Haber-Yorum

Müslümanların Ordularının, Ümmetin Düşmanlarıyla Savaşmak İçin Tek Bir İmamın Altında Birleştirilmeleri Gerekir

Haber:

21 Eylül 2026'da Pakistan Dışişleri Bakanlığı, Pakistan, Mısır, Türkiye, Endonezya, Ürdün, Katar, Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri dışişleri bakanlarının "Yahudi varlığının işgal altındaki Filistin topraklarında devam eden yasa dışı yerleşim politikalarını hiçbir şüpheye yer bırakmayacak şekilde kınadıklarını" açıkladı. (Müslüman ülkelerinin sekiz dışişleri bakanlarının ortak bildirisi)

Yorum:

Birincisi: Kınamalar, liderlerin değil acizlerin işidir; zira bu sekiz Müslüman ülkesinin toplam askerî gücü 2,532,550 askere ulaşmıştır. Eğer onlar, tek bir liderlik altında birleşselerdi, tüm dünyadaki en büyük silahlı güç olurlardı. Ancak Müslümanların başındaki yöneticiler onların birleşmesini engelliyorlar.

İkincisi: Filistin’in tamamı işgal altındaki İslami toprak olup İslam, iki devletli çözümü reddetmektedir; zira bu çözüm, Filistin’in büyük bir kısmını Yahudilere vermek anlamına gelmektedir. Ancak yöneticiler bunu talep etmektedirler; oysa Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَأَخْرِجُوهُم مِّنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ “Sizi çıkardıkları yerden siz de onları çıkarın.” [Bakara 191]

Üçüncüsü: Müslümanların başındaki yöneticiler Yahudi varlığıyla savaşmayacaktır; çünkü onlar, kâfirlerin çıkarlarına hizmet eden hainlerdir. Bu yüzden ümmet ve ordularının, onları ortadan kaldırmaları ve mübarek toprakları nehirden denize kadar özgürleştirecek Raşid Hilafeti kurmaları gerekir. Zira Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ “İmam bir kalkandır, onun arkasında savaşılır ve onunla korunulur.” [Müslim rivayet etti]

Ey Müslümanlar ve alimleri: İmam Nevevi (Allah ona rahmet etsin), Sahih-i Müslim’in şerhinde şöyle diyor: Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in, الْإِمَامُ جُنّةٌ “İmam bir kankandır” kavline gelince; yani örtü gibi demektir; çünkü İmam, düşmanın Müslümanlara zarar vermesini engeller, insanların birbirlerine zarar vermesini önler, İslam'ın merkezini korur ve insanlar ondan ve onun gücünden korkarlar. يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ “Onun arkasında savaşılır” kavline gelince; yani İmamla birlikte kâfirlere, isyancılara, Haricilere ve diğer tüm fasit ve zalim insanlara karşı kesinlikle savaşmak demektir. O halde ordularımızdan, yollarında duran tek engel yöneticilerinin ortadan kaldırılmasının ardından Mescid-i Aksa'yı özgürleştirmek için harekete geçmelerini talep edin.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Musab Umeyr - Pakistan

Kral II. Abdullah’ın 22 Eylül 2026 tarihinde Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nda yaptığı konuşmada şu hususlar yer almıştır:

- İsrail hükümetinin Batı Şeria’daki politikası zorla yerinden etmedir ve bir savaş suçudur.

- Gazze’de yaşananlar Filistin varlığını ortadan kaldırma ve yeni bir gerçeklik dayatma girişimidir.

- İsrail hükümetinin yayılmacı emelleri artık bölgesel bir tehdit oluşturmaktadır.

- Şu anda Batı Şeria’nın dört bir yanında yaşananlar tek bir politikanın parçasıdır Bu politikanın açık bir adı vardır: zorla yerinden etme. Bu da bir savaş suçudur.

- Ürdün açısından mesele gün gibi açıktır: Kuzey sınırlarımıza veya su güvenliğimize yönelik her türlü tehdit, ulusal güvenliğimize yönelik bir tehdittir.

