Haber-Yorum

Hindistan ile Bangladeş Arasındaki “Geri Gönderme” Bölgesinde Mahsur Kalan Müslümanlar, Hilafet Devletine İhtiyaç Duyuyorlar

Haber:

Yasadışı göçmenleri hedef alan tespit, sınır dışı etme ve geri gönderme kampanyası kapsamında yüzlerce Müslüman sınır bölgesine nakledildi, diğerleri ise Hindistan’daki gözaltı merkezlerine yerleştirildi. (El Cezire, 10 Haziran 2026)

Yorum:

Son birkaç hafta boyunca Bangladeş, defalarca Hindistan’ı resmi doğrulama ve sınır dışı etme prosedürlerini uygulamadan insan gruplarını sınırlar üzerinden Bangladeş topraklarına doğru sevk etmeye çalışmakla suçladı. Buna karşılık Hindistan, yasadışı göçmenlerin kimliklerini tespit edip sınır dışı etmeye çalıştığını söylemekte ve Bangladeş’ten, Hindistan’da ikamet ettiklerinden şüphelenilen binlerce Bangladeşlinin kimliklerini doğrulamasını talep etmektedir.

Hindistan-Bangladeş sınırı doğal bir engel değil, sömürgeciliğin yaralarından biridir. 1947’deki bölünmeden önceki bir asırdan fazla süre boyunca ve sonrasında da uzun bir süre boyunca, milyonlarca insan bugün Bangladeş, Batı Bengal, Assam ve Hindistan’ın kuzeydoğusu olarak bilinen bölgeler arasında dil, kültür ve akrabalık bağlarıyla birbirine bağlı olarak sorunsuzca gidip gelmiştir. Bu hareket hiçbir zaman tek yönlü olmadı; Hindular Bangladeş’teki zulümden kaçarken, Müslümanlar da iş, tıbbi tedavi ve hayatta kalmak için sınırı geçtiler. Sınır, akrabalık bağlarının milliyetler arasında ayrım yapmadığı pirinç tarlalarını ve nehirleri kesiyor. Buradaki göç bir istila değil, coğrafya, sömürgecilik ve yoksulluğun doğal bir sonucudur. Bununla birlikte, Hindistan’daki iktidar partisi Bharatiya Janata Partisi (BJP), bu meseleyi sistematik bir şekilde yeniden çerçevelendirerek, onu tek bir dinin taşıdığı benzersiz bir varoluşsal tehdit olarak sunmuştur.

2016 yılında Bharatiya Janata Partisi (BJP), Assam eyaletinde iktidara geldiğinde, yasadışı yabancıları ortadan kaldıracağı sözü vermiştir. Aslında 1970’lerdeki yabancı karşıtı hareketten kaynaklanan Ulusal Nüfus Kayıt Sistemi, Müslümanları dışlamak için bir araç olarak istismar edilmiştir. Yaklaşık 1,9 milyon kişi nihai olarak kayıt listesinden çıkarılmış; ancak Bharatiya Janata Partisi’nin anlatısının aksine, bunların arasında Müslümanlardan daha fazla sayıda Hindu vardır (yaklaşık 1,5 milyon). Ancak bu gerçek, seçim mekanizmasının ağırlığı altında yok olup gitmiştir. 2019 yılında kabul edilen Vatandaşlık Değişiklik Yasası, sadece gayrimüslimler için bir düzeltme getirmiştir; zira ulusal nüfus kaydından çıkarılan göçmen Hindulara vatandaşlık hakkı tanırken, Assam nüfusunun üçte birinden fazlasını oluşturan Müslümanların akıbeti ise tamamen belirsiz kalmıştır.

Bharatiya Janata Partisi, mülteciler politikasını Müslümanlara karşı bir vekalet savaşına dönüştürmüş ve bu strateji somut sonuçlar vermiştir. Zira 2019 yılı parlamento seçimlerinde, Modi liderliğindeki Bharatiya Janata Partisi, seçim programında ülke çapında ulusal nüfus kaydı uygulayacağına dair söz vermesinin ardından, 2014 yılında elde ettiğinden daha büyük bir çoğunluk elde etmişti. İçişleri Bakanı Amit Shah, Bangladeşli göçmenleri alenen “beyaz karıncalar” ve “kaçaklar” olarak nitelendirmiştir. Hindistan, Tibet’ten gelen on binlerce Budist mülteciye ve Sri Lanka’dan gelen Tamil mültecilere ev sahipliği yapmasına rağmen Bharatiya Janata Partisi, sırf inançlarından dolayı Müslüman Bengal ve Rohingya göçmenlerini hedef almayı alışkanlık edinmiştir.

