı tarafından 28/06/2026 tarihinde yayınlanan açıklamada şu şekilde geçmiştir: “Kuneytra ve Dera illerinde Suriye topraklarına yapılan İsrail saldırılarını ve bölgenin topçu atışlarıyla hedef alınmasını en şiddetli ifadelerle kınıyoruz. Bu durum, Suriye’nin egemenliğine ve toprak bütünlüğüne yönelik açık bir ihlali teşkil etmektedir.”

Yahudi varlığı, Suriye’nin güneyine yönelik saldırı ve işgali sürdürme ısrarını vurgularken, Savaş Bakanı Yisrael Katz 25/06/2026 tarihinde şunları söyledi: “İsrail, kendisine yönelik her türlü tehdidi ortadan kaldırmak amacıyla, Güney Lübnan ve Gazze Şeridi’nde olduğu gibi Suriye'nin güneyindeki güvenlik bölgesinde de süresiz olarak kalmaya devam edecektir.” Yahudi varlığı, kendisine yönelik her türlü tehdidi ortadan kaldırmak için Suriye’de silah taşıyan herkesi yok etmek istiyor! Ahmed Şara rejimi, Yahudi varlığının ordusuna tek bir kurşun bile sıkmadan onun önünde diz çöktükten sonra, Suriye halkından teslim olmasını ve silahlarını teslim etmesini istiyor! Dahası ABD himayesinde 06/01/2026 tarihinde Paris'te iki gün süren görüşmeler neticesinde onunla birtakım mutabakatlar imzalamıştır. Ayrıca “Anlık istihbarat koordinasyonu ve gerilimin düşürülmesine yönelik bir irtibat hücresi olarak ortak bir entegrasyon mekanizmasının kurulduğu ve bu ortak mekanizmanın, ABD’nin denetiminde diplomatik ve ticari işbirliğini de içerdiğinin" ilan edildiği ortak bir bildiri yayınlamıştır. (AA, 07/01/2026).

Yahudi varlığı korkak bir varlıktır ancak karşısında korkaklık gösterenlere meydan okumaktadır; tıpkı İslam'a ve Müslümanlara düşmanlıkta, Yahudi varlığını kollayıp gözeten ve bölge üzerindeki tahakkümü ve bölgenin özgürleşmesini ve İslam'ın yeniden yönetime dönmesini engellemek için kirli bir aracı olarak kalmaya devam etsin diye, onun bekası ve güçlenmesi için gecesini gündüzüne katan Amerika ile bağlantılı olan Suriye rejiminin yetkilileri gibi. Onu takip edenlerin sorunları çözeceği vehmine kapılıyorlar; oysa Yahudi varlığının Amerika’nın izniyle hareket ettiği bilinmektedir. Suriye rejimi, bundan sonra Amerika’nın vaatlerine nasıl güvenebilir?! Onun vaatlerine güvenen kişi, şeytanın vaatlerine güvenen kişi gibidir. وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطَانُ إِلَّا غُرُوراً“Halbuki şeytanın onlara söz vermesi aldatmacadan başka bir şey değildi.” [Nisa 120]

26/6/2026 günü Amerika, Yahudi varlığı ile Lübnan rejimi arasında, bölgede Yahudi varlığının varlığını kabul eden bir anlaşma imzalamıştır. Anlaşma, “İsrail'in egemen bir devlet olarak barış içinde yaşama hakkının tanınmasına dayanan, çatışmayı kalıcı olarak sona erdirmek için kapsamlı bir çerçeve” ortaya koymaktadır. Anlaşmada, “geçiş sürecini başlatmak üzere deneme bölgeleri kurulması ve yeniden yapılanmanın İran partisinin silahsızlandırılmasıyla ve askeri yapısının tasfiyesiyle ilişkilendirilmesi” öngörülmektedir.

Bu varlığın Filistin’i gasp ettiği ve hiçbir şekilde tanınmasının caiz olmadığı bilinmelidir. Ancak Lübnan’ın yöneticileri, diğer Müslüman yöneticiler gibi ihaneti alışkanlık edinmişlerdir.