Yahudi varlığıyla yaşanan çatışmanın gerçekliğini, onun Gazze ve Batı Şeria’yı işgal ettiği günden bu yana işlediği suçları, yayılma girişimlerini, Suriye’ye, Lübnan’a ve diğer ülkelere yönelik saldırılarını anlatan bu ifadeler, sırf kralın ağzından çıktığı için Ürdün halkı ve bütün Müslümanlar açısından meseleyi açıklığa kavuşturmuş değildir. Kralın bu sözleri, halkın içindeki büyük öfkeyi dindirmek, Müslümanların duygularına hitap etmek ve artık bıkkınlık uyandıran diplomasiye karşı yükselen hoşnutsuzluğu bastırmak için yapılan bir manevradan başka bir şey değildir. Zira Kral, küçük büyük uluslararası platformlarında ağlayıp sızlamaktan, kınama ve telin bildirileri yayımlamaktan öteye geçememektedir.

Konuşmada dile getirilen bu itiraflar, aslında bizzat Kral’ın izlediği siyasetin ne kadar çelişkili olduğunu ortaya koymaktadır. Mademki Ürdün diplomasisi yıllardır dünyayı ve uluslararası nizamı kulaklarını sağır etmişse ve şimdiye kadar izlenen diplomasi Kral’ın kendi deyimiyle hiçbir sonuç vermemişse; on yıllardır uluslararası hukuk görmezden geliniyorsa; Yahudi varlığı söz konusu olduğunda alınan tüm kararlar “kağıt üzerinde bir mürekkep” olarak kalmaktan öteye geçmiyorsa; o halde rejimin hala ısrarla bu kısır yolda yürümesinin anlamı ve mantığı nedir?

Yahudi varlığının genişlemeci emelleri ve saldırıları, kuruluşundan beri hiç durmamıştır, Filistin, Lübnan ve Suriye halkını öldürüp yerlerinden etmesi yeni değildir. Bunlar, onunla imzalanan zillet anlaşmalarından önce de vardı, sonra da devam etmiştir. Bugün hala Yahudi varlığı ile normalleşen Arap devletleri arasındaki güvenlik ve askeri koordinasyon tüm hızıyla sürmektedir. Bütün bunların, sömürgeci kâfir Amerika ve Avrupa’nın planlarına boyun eğmekten, onlara tabi olmaktan ve bu buluntu varlığı desteklemeye devam etmekten başka ne anlamı olabilir ki?! Ürdün rejimi, Oslo’dan bu yana haritadan silinen ve hiçbir hükmü kalmayan “İki Devletli Çözüm” masalına daha ne kadar bel bağlayacak? Oysa “İki Devletli Çözüm”, Yahudi varlığını tanımak ve Filistin halkının haklarını gasp etmek anlamına gelen haince bir projedir.

Kral konuşmasında, Yahudi hükümetinin Batı Şeria’da izlediği politikanın zorla yerinden etme anlamına geldiğini ve bir savaş suçu olduğunu söylüyor; Gazze’de yaşananların Filistin varlığını yok etme ve yeni bir gerçeklik dayatma girişimi olduğunu belirtiyor. Ardından Ürdün açısından meselenin gün gibi açık olduğunu belirterek “Gerek kuzey sınırlarımıza gerekse su güvenliğimize yönelik her türlü tehdit ulusal güvenliğimize yönelik bir tehdittir. Ürdün gözlerini başka tarafa çevirmeyecektir. Güvenliğimizi, suyumuzu ve halkımızın çıkarlarını korumaya devam edeceğiz.” diyor. Kral’a şunu sormak gerekir: Madem durum gün gibi ortadadır, o halde bu durum karşısında derhal savaş hali ilan edilmesi gerekmez mi? Tüm askeri, güvenlik ve ekonomik ilişkilerin kesilmesi, zillet ve utanç anlaşmalarının yırtılıp atılması ve Yahudi varlığını ortadan kaldırmak için tüm askeri imkanların seferber edilmesi gerekmez mi? Sahi, Riyad’daki zirvede; “Söz değil, ciddi tutumlar istiyoruz.” diyen de bizzat kendisi değil miydi?!