2026 yılının Nisan ayında, uzun süredir ima edilen şey açık bir duruma dönüşmüştür. Zira Hindistan Sınır Güvenlik Güçleri, 26 Mart tarihli bir iç genelge yayınlayarak doğu ve kuzeydoğu sınır hatları boyunca konuşlanmış birliklere; geleneksel duvarların yetersiz kaldığı tespit edilen "riske maruz kalan nehir yataklarındaki boşluklara sürüngenlerin konuşlandırılmasının fizibilitesini" değerlendirme talimatı vermiştir. El Cezire kanalı, sürüngenlerin kullanılmasının “İçişleri Bakanı Amit Shah’ın talimatlarına uygun” olarak nitelendirildiğini bildirmiştir. Araştırmacı Angshuman Choudhury, El Cezire kanalına şunları söylemiştir: “Zehirli yılanlar ve timsahlar serbest bırakılır bırakılmaz, artık bir Bangladeşli ile bir Hintlinin arasını ayırt edemeyeceksiniz: Bu ise zalimliğin zirvesidir ve doğayı insanlığa karşı silah olarak kullanmanın tamamen yeni bir yoludur.” Yaban hayatı uzmanları, bu planın çevresel olarak anlamsız olduğu konusunda uyarıda bulunmuştur; çünkü timsahlar bu sınır bölgelerinde yerli hayvanlardan değildir ve seller, zehirli yılanları sınırın her iki tarafındaki köylere de sürükleyebilir. Bu ise 2025 yazında Assam eyaletindeki güvenlik güçlerinin, onlarca Hintli Müslümanı yasadışı göçmen oldukları suçlamasıyla zorla Bangladeş’e sınır dışı etmesinin ardından gerçekleşmiştir. Bangladeş de bu göçmenleri geri göndermiş ve onları sınır bölgesinde sıkışık bir halde bırakmıştır. 1971 yılına kadar onlara Pakistanlı deniliyordu; bu tarihten sonra ise Bangladeşli oldular; ancak onlar aslında, Bharatiya Janata Partisi (BJP) rejiminin, bu sınır bölgesini Hindu çoğunluklu bir seçim tabanına dönüştürmek ve böylece bu demokratik seçimde kendi başarısını garanti altına almak amacıyla bölgeden sürmeye çalıştığı Müslümanlardır.

İslam'ın hükmü açıktır; devlet, ister Müslüman ister gayrimüslim olsun toprakları içindeki her canı korumanın sorumluluğunu taşımaktadır. Nitekim Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: مَنْ آذَى ذِمِّيّاً فَأَنَا خَصْمُهُ، وَمَنْ كَنْتُ خَصْمَهُ خَصَمْتُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ “Kim bir zimmîye eziyet ederse onun hasmı (düşmanı) benim. Ben kimin hasmı olursam ona kıyamet gününde hasımlık ederim.” Yani devletin koruma sözü, sadece siyasi bir mesele değil, dini bir meseledir demektir.

Tarihsel olarak Hilafet, bu ilkeyi dikkat çekici yollarla pekiştirmiştir. Zira İkinci Halife Ömer bin Hattab Radıyallahu Anh döneminde, Hıristiyanlar ve Yahudiler de dahil olmak üzere sürgün edilenlere ve zulüm görenlere eman (güvenli geçiş ve koruma) verilmiş ve malları ile canları devletin koruması altına alınmıştır. Abbasî Hilafeti döneminde araştırmacılar, İslam topraklarından geçen gayrimüslim tüccarların, göçmenlerin ve mültecilerin yasal haklara sahip olduklarını ve İslami mahkemelere başvurma hakkına sahip olduklarını kaydetmişlerdir. En parlak döneminde Osmanlı Hilafeti, 1492 yılında İspanya’dan sürülen Yahudiler için resmi bir sığınak haline gelmiştir; zira Sultan II. Bayezid'in, İspanya kralının bu üretken insanları sürerek krallığını yoksullaştırdığını söylediği rivayet edilmektedir. Bu gelenek, bugün Hindistan’daki Bharatiya Janata Partisi hükümetinin yaptıklarıyla bariz bir tezat oluşturmaktadır; zira o, koruma sağlamayı reddetmekle yetinmeyip, devlet kurumlarını, vatandaşlık kanunlarını, sınır güçlerini ve şimdi de nehirlerini Müslümanlara karşı bir silah olarak kullanmaktadır.