Yahudi varlığının Suriye’nin güneyindeki saldırılarını tırmandırmasının bu bağlamda gerçekleştirildiği açığa çıkmıştır; zira bu varlık, Suriye rejimiyle de benzer bir anlaşma imzalamayı arzulamaktadır; zira Amerika, Suriye rejiminin de Lübnan rejimi gibi boyun eğmesini sağlamak için ona saldırılar düzenlemesini emretmektedir. Dolayısıyla Suriye rejimi, ortaya koyduğu zelil tavizle yetinmemiştir ki bu taviz, anlık istihbarat koordinasyonu ve gerilimin düşürülmesine yönelik bir irtibat hücresi olarak ortak bir entegrasyon mekanizmasının kurulmasını öngörmesinin yanı sıra bu ortak mekanizma, ABD’nin denetiminde diplomatik ve ticari işbirliğini de içermektedir; dahası Yahudi varlığını tanıyıp egemen bir devlet olarak barış içinde yaşamayı öngören bir anlaşma da imzalamak istemektedir.

1948’de Yahudi varlığının kurulmasından bu yana Amerika’nın hedefi, bölgedeki tüm rejimlerin bu varlığı tanımasını sağlayarak onun varlığını ebedileştirmek, Filistin’in Müslüman halkının elinden kayıp gitmesini sağlamak ve Yahudi varlığını, kendisine karşı isyan eden ya da emirlerine uymayanlara saldırması için saldığı kuduz köpeği haline getirmektir.

Beşar Esad'ın firar etmesinden ve 8/12/2024 tarihinde Ahmed Şara'nın onun yerine atanmasından bu yana, Yahudiler tarafından gerçekleştirilen saldırıların sayısı yaklaşık 2108'e ulaşmıştır! Bu, Beşar Esad’ın rejimine benzemektedir; ancak onun rejiminden daha da aşağılayıcıdır; zira “uygun zamanda yanıt verme hakkımızı saklı tutuyoruz” ifadesini bile kullanmamaktadır!

Görünüşe göre Ahmed Şara, ne uygun zamanda ne de uygun olmayan zamanda cevap vermeyi düşünmüyor; zira o, sarhoş oluncaya kadar aşağılanma kadehinden içmiş, şairin şu sözüne ne kadar da mutabık olmuştur: Düşene düşmek (alçağa alçaklık) kolay gelir. Ölüye yaralanma acı vermez!

Aşağılanmaya ve zillete katlanan kişi buna alışır ve ameliyattan acı duymayan bir ölü gibi olur. Bu rejimin tabiileri ise, Allah’ın hakkında hiçbir sultan indirmediği zayıf gerekçeler ve bahanelerle onu savunmaya çalışmaktadır.

Halkını, namusunu ve yurdunu savunmak için ayağa kalkmayan kimsenin yaşamayı hak etmediği gibi ne erkekler safında ne de kıskançlık duyan kadınların safında sayılması da caiz değildir. Kâfirlerin yanında izzet arayan ve onlardan kendisini korumalarını ve hakkını vermelerini isteyen bir kimse, apaçık bir şekilde hüsrana uğramıştır. Ahmed Şara, Ankara’daki efendisi Erdoğan’a ve Washington’daki efendisi Trump’a sırtını dayamış ve onlara boyun eğmiştir; artık kendi iradesi kalmadığı için bir köle gibi olmuştur. Suriye halkı ilk kez, Allah’ın şeriatıyla hükmedilmesi ve Filistin ile Golan’ı kurtarmak için cihat ilan edilmesi taleplerinden vazgeçtiğinde hayal kırıklığına uğramıştır.