Şeyh Dağı’ndan (Hermon) Arap yöneticilere seslenen, varlığının Suriye, Lübnan ve Kuzey Ürdün de dahil olmak üzere bütün bölgeyi kontrol ettiğini söyleyen Netanyahu’nun küstahlığı zirveye ulaşmıştır. Gazze ve Batı Şeria’daki saldırganlığı da en ileri seviyeye varmıştır. Yerleşimcilerin saldırıları tavan yapmıştır. Yeni yerleşimler kurulmakta, bölge halkı üzerindeki baskı daha da artırılarak göçe zorlanmaktadır. Dolayısıyla bu varlığa karşı ne diyalog işe yarar ne uluslararası kurumların tedbirleri ne onun Müslüman Arap çevresine entegre edilmesi ne de normalleşme ihanetleri. Bilakis ona karşı yegâne pratik ve şer’i çözüm, onu kökünden söküp atmak ve ümmeti onun kötülüklerinden kurtarmaktır. Çevresindeki İslam ülkeleri, topluca, hatta tek tek dahi hareket ettiklerinde Allah’ın izniyle çok kısa bir sürede onu yeryüzünden silebilecek güçtedirler.

وَقَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ“Sizinle savaşanlara karşı Allah yolunda savaşın; fakat haddi aşmayın. Şüphesiz Allah haddi aşanları sevmez.” ^{[Bakara 190]}

Son günlerde Çin’in insan hakları ihlallerini kınayan haberlerin yoğunlaştığı bir dönemde Uyghur Times gazetesi şu haberi yayımladı: “Başkan Trump’ın, 24 Eylül 2026 tarihinde Şi Cinping’i Joint Base Andrews’ta şahsen karşılayacağı bildirildi… Şi Cinping, Çin hükümetinin Uygurlara yönelik sistematik baskısından sorumludur.”

Amerika’nın, Çin Devlet Başkanı’nın Amerika ziyaretinden önce onu zor durumda bırakmak amacıyla Çin’in Uygur Müslümanlarına yönelik baskılarını açıkça eleştiren açıklamalara göz yumması, hatta bunları teşvik etmesi beklenmektedir. Ne var ki Amerika’nın Müslümanlara yaptığı zulüm, Çin’in yaptığı zulümden kat be kat daha fazladır. Çin yöneticilerinin Doğu Türkistan’da İslam’a karşı yürüttüğü savaş ise mevcut Çin-Amerika çatışmasından onlarca, hatta yüzlerce yıl öncesine dayanmaktadır.

Ey Müslümanlar! Doğu Türkistan bizim toprağımız ve bizim davamızdır. Orası, Hilafet döneminde fethedilmiş ve gelişip mamur olmuş bir İslam beldesidir. Emevi Hilafetinin orduları Kuteybe bin Müslim komutasında doğuya doğru ilerlemiş, Doğu Türkistan’ın başkenti Kaşgar’a kadar ulaşmış ve hicrî 95 yılında burayı fethetmiştir. H. 232 yılında, Emevi döneminin sonları ile Abbasî döneminin başlarında, Karahanlı Hanedanı’nın kurucusu Sultan Satuk Buğra Han Müslüman olmuş; ardından evlatları ve devletin ileri gelenleri de İslam’ı kabul etmiştir. O günden itibaren İslam bölgenin her yerine yayılmış; Kur’an-ı Kerim tercüme edilmiş, tapınakların yerini camiler almış ve yalnızca Kaşgar şehrinde üç yüz cami inşa edilmiştir. Böylece Allah Subhânehu ve Teâlâ, Doğu Türkistan ve halkını İslam nimetiyle onurlandırmıştır.

Ey İslam ümmeti! Çinli yöneticilerin İslam’a olan düşmanlığı asırlardır devam etmektedir. Hilafetin hâkimiyeti zayıflamaya başladıkça onların zulmü de artmıştır. 1759 yılında Türkistan Müslümanları ile Çinli Mançu yöneticileri arasında kanlı çatışmalar meydana gelmiş ve bu çatışmalarda bir milyondan fazla Müslüman şehit olmuştur. Mançu yöneticileri daha sonra Doğu Türkistan üzerindeki kontrollerini 1862 yılına kadar sürdürmüşlerdir; Bu dönem, Doğu Türkistan halkının Mançu işgaline karşı şiddetli direnişiyle karakterize edildiği bir dönemdir. 1863 yılındaki son büyük karşılaşmada Müslümanlar, Mançu yöneticilerini ülkelerinden çıkarmayı başarmışlardır. Ancak büyük Çin orduları 1876 yılında bölgeyi yeniden işgal etmiştir. O günden beri Doğu Türkistan’a Çince “yeni sınır” anlamına gelen “Şincan” adı verilmiştir. 18 Kasım 1884 tarihinde ise bölge resmen Mançu İmparatorluğu’na ilhak edilmiştir.