Hindistan-Bangladeş sınırında yaşananlar bir sınır güvenliği meselesi değildir; aksine ulus devlet söylemi altına gizlenerek, dini bir grubun sistematik olarak insanlıktan soyutlanmasıdır. Timsahların önerisi bir sapkınlık değildir, on yıl süren ve tabiiyeti bir silaha, göçü bir utanç damgasına, Müslümanların hayatını ise siyasi bir araca dönüştüren kampanyanın mantıksal bir sonucudur; dolayısıyla bu ayırıcı sınırlar, sömürgecilik öncesi dönemde Hilafetin yönetimi altındaki durumda olduğu gibi yeniden ortadan kaldırılmadığı sürece bu durum böyle kalmaya devam edecektir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Muhammed Malik

Haber-Yorum

Ortak Bildiri Mi, Yoksa Bağımlılık Belgesi Mi?!

Haber:

Körfez İşbirliği Konseyi üyesi ülkelerin dışişleri bakanları, perşembe günü yaptıkları açıklamada, İran'ın vekil güçleri ve füze programıyla mücadele edilmesinin kalıcı bir barışın sağlanması açısından temel bir unsur olduğunu ve Tahran ile yapılacak her türlü ticaret ve yatırımın, İran’ın ABD ile imzaladığı mutabakat zaptına uymasına bağlı olarak iptal edilebileceğini açıkladılar. Bu ise bakanların, Manama’da ABD’li meslektaşları Marco Rubio ile yaptıkları toplantının ardından yayınlanan ortak açıklamada gelmiştir. (El-Kuds El-Arabi, 25 Haziran 2026)

Yorum:

Körfez İşbirliği Konseyi üye ülkelerinin dışişleri bakanları, Manama’da ABD’li mevkidaşlarıyla bir araya gelmiş ve başta İran dosyası ve Filistin sorunu olmak üzere bir dizi önemli bölgesel dosyaları ele alan ortak bir bildiri yayınlamışlardır.

Ancak bu toplantı üzerinde düşünen biri, burada bağımsız bir politika olmadığını, aksine gerek ülkelerinin güvenliğinde, gerek bölgesel ilişkilerde, gerekse de komşularıyla olan ticaret konusunda Washington’un izni olmadan karar verme yetkisine sahip olmayan rejimlerin gerçek yüzünü görecektir; zira bildiride, Körfez ülkeleri ile İran arasındaki herhangi bir ekonomik ilişkinin, Tahran’ın ABD ile imzalanan mutabakat zaptına bağlı olması ve Washington’un istediği herhangi bir zamanda iptal edilebileceği şartıyla olacağı açıkça geçmektedir!

Filistin'le ilgili olana gelince, bakanlar Filistinlilere yönelik herhangi bir siyasi ufku, Güvenlik Konseyi’nde onaylanan Trump planıyla ilişkilendirmişlerdir; bu plan ise pratikte işgalin pekişmesine ve “hükümet dışı silahlı grupların silahsızlandırılması” sloganı altında direniş hakkının tasfiye edilmesine yol açmaktadır; bu da Filistin davasına verilen sözde desteği, normalleşme sürecinden bir kopuş değil, onun tamamlayıcısı haline getirmektedir.

Lübnan ve Suriye’ye açısından olana gelince; bildiride ABD’nin himayesinde yürütülecek müzakereler memnuniyetle karşılanmakta ve İran’ın partisinin tamamen silahsızlandırılması talep edilmektedir; Suriye hükümetine yönelik destek ise, yatırıma yönelik açılım programı ve sözde terörle mücadele şartına bağlı olarak gelmiştir.

Açıklamada belirtilmeyen gerçek ise, bu kararların tamamının Manama’da okunmadan önce Washington’da formüle edilmiş olması ve Filistin meselesinin bu denklemde, bir hak ve özgürlük meselesi olarak değil, idari ve yeniden imar dosyası olarak sunulmasıdır.