Bir mümin asla zelil olamaz ve düşmanlarının önünde zilleti kabul edemez; zira bu, imanındaki bir eksikliktir. Suriye devriminde müminlerin sloganı şuydu: “Aşağılanma değil, Ölüm”; ama Ahmed Şara ve onun gibilerin lisanı hali ise şöyle demektedir; “Ölüm değil, aşağılanma!" Şöyle buyuran azim olan Allah doğru söyledi: وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ “Halbuki asıl izzet, ancak Allah’ın, Rasulü’nün ve müminlerindir. Fakat münafıklar bunu bilmezler.” [Münafikun 8]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Esad Mansur

Laik kesimin düştüğü sefalet halkalarına bir yenisi daha eklendi: Tunuslu kadın bir akademisyen, kendi Facebook sayfasında Müminlerin Annesi Ayşe RadıyAllahu Anha’ya yönelik hakaret içerikli bir paylaşımda bulundu. Dil ve fikir bakımından pespayelik akan bu paylaşım; tarihi gerçekleri çarpıtan, şaibeli, zayıf, uydurma ve tahrif edilmiş rivayetlere dayanan, en temel bilimsel namus ölçütlerinden bile yoksundur. Bir akademisyen ve üniversite hocası için bu, kelimenin tam anlamıyla bir utanç vesikasıdır!

Şunu açıkça belirtmeliyiz ki; diniyle, akidesiyle ve o yüce İslam uygarlığıyla barışık olan Tunus kamuoyunun, mukaddesatına dil uzatmayı kendine meslek edinenlere karşı tavır alması için bir teşvike veya işin iç yüzünü öğrenmeye ihtiyacı yoktur. Olayların iç yüzünü onlara açıklayacak birine de ihtiyaçları yoktur; zira bu eylemin şeriat ölçülerine göre çirkinliği bir hırsızın veya zinakârın zihninde bile apaçık bellidir. Kaldı ki, Yüce Allah tarafından bizzat temize çıkarılmış olan annemiz Hz. Aişe’nin siretini savunmak ve her türlü iftiraya cevap vermek için bizim ayrıca bir çaba sarf etmemize de gerek yoktur.

Ancak asıl üzerinde durmamız ve şerefli insanları uyarmamız gereken husus şudur: Bu zihniyetin temsilcileri, devrimin ilk yıllarında sömürgecinin kışkırtmasıyla medyada, fikri ve kültürel faaliyetlerde birer nefer gibi çalışmışlardı. “Dini siyasete alet etmek” bahanesiyle, o dönem iktidarı ellerinde tutan “İslamcılara” karşı kin kusmuşlardı. Aradan yıllar geçti; “İslamcılar” hapisle, sürgünle ve dışlanmayla yönetimden uzaklaştırıldılar. Ancak köhnemiş laikliğin bekçileri, kalplerinde yatanı ortaya çıkaran tehlikeli bir isim değişikliğiyle alışılmış yöntemlerini sürdürmeye devam ediyorlar. Çünkü onların yazıları ve paylaşımları; hata edebilen veya doğru yapabilen çağdaş siyasi şahısları hedef almaktan çıkmış, artık akidemizin bir parçasını temsil eden kimselere saldırmaya dönüşmüştür. Çünkü söz konusu kişi, Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in hanımı ve Müminlerin Annesidir. Onun İslam ümmetiyle olan bağı, bir kadının toplumuyla kan bağı veya evlilik yoluyla kurabileceği herhangi bir beşerî bağdan tamamen farklıdır. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

النَّبِيُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَأَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ “Peygamber, müminlere kendi nefislerinden daha yakındır. Onun eşleri de onların anneleridir.” ^{[Ahzâb 6]} Allah bununla Müslümanlara Peygamber’in hanımlarıyla evlenmeyi haram kılmıştır. Hatta onlarla baş başa kalmayı ve onlara bakmayı dahi yasaklamıştır. O hâlde biri nasıl olur da Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem ’in hanımlarının hiçbir kutsiyeti olmadığını söylemeye cesaret edebilir?! Dahası, O’nun tertemiz isminin “RadıyAllahu Anhâ” duasıyla birlikte anılması, O’na sadece seçkinlere (Müminlerin Anneleri ve Sahabeye) has olan özel bir şer’î hüküm ve sıfat kazandırmaktadır..