Ey İslam ümmeti! Kardeşlerimiz on yıllardır Çin’deki Komünist Partisi’nin zulmüne karşı direnmektedir. Çin’de Komünist yönetimin iktidara gelmesinin ardından Doğu Türkistan halkı, kendisini Çin işgalinden kurtarmaya çalışmıştır. Bu amaçla birçok ayaklanma gerçekleştirmiş, biri 1933 diğeri 1944 yıllarında olmak üzere iki kez bağımsızlıklarını kazanmayı başarmışlardır.

Ancak Çin, 1949 yılında Doğu Türkistan’ı tekrar işgal etmiş ve dehşet verici katliamlarla komünist hegemonyasını dayatmıştır. Bölge 450 zorunlu çalışma kampına ayrılmış; nüfusun yüzde 98’ini oluşturan Müslüman işçiler ve çiftçiler bu kamplarda zorla çalıştırılmış, çok sayıda insan bu kamplarda hayatını kaybetmiştir. Çin, “İslam dini afyondur” sloganını yükselterek 28 bin camiyi ve 18 bin İslami okulu kapatmış; 730 bin dinî kitap ve İslami el yazmasını yakmıştır. Ayrıca Çin, 6 Ekim 1964 ile 29 Temmuz 1996 tarihleri arasında Doğu Türkistan çöllerindeki Lop Nur Nükleer Deneme Sahası’nda 45 nükleer deneme gerçekleştirmiştir. Bunun sonucunda nükleer radyasyon bölgenin geniş kesimlerine yayılmış ve ölümcül kanser vakaları ortaya çıkmıştır. Bütün bunlara rağmen Müslümanlar, 1949-1968 yılları arasında komünist yönetime karşı 45 ayaklanma gerçekleştirmişlerdir. Ancak komünistlere karşı direnişleri nedeniyle yaklaşık 360 bin Müslüman idam edilmiştir.

Ey Müslümanlar! Yöneticileriniz Doğu Türkistan Müslümanlarına asla yardım etmeyeceklerdir. Yardım etmelerini geçtik Amerikan ekonomik sömürgeciliğinin yanı sıra Çin’in ekonomik sömürgeciliğini de ülkelerimizde pekiştirebilmek için Şi Cinping’in ve liderlik ettiği şeytani Komünist Partisi’nin suçlarını gizlemektedirler. Pazarlarınızı ve kaynaklarınızı Çinli şirketlere açmışlar ve Çin bankalarından ağır faizli krediler almışlardır. Daha da kötüsü, bazıları güvenlik arayışıyla kendi ülkelerine sığınan Uygur Müslümanlarının Çin tarafından takip edilmesine dahi yardımcı olmaktadırlar. Oysa İslam Ümmeti, Çin sanayiinin şah damarını elinde tutmaktadır, dünyadaki en büyük petrol rezervlerini ve boğazları kontrol etmektedir, Çin petrol tankerleri bu boğazlardan geçmek zorundadır. Buna rağmen yöneticiler Çin’e yardım etmektedirler. Endonezya, Bangladeş, Pakistan, Türkiye ve Mısır’ın deniz kuvvetleri Çin’e karşı son derece etkili bir deniz ablukası oluşturabilecek kapasitededir. Bangladeş, Pakistan, Afganistan ve İran orduları ise Çin’in kara bağlantılarını kesebilecek konumdadır.