Bu rejimler hiçbir zaman bağımsız bir iradeye sahip olduklarını kanıtlamamışlardır ve hiçbir zaman ümmetin haysiyetine giden bir yol olmayacaklardır. Tarih, milletlerin haklarını işgalcinin himayesi altında müzakere yoluyla geri kazanmadıklarını, ancak inançlarından doğan bir liderliğe sahip olduklarında ve milletlerin çıkarlarını her türlü dış dayatmanın üstünde tuttuklarında haklarını geri kazandıklarını kanıtlamaktadır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ethem Abdulkerim

Karar Anı Yaklaştı Mı?

Libya: Yeni Bir Yol Haritası İle Seçim Dönemi Arasında

Siyaset dünyasında krizler bir anda sona ermez; aksine uzlaşma şartları olgunlaşıncaya ya da yeniden açık bir çatışma şeklinde patlak verinceye kadar kendilerini farklı şekillerde yeniden üretirler. Muammer Kaddafi’nin 2011 yılında devrilmesinden bu yana Libya, zamanla kalıcı bir siyasi ve kurumsal bölünme hâline dönüşen uzun bir geçiş çemberi içinde yaşamaktadır; nitekim bu süreçte hükümetler çoğalmış, meşruiyetler birbirine girmiş ve yerel çıkarlar bölgesel ve uluslararası hesaplarla iç içe geçmiştir.

Geçtiğimiz yıllarda, özellikle seçim yasaları, adaylık şartları ve iktidar paylaşımı konusundaki anlaşmazlıklar nedeniyle Aralık 2021 seçim sürecinin çökmesinin ardından, Libya’daki seçimler belirsiz bir süre için ertelenmiş bir proje gibi görünmektedir. Ancak son aylarda seçim dosyası, donukluğu kırmayı ve ülkeyi yeniden halk meşruiyeti sürecine geri döndürmeyi amaçlayan yeni bir BM yol haritasının itici gücüyle Libya’daki siyasi gündemin en üst sıralarına geri döndüğüne tanık olmaktadır.

Ancak en önemli soru, sadece seçimlerin zamanıyla ilgili değildir; aksine bunu masaya yeniden getirenlerin kimler olduğu, neden özellikle şimdi olduğu ve bu süreci destekleyen ya da karşı çıkan güçlerin kimler olduğuyla ilgilidir.

BM Genel Sekreteri'nin Libya Özel Temsilcisi Hanna S. Tetteh liderliğindeki Birleşmiş Milletler Libya Destek Misyonu (UNSMIL), birbirini izleyen geçiş dönemlerini sona erdirmek amacıyla, 12 ila 18 aylık bir zaman dilimi içinde seçim sürecinin yeniden başlatılmasına dayanan yeni bir siyasi çözüm vizyonu ortaya koymuştur. (El Cezire, 22/8/2025)

Harita, bir dizi ana maddelere dayanmaktadır; bu maddelerin en öne çıkanları, önceki seçimleri aksatan hukuki ve anayasal sorunların çözülmesi, seçim sürecini düzenleyen kurallar konusunda uzlaşının yeniden inşa edilmesi, bölünmüş kurumların birleştirilmesi ve hem içeride hem de dışarıda kabul görecek cumhurbaşkanlığı ve parlamento seçimlerinin yapılmasına imkân verecek güvenlik ve siyasi ortamın oluşturulmasıdır.

Ayrıca Birleşmiş Milletler, Temsilciler Meclisi ile Devlet Yüksek Konseyi arasında yıllardır süren verimsiz müzakerelerin ardından mevcut siyasi kurumlara isabet eden felç durumunu aşmaya çalışmaktadır; zira bu iki kurum, birçok Libyalının nazarında, çözümün bir parçası değil, krizin bir parçası haline gelmiştir.

Seçimler neden şimdi yeniden gündeme geldi?

Seçimlerin yeniden gündeme gelmesi, Libya içi uzlaşmanın bir sonucu olmaktan daha çok, bir dizi siyasi ve stratejik değişimlerin ürünüdür.