Allah Subhânehu ve Teâlâ, annemiz Hz. Âişe’yi İslam ümmetine fıkhı ve din ilimlerini aktarması için vesile kılmıştır. O, İslam tarihinin ilk kadın fakihlerinden biridir. Sizler “Fıkıh erildir ve kadına zulmetmiştir” demiyor muydunuz? O halde, fakihlere dinlerini öğreten bir kadına neden dil uzatıyorsunuz?! Bu çirkin sözünüz, o safdil standartlarınızla çelişmiyor mu?!

Dolayısıyla, bu malum şahsın kustuğu bu “safra”, herkesin bildiği bir gerçeği bir kez daha tescillemiştir: Onların düşmanlığı hiçbir zaman “İslamcılara” karşı olmamıştır, olmayacaktır da. İslamcılar iktidardan gittiler, peki bu şahsiyetler neden hala İslam’a kin kusmaktadırlar?! Devlet her geçen gün çöküyor, halk yoksullaşıyor, gençler marjinalleşiyor, emniyet ve askeriyede istihbarat örgütleri ve büyükelçilikler cirit atıyor. Peki onlar, Batı’ya olan uşaklıklarını ve sadakatlerini kanıtlayan, kin ve nefretle yoğrulmuş o kaskatı söylemi korumaktan başka ne yapıyorlar?! Böylesi kimselerin kini İslamcılara mı, yoksa bizzat İslam’a mı?

وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَاناً وَإِثْماً مُّبِيناً “Mümin erkekleri ve mümin kadınları işlemedikleri şeyler yüzünden eziyet edenler, bir iftira ve apaçık bir günah yüklenmişlerdir.” ^{[Ahzab 58]}

حزب التحرير
Hizb-ut Tahrir
Tunus Vilayeti
Medya Bürosu Kadın Kolları

İran ve Nükleer Eşik: İlan Edilmiş Nükleer Bir Güce Dönüşmesini Engelleyen Şey Nedir?

Yirmi yıldan fazla bir süredir İran’ın nükleer dosyası uluslararası politikada merkezi bir yer tutmaktadır; bu ise sadece stratejik bir konumda bulunan İslami bir ülkenin barındırdığı nükleer programın geleceğiyle ilgili olduğundan dolayı değildir; aksine aynı zamanda Ortadoğu’daki güç dengesi ve uluslararası sistemin doğası etrafında dönen daha geniş bir çatışmayı somutlaştırmasından dolayıdır. Dolayısıyla mesele, uzun zamandır sadece santrifüj cihazları ve zenginleştirme oranları ile ilgili değil; aksine artık kurallarını güçlülerin yazıp sonra kendilerini bu kurallardan muaf tuttukları, haritalarını ise adalet sözleşmelerinin değil sermaye hareketlerinin çizdiği bir dünyada egemenlik, caydırıcılık, uluslararası meşruiyet ve gücün sınırları ile ilgili bir soruya dönüşmüştür.

İran’ın nükleer programı, Şah Muhammed Rıza Pehlevi döneminde, 1953 yılında “Barış için Atom” projesi kapsamında ABD’nin doğrudan desteğiyle başlamıştır. 1979 yılındaki Humeyni Devrimi’nin ardından program geçici bir gerilemeye maruz kalmış; ama İran-Irak Savaşı sırasında ve sonrasında kademeli olarak yeniden canlanmıştır. Yirmi birinci yüzyılın başlarında bu program, özellikle Natanz tesisi gibi hassas nükleer tesislerin ortaya çıkmasının ardından İran ile Batı arasındaki çatışmanın odak noktasına dönüşmüştür. İşte o zamandan beri dosya, yaptırımlar, müzakereler ve karşılıklı baskıların oluşturduğu bir döngünün içine girmiştir.