Ey Müslümanlar! Kalkanımız olan Hilafetin yeniden dönüşü, Çin’i size ve İslam’a karşı yürüttüğü savaşa son vermeye zorlayacak yegâne güçtür. İşte o zaman Çinli yöneticiler, komutan Kuteybe bin Müslim’in Batı Türkistan’da yaptıklarını hatırlayacaklardır. H. 87 yılında Kuteybe, Buhara bölgesindeki Bikend beldesinde Müslümanlara karşı düşmanlığın kışkırtılmasına son vermek için savaşmış ve öğle vakti Allah Subhânehu ve Teâlâ Müslümanlara zafer nasip etmiştir. İbn Kesir, el-Bidâye ve’n-Nihâye adlı eserinde şöyle rivayet etmektedir: “Esirler arasında bir de tek gözlü adam vardı; Müslümanlara saldırmaları için halkı kışkırtan kişi oydu. Zengin bir tüccardı. Kuteybe’ye: “Canımı elli Çin ipek kumaşıyla fidye vereyim; değeri bir milyon altın eder.” dedi. Komutanlar Kuteybe’ye “Onun fidyesini kabul et ve serbest bırak.” dediler. Fakat Kuteybe üç kez tekrarlayarak şöyle dedi: “Allah’a yemin ederim ki, onu bir daha hiçbir Müslüman zayıfa musallat etmeyeceğim. Allah’a yemin ederim ki, onun tek gözünü bir daha kimseye korku vermek için bırakmayacağım. Allah’a yemin ederim ki, onu bizzat kendi kılıcımla öldüreceğim.”

Ardından Çinli yöneticiler, Kuteybe’nin Doğu Türkistan’da atalarına ne yaptığını göreceklerdir. İbn Kesir, Kuteybe’nin onların atalarını nasıl dize getirdiğini şöyle anlatır: “Kuteybe bin Müslim Maveraünnehir ve Türkistan fetihleri sırasında Çin sınırına kadar dayanmış ve “Çin topraklarına ayak basıp vergiye bağlamadan geri dönmeyeceğine” dair yemin etmiştir. Çin hükümdarı ise Kuteybe’nin yeminini bozmamış sayılmasını sağlamak için Kuteybe’nin üzerine basması için kendi ülkesinin toprağını altın tepsiler içinde göndermiştir. Kuteybe’nin haraç/vergi isteğini kabul ederek cizye (vergi) ve hediyeler yollamıştır. Böylece Kuteybe bin Müslim, gelen Çin toprağına basarak yeminini yerine getirmiş ve ordusuyla birlikte geri çekilmiştir.”

Ey ümmetin orduları! Kâfirler karşısında kedi ama kendi ümmetleri karşısında aslan kesilen bu yöneticileri alaşağı edin. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

وَإِنِ اسْتَنصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ“Eğer onlar din hususunda sizden yardım isterlerse, yardım etmek üzerinize borçtur.” ^{[Enfal 72]} Mazlumlara yardım etme şerefine nail olmak için Hilafeti kurmanız ve bir halife tayin etmeniz farzdır. İşte bu nedenle Hizb-ut Tahrir, Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafeti kurmak için sizden nusret talep etmektedir. Ey Kuteybe bin Müslim’in torunları! Haydi bu çağrıya icabet edin!A

Son yıllarda sömürgeci devletlerin ve yabancı şirketlerin Özbekistan’daki altın, uranyum, tungsten, molibden, lityum ve diğer stratejik madenlere olan ilgisi hızla artmaktadır. Bu alanda Amerika, Çin, Japonya, İngiltere, Fransa ve Kanada ile çeşitli anlaşmalar, yatırım projeleri ve işbirliği mekanizmaları oluşturulmaktadır.

Biz, bu sürecin yalnızca sıradan bir yatırım veya dış ticaret meselesi olarak değerlendirilemeyeceğini özellikle vurgulamak isteriz. Çünkü stratejik madenler, ülkenin sadece sıradan ihracat malları değildir. Bilakis bunlar Özbekistan’ın ekonomik ve teknolojik geleceğini, stratejik güvenliğini ve gelecek nesillerin servetini doğrudan ilgilendiren kaynaklardır. Buna binaen bu konudaki tutumumuzu net bir şekilde ortaya koyuyoruz:

Birincisi: Özbekistan’daki stratejik madenler, hiçbir şekilde özelleştirilemeyecek servetler olarak görülmelidir. Özbek rejimi bu kaynakları yabancı devletlerin ham madde ihtiyacını karşılayan bir araç hâline getirmemelidir.

İkincisi: Her yatırım ve anlaşma, her şeyden önce şer’î açıdan, yani helal ve haram ölçüleri bakımından; ayrıca halka sağlayacağı ekonomik ve geçimsel faydalar açısından değerlendirilmelidir. Çünkü yalnızca “yatırımın ülkeye girmiş olması”, halkın menfaatini gerçekleştireceği anlamına gelmez.