Bu değişimlerin ilki, dolaylı uzatmalarla geçen uzun yılların ardından mevcut siyasi yapıların meşruiyetinin aşınmasıdır; bu da hem doğu hem de batıdaki iktidar elitlerine karşı giderek artan bir halk hoşnutsuzluğu durumu oluşturmuştur.

İkinci faktöre gelince; özellikle Libya’daki bölünmüşlüğün devam etmesinin Güney Akdeniz ve Kuzey Afrika’da kalıcı istikrarsızlık kaynağı olmasının yanı sıra enerji, göç ve bölgesel güvenlik dosyaları üzerinde de etkisi olduğunu düşünmeye başlayan Birleşmiş Milletler ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından gelen uluslararası baskıların artmasıyla ilgilidir.

Üçüncü faktör ise, özellikle birbiriyle rekabet eden iki hükümetin ve bölünmüş güvenlik ile ekonomi kurumlarının varlığını sürdürmesiyle birlikte kurumsal bölünmenin kalıcı bir gerçekliğe dönüşmesi endişesini temsil etmektedir; bu da uzun vadede bölünmüş devletler modelinin yeniden üretilmesi tehdidi oluşturmaktadır.

Dördüncü faktöre gelince; stratejik açıdan bakıldığında, Genelkurmay Başkanı Muhammed El-Haddad’ın Ankara’da vefatı üç önemli etki oluşturmuştur:

Batı Libya kampı içinde oluşan boşluk; zira Ulusal Birlik Hükümeti, Batı Libya’daki çeşitli silahlı güçler arasında bir denge unsuru oluşturan askeri bir figürü kaybetmiştir.

Askeri kurumun birleştirilmesi projesinin sekteye uğraması; zira el-Haddad, Halife Hafter liderliğindeki doğu kampıyla açık olan az sayıdaki iletişim kanallarından biriydi.

Uluslararası endişelerin artmasıdır; Genelkurmay Başkanı’nın ve onunla birlikte bazı üst düzey askerî komutanların vefatı, bazı başkentleri, Libya’nın askerî güç dengelerinin yeniden şekillendiği bir sürece girebileceğine inanmaya sevk etmiştir; bu da siyasi çözüm sürecinin hızlandırılmasını çok daha acil bir hâle getirmiştir.

Ayrıca geniş bir seçmen tabanının ve milyonlarca kayıtlı seçmenin varlığı, uluslararası topluma seçimlerin gerçekleştirilmesi için teknik koşulların her zamankinden daha fazla sağlandığına ve temel engelin artık idari değil, siyasi olduğuna dair bir kanaat vermektedir.

Seçimleri yeniden masaya getiren kimdir?

Resmi söylem, seçimleri genel bir Libya talebi olarak sunmasına rağmen, seçimlerin yeniden gündeme gelmesine yönelik ana itici güç, Amerika’nın doğrudan desteğiyle Birleşmiş Milletler’dir.

Bu taraflar, mevcut kurumlar arasındaki anlaşmazlıkların dayattığı donukluk halini aşan yeni bir siyasi dinamizm dayatmaya çalışmaktadır; bunu da bazı mevcut siyasi düzenlemelerin yeniden yapılandırılmasını gerektirse bile, seçim sürecinin başlatılmasına izin verecek yeni uzlaşılara sevk etmek yoluyla yapmaktadırlar.

Buna karşılık birçok yerel aktör, mevcut durumun sürdürülmesinin, artık önceki yıllarda mevcut olan uluslararası desteğe sahip olmadığının bilincindedir; bu da birçok tarafı seçim fikrine karşı daha büyük bir esneklik göstermeye sevk etmektedir.

Libya’da seçimleri açıkça reddettiğini ilan eden herhangi bir taraf bulunmamaktadır, zira bu, genel halk eğilimiyle çelişmektedir; ancak gerçek anlaşmazlık, seçimlerin doğası, şartları ve olası sonuçlarında yatmaktadır.

Seçim sürecini destekleyenler bunu, geçiş dönemlerini sona erdirme ve seçim sandıklar yoluyla meşruiyeti yeniden kazanma fırsatı olarak görüyorlar. Bu kamp, Birleşmiş Milletler'i, Amerika'yı, Libya kamuoyunun geniş kesimlerini ve ayrıca seçimlerin kendilerine siyasi sahne içinde yeniden konumlandırması için daha iyi bir fırsat sunabileceğine inanan bazı siyasi güçleri kapsamaktadır.