Yüzleşme sadece diplomatik sahayla sınırlı kalmamıştır. Zira İran’ın nükleer programı, yıllar boyunca bir dizi sabotaj eylemlerine ve önde gelen bilim insanlarını hedef alan suikastlara maruz kalmıştır. Bu dönemle özdeşleşen en meşhur isimlerden biri, 2020 yılında Yahudi varlığına ve onun uzun eli Mossad'a atfedilen bir operasyonda öldürülen Muhsin Fahrizade'dir. Ayrıca daha önce İran içinde gerçekleştirilen suikast operasyonlarında bir dizi İranlı nükleer bilim insanı öldürülmüştür. Operasyonel detaylar bir kenara bırakılacak olursa verilmek istenen siyasi mesaj oldukça netti: programın üzerine dayandığı zihinleri (beyin takımını) ve altyapıyı doğrudan hedef almak yoluyla İran’ın nükleer eşiğe daha fazla yaklaşmasını engellemektir.

Ancak büyük kırılma noktası Nisan 2021'de, Natanz tesisini hedef alan sabotaj eylemine bir tepki olarak İran'ın uranyumu yüzde 60 oranında zenginleştirmeye başladığını duyurmasıyla yaşanmıştır. Dolayısıyla mesele sadece uranyum zenginleştirme oranındaki teknik bir artış değildi; aksine İran'ın daha önce sahip olmadığı kabiliyetlere sahip olduğuna dair yankı uyandıran siyasi bir ilanıydı. Teknik açıdan olana gelince; yüzde 60’lık oran, nükleer yakıt döngüsünde çok ileri bir düzeye geçişi temsil etmektedir; dolayısıyla bu ayrılmış olan oran, geleneksel sivil seviyelere kıyasla, nükleer silahlarda kullanılan fisil (bölünebilir) malzemelere ilişkili zenginleştirme seviyelerine çok daha yakın (yüzde 90) bir mesafededir.

O andan itibaren şu yeni soru kendini dayatmaya başlamıştır: Eğer İran bu zenginleştirme seviyesine ulaşabilecek güçteyse, neden fiilen bir nükleer devlet haline gelmemiştir?

Bu soruya cevap vermek için öncelikle nükleer kapasite ile nükleer silaha fiilen sahip olmanın arasında ayrım yapmak gerekir. Küresel nükleer tarih, bilgi ve altyapıya sahip olmanın, mutlaka nükleer silah üretme kararının alınacağı anlamına gelmediğini ortaya koymaktadır. Bugün Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme Antlaşması’nın resmi nükleer devletler olarak tanıdığı beş ülke bulunmaktadır: Amerika Birleşik Devletleri, Rusya, Çin, Fransa ve İngiltere.

Ayrıca uluslararası gerçeklik, hukuki metinlerden daha karmaşıktır; zira bu çerçevenin dışında Hindistan, Pakistan ve Kuzey Kore gibi nükleer silahlara sahip olduğu ya da yaygın olarak sahip olduğu düşünülen başka ülkeler de bulunmaktadır ve aynı durum Yahudi varlığı için de geçerlidir.

İşte burada, İranlılar ve onların destekçileri tarafından sıklıkla dile getirilen bir paradoks ortaya çıkmaktadır: Eğer Hindistan, Pakistan ve Yahudi varlığı fiilen nükleer devletler haline gelmişse, neden İran’ın nükleer emelleri olağanüstü bir tehlike olarak görülüyor?

Batı ülkelerinin verdiği resmi cevap, İran’ın Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme Antlaşması’nın bir üyesi olduğu, dolayısıyla onun bu anlaşmaya hiç katılmamış ülkelerin yükümlülüklerinden farklı hukuki yükümlülükleri olduğu şeklindedir. Ancak bu açıklama, tek başına siyasi soruyu cevaplamıyor. Çünkü birçok gözlemci, meselenin aynı zamanda ittifaklar ve güç dengeleriyle de ilgili olduğunu düşünüyor. Ayrıca Yahudi varlığı, ABD ile yakın stratejik ilişkiler içindedir ve Hindistan Çin’in yükselişini dengelemede Amerika için önemli bir ortak haline gelmiştir; İran ise, nükleer emelleri ve bölgesel kolları olan isyancı bir güçtür; bu yüzden Devrim Muhafızları, on yıllardır Amerika’nın yörüngesinde dönmesine rağmen kontrolden çıkarak İran’ı Amerikan nüfuzuna karşı bir güç haline getirebilir. Sonra nükleer silahların yayılmasına yönelik tutum, üzüm seçer gibi (kılı kırk yararak) seçilmiş antlaşmaların metinleri yoluyla değil, ancak siyasetin merceğinden ve İslam’a ve Müslümanlara yönelik hadari düşmanlık zaviyesinden anlaşılabilir.