Üçüncüsü: Stratejik servetlerin ve minerallerin Özbekistan’ın kendi içinde işlenmesine öncelik verilmeli; hammadde olarak ihraç edilmek yerine, ülke içinde sanayi zincirleri kurulmalı ve katma değer ülke içinde tutulmalıdır.

Dördüncüsü: Yabancı şirketlerin veya sömürgeci devletlerin madenler ve stratejik kaynaklar üzerinde uzun vadeli ve belirleyici bir hâkimiyet kurmasına kesinlikle fırsat verilmemelidir. Özbek halkının yer altındaki kıymetli serveti olan doğal gaz konusunda Rus Gazprom ve Lukoil şirketleriyle imzalanan 45 yıllık üretim paylaşım anlaşmalarının, Kerimov döneminde yapılan siyasi hatalardan biri olduğunu ve halkın bugün hâlâ bunun acılarını yaşadığını unutmuş değiliz.

Beşincisi: Bugüne kadar stratejik madenlerle ilgili imzalanmış bütün sözleşmeler, bu sözleşmelerde yer alan kaynak miktarları, devletin ve yatırımcıların payları, gelirlerin nasıl dağıtıldığı ve ihracat yükümlülükleri halka açıklanmalıdır.

İster Rusya, Çin, Amerika veya Japonya olsun, isterse İngiltere ve Fransa gibi sömürgeci Avrupa ülkeleri olsun; bunlardan hiçbiri bu doğal servetleri Özbekistan halkının yararına işlemeyecektir. İşte bu nedenle, İslami bir perspektiften hareketle, halkın genel maslahatını ilgilendiren bu anlaşmaların ve servetlerin sıradan bir ticari mal olarak görülmemesi gerektiğini defaatle vurguluyoruz. Buna göre kamu mülkiyeti kapsamına giren her türlü kaynakta Müslümanların hakkı esas ve öncelikli mesele olmalıdır. Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

الْمُسْلِمُونَ شُرَكَاءُ فِي ثَلَاثٍ: فِي الْكَلَأِ وَالْمَاءِ وَالنَّارِ“Müslümanlar üç şeyde ortaktırlar: Mera, su ve ateş”

Doğal servetlerin yönetiminde ölçü, dış yatırımcının menfaati değil, İslam hükümleri doğrultusunda halkın yararına harcanması olmalıdır. Bu mesele temel gündem maddesi olarak görülmelidir. Ülkenin servetlerini düşmanlarına sunmanın siyasette ya basiretsizlik ya da intihar anlamına geldiği hiç kimse için bir sır değildir.

Dolayısıyla Özbekistan’ın yer altı ve yer üstü zenginlikleri, yalnızca mevcut neslin arzusuna göre tüketilecek sıradan kaynaklar değildir. Bilakis bunlar halk ve gelecek nesillerin bir emanetidir. Bu nedenle halkın zenginlikleri, yalnızca halkın ihtiyaçları ve refahı için kullanılmalıdır. Eğer amacınız Ümmetin doğal servetlerini düşmanlarına kelepir fiyatına sunarak Batı’yı razı etmekse, Batı’ya hizmette sizleri katbekat aşan ve Ümmetin servetlerini Amerika ile İngiltere’ye hesapsızca peşkeş çeken İbn Selman hakkında Trump’ın neler söylediğini sakın unutmayın! Hakîm ve Habir olan Allah size şu hakikati hatırlatmıştır:

وَلَن تَرْضَى عَنكَ الْيَهُودُ وَلاَ النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ“Dinlerine uymadıkça Yahudiler de Hristiyanlar da asla senden razı olmayacaklardır.” ^{[Bakara 120]}

Dolayısıyla bu nimetleri doğru yerlere harcayın. Ümmetin hakkını evlatları arasında adaletle dağıtın. Düşmanı caydırmak için gerekli olan silah ve teçhizat sanayisini kurun. İşte o zaman düşmanınızın güçlenmesine imkân vermemiş, aksine halkınızın gücüne güç, malına mal katmış olursunuz. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ“Onlara karşı gücünüzün yettiği kadar Allah’ın düşmanı ve sizin düşmanlarınızı yıldırmak üzere kuvvet ve savaş atları hazırlayın.” ^{[Enfal 60]}