Temkinli kamp ise; seçimlerin, bölünmüşlük yılları boyunca biriktirdikleri nüfuzun kaybına yol açmasından endişe eden tarafları içermektedir. Ayrıca bu, mevcut kurumlar içindeki şahsiyetler ve güç merkezlerinin yanı sıra çıkarları mevcut durumun devam etmesine bağlı olan bazı silahlı teşkilatları da içermektedir.

Gerçekte Libya’daki anlaşmazlık, bizzat seçim ilkesinin etrafında değil, aksine seçimlerin ortaya çıkaracağı yeni güç dengeleri etrafında dönmektedir.

Asıl anlaşmazlık, daha derin sorularla ilgilidir: Doğrudan cumhurbaşkanlığı seçimleri mi yapılacak, yoksa bunun öncesinde yeni anayasal düzenlemelere mi gidilecek? Askerler ve çifte vatandaşların adaylığına izin verilecek mi? Geçiş dönemini kim denetleyecek? Otorite ve servet, ülkenin farklı bölgeleri arasında nasıl dağıtılacak?

Bu nedenle birçok taraf için seçimler, gelecekteki Libya devletinin şekli, ülkeyi yönetecek siyasi sistemin doğası ve her bir tarafın yeni iktidar dengesi içindeki konumu ile ilgili daha büyük bir çatışmanın sadece bir durağı olarak görünmektedir.

Bugün Libya bir kez daha tarihi bir yol ayrımında durmaktadır; ya yeni yol haritası seçimleri on yılı aşkın bölünme ve kaosu sona erdiren bir kapıya dönüştürmeyi başaracak ya da yerel, bölgesel ve uluslararası çıkarların çatışmasına toslayan girişimler silsilesinin yeni bir halkasına dönüşecek.

Kesin olan şu ki, Libya'daki seçim savaşı, sadece seçim sandıkları savaşı değildir; aksine bizzat devletin geleceği ve onun en karmaşık krizlerinden birinin rahminden doğacak olan siyasi sistemin şekli üzerine verilen bir savaştır.

Ey özelde Libya halkı ve genel de İslam ümmeti; sizleri, ülkelerimiz ve zenginliklerimizle oynayan Batı'nın eline durdurmak için çalışmaya davet ediyoruz; artık hayati davalarımızı korumamızın ve onları sahada var etmek için çalışmamızın zamanı gelmiştir; bu hayati davalarımızın en önemlisi ise, Batı’ya karşı mücadele edip onu ülkemizden kovabileceğimiz ve servetlerimizi Allah’ın razı olacağı şekilde değerlendirebileceğimiz Hilafet Devleti’ni kurmaktır. Artık hain yöneticilere, insan yapımı anayasalara ve bizi temsil etmeyen hükümetlere (cumhuriyet, laiklik, demokrasi… ve benzeri) bağlı kalmaktan vazgeçelim ve Allah Azze ve Celle'nin bize uygulamamızı emrettiği hükümlere geri dönelim; çünkü hem bizim hem de dünyanın hayrı bundadır.

Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَأَنِ احْكُم بَيْنَهُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ “Aralarında Allah’ın indirdiği ile hükmet ve onların arzularına uyma.” [Maide 49]

Ey İslam’ın gençleri ve ey Müslüman orduları! Artık uyanın ve Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in bize vaat ettiği Raşidi Hilafeti kurmak için çalışanlarla birlikte çalışın; zira bizim için, dinimize dönmemizden ve sağlam kulpa sımsıkı sarılmamızdan başka bir kurtuluş yoktur.

Allahu Teala şöyle buyurmuştur: لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ “Dinde zorlama yoktur. Artık doğrulukla eğrilik birbirinden ayrılmıştır. O halde kim tâğutu reddedip Allah'a inanırsa, kopmayan sağlam kulpa yapışmıştır. Allah işitir ve bilir.” [Bakara 256]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim

Haber-Yorum

Savaş Davulları, Ödünç Alınmış Tokmaklarla Çalınıyor!