Bununla birlikte sadece dış faktörlere odaklanmak, İran’ın tutumunu anlamak için yeterli değildir. En önemli soru, İran liderliğinin kendisinin ilan edilmiş nükleer bir devlete dönüşme konusunda kesin bir çıkar görüp görmediğidir. Zira nükleer silaha sahip olmak muazzam bir caydırıcılık sağlamakta ve rejimi güçle devirmeyi ya da ona karşı kapsamlı bir savaş açmayı çok daha zor hale getirmektedir. Bu bağlamda büyük güçlerin kendisiyle son derece temkinli bir şekilde muamele etmesini sağlayan bir caydırıcılık denklemini dayatmada başarılı olan yoksul ve izole olmuş bir ülke örneği olarak sıklıkla Kuzey Kore deneyimi akla gelmektedir.

Ancak buna mukabil ilan edilmiş nükleer bir devlete dönüşmek, bazılarının zihinlerine, İranlıların şimdiye kadar ödediğinden daha büyük bir bedeli getirebilir ve bu da bölgeyi, (programını sessiz sedasız geliştiren ve İncirlik Üssü'nde yaklaşık 20 Amerikan nükleer başlığına ev sahipliği yapan) Türkiye ağırlığında bir devletin dahil olmasını ve başka güçlerin belirlediği caydırıcılık marjında kalmayı istemeyen nükleer silahlanma yarışına sürükleyebilir. Ayrıca İran’ın kendisi de zaman zaman “eşik devlet” konumunda kalmayı, yani nükleer silaha sahip olduğunu ilan etmeden bu silaha hızla yaklaşmaya muktedir olan bir devlet olarak kalmayı tercih edebilir. Bu konum ona, resmi açıklamanın getireceği bazı maliyetlerden kaçınmakla birlikte caydırıcılığın bazı avantajlarını sağlayacaktır.

Buradan hareketle İran nükleer dosyasındaki temel düğümün, artık birinci derecede teknik bir konu olmadığını söylemek mümkündür. Zira onlarca yıl süren yatırımların, gelişmelerin, yaptırımların ve baskıların ardından, artık tartışmalar giderek artan bir oranda siyasi irade ve stratejik hesaplamalar etrafında dönmeye başlamıştır. Böylece gerçek soru artık şu olmayacaktır: İran nükleer kapasiteye yaklaşabilir mi? Aksine şu olacaktır: Bir eşik devlet olmak ile ilan edilmiş nükleer bir devlet olmanın arasını ayıran çizgiyi aşmasını sağlayacak siyasi bir iradeye sahip midir?

Nihayetinde İran’ın nükleer dosyası; hukuk, güç ve egemenlik arasındaki iç içe geçmişliği ya da daha doğrusu günümüz dünyasını yöneten orman kanunu mantığını ifade eden yirmi birinci yüzyılın en büyük dosyalarından biri olmaya devam etmektedir. Bu da uluslararası sistemin, sadece metinlere ve antlaşmalara göre değil, aksine aynı zamanda güç dengelerine ve değişken çıkarlara göre de çalıştığını ortaya koymaktadır. Ayrıca İran gelişmiş nükleer kapasitesini koruduğu sürece gündemde kalmaya devam edecek şu soru ortaya atılmaktadır: Durum, gizli caydırıcılık sınırlarında mı kalacak, yoksa bölge ve dünya bir gün, fiili yeni bir nükleer gücün doğuşuna mı tanık olacak? İran deneyiminden çıkarılan ders ise, Batı sistemi ile bağları koparmanın mümkün olduğudur.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Müh. Visam Atraş