Haber:

Son saatlerde Yemen’de birçok bölgede askeri gerginlik tırmandı. Husi grubu, ülkenin güneyindeki El-Dale’ ilinde iki taraf arasında çatışmaların patlak vermesiyle eş zamanlı olarak hükümet güçlerine karşı savaşı yeniden başlatma tehdidinde bulundu; bu durum, 4 yılı aşkın süredir devam eden nispi ateşkesi tehlikeye atıyor. (El Cezire Kanalı, 24 Haziran 2026)

Yorum:

İşte askeri gerginlik, Al-Dhale ve Lahj cephelerinde yeniden başlıyor; bu, egemenliği ya da zati karar verme yetkisini yansıtmayan, tekrarlanan gülünç bir manzara; aksine, bu çarpık siyasi bölgelere hükmeden yöneticilerin ve yetkililerin ustalıkla oynadıkları satranç taşlarının işlevini son derece hassas bir şekilde yansıtıyor.

Gören ve basiret sahibi olan herkesin farkında olduğu apaçık gerçek şudur: Yemen’in kuzey ve güney cepheleri hiçbir zaman yerel bir kararla açılmamış ve Yemenlilerin arzusuyla da kapanmayacaktır; zira bunlar, Anglo-Amerikan sömürgecinin Riyad, Abu Dabi ve Tahran gibi bölgesel araçları aracılığıyla elinde tuttuğu emniyet supapları ve tırmanış anahtarlarıdır; eğer sömürgeci, Birleşmiş Milletler çatısı altında habis bir siyasi tezgâhı geçirmek isterse, gürültü sakinleşir ve kabir sessizliği egemen olur; ancak müzakereler tökezler ya da uluslararası taraflardan biri diğerine baskı uygulamak isterse, o zaman toplar çığlık atar ve başkentler birdenbire güvenlik planlarını ve saha ihlallerini hatırlayıverir!

Aden’deki bu anlamsız askeri seferberlik ve buna karşılık Sana’da benzer bir seferberliğin yaşanması, Yemen’deki Müslümanların kanlarına karşı işlenmiş tam teşekküllü bir suçtur; zira bu ümmetin dokusundan geriye kalanları parçalayan ve sömürgeciler arasında nüfuz ve servet paylaşımı için Sykes-Picot sınırlarını pekiştiren iç çatışmalar için silahlar seferber edilip azimler bilenirken, bu ordular ve cephaneler sessizce durmakta, dahası Filistin ve bu rehin alınmış rejimlerin açık ihanet ve işbirliğinin ortasında gece gündüz yok edilen Gazze'si başta olmak üzere ümmetin hayati davalarına destek olmaktan da aciz kalmaktadır.

Ey Yemen halkı ve ey güç ve kuvvet adamları: Zamanını sömürgeci kâfirin belirlediği, planlarını çizdiği ve habis meyvelerini topladığı savaşların daha ne zamana kadar yakıtı olmaya devam edeceksiniz?! Cumhurbaşkanlığı Liderlik Konseyi ile Sanaa otoritesi, Yemen'in ve İslam ümmetinin hayrını istemeyen uluslararası planlara bağımlılığı ve dış güçlerin rehinesi olmayı simgeleyen bir madalyon olan tek bir madalyonun iki yüzü gibidir.

Sizin kurtuluşunuz, yabancı uçaklarla korunan toplantı salonlarında ya da BM temsilcilerinin vaatlerinde değil; aksine bu ajan sistemlerden kurtulmakta, Batı’ya ve onun finans kuruluşlarına bağlı olan ipleri koparmakta ve ümmetin gerçek projesinin etrafında birleşmekte yatmaktadır ki bu gerçek proje de Nübüvvet Minhacı üzere İkinci Raşidi Hilafet Devleti’nin kurulmasıdır; zira kanları koruyacak, vekalet savaşlarına son verecek, enerjileri ve orduları bir araya getirerek sömürgecinin kökünü kazıyacak, mukaddesatları kurtaracak ve Yemen'i büyük güçlerin hesaplarının tasfiyesi için bir saha olmaktan çıkarıp, iman ve hikmet yurdu olan o eski izzetine yeniden kavuşturacak olan ideolojik devlet sadece Hilafettir.

Aziz ve Hakîm olan Allah şöyle buyurmuştur: أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْماً لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ “Onlar hala cahiliye hükmünü mü arıyorlar? Kesin bilgiyle inanan bir topluluk için hükmü, Allah'tan daha güzel olan kimdir?” [Maide 50]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Abud El-Fakih – Yemen