Haber-Yorum

“Evliliğin 6 Ay İçinde Feshi!”
İleriye Doğru Yasal Bir Kaçış ve Sorunun Kökeniyle Yüzleşmekten Aciz Kalma

Haber:

Son zamanlarda sosyal medya platformları ve medya organlarında, hükümetin sunduğu yeni Ahval-i Şahsiye yasa tasarısı hakkında haberler yer almıştır; bu tasarı, evlilik sözleşmesinin tarihinden itibaren 6 ay içinde, kocanın aldattığı veya hile yaptığı (önemli bilgileri gizleme veya gerçek olmayan nitelikler iddia etme gibi) tespit edilmesi halinde ve hamileliğin gerçekleşmemiş olması şartıyla, kadına evlilik sözleşmesinin mahkeme kararıyla feshedilmesini talep etme hakkı tanıyan bir madde içermektedir. (El Arabiya Net)

Yorum:

Kamuoyu ve hukuk uzmanları bu maddenin usulî yönlerini ya da ahlaki sonuçlarını tartışmakla meşgulken, en tehlikeli ve derin boyutu gözden kaçtı: Gençler neden evliliği tamamlamak için aldatmaya ve yalana başvurmak zorunda kalıyor? Çünkü bu yasa, Mısır rejiminin, sorunun köküne inen köklü bir çözüm bir çözüm sunmak yerine, başarısız bir sosyal ve ekonomik sistemin yıkıcı yan etkileriyle başa çıkmak için yaptığı yeni bir geçici yama çözüm girişiminden başka bir şey değildir.

Bugün sözleşmelerde doğruluk için sızlanan devlet, doğruluğu toplumsal bir intihara dönüştüren ortamı yaratan aynı devlettir. İş imkânlarının tıkanmasının, paranın satın alma gücünün çökmesinin ve evliliğin (takı, mihr, müstakil daire, lüks mobilya gibi) gençlerin %90’ının imkânlarını aşan abartılı maddi taleplerle yorucu bir maceraya dönüşmenin; bunun da ötesinde ondan saygın bir toplumsal statü (doktor, mühendis, üniversite profesörü, iş insanı… ve benzeri) talep edilmesinin gölgesinde, özellikle iffet konusunda hassas olan bir genç kendisini, içgüdülerin ateşi ile aşırı şartların duvarı arasında sıkışmış bir halde bulmaktadır. İşte burada, gencin nazarında aldatma, ahlaki bir sapma olmaktan ziyade haramdan kaçıp helale ulaşmak için zorunlu bir manevra haline gelmektedir; bu yüzden genç, bugün acziyetinin ortaya çıkardıklarını yarınki günlerin örteceğini umarak geleceği ya da mal varlığı konusunda yalan söylemektedir.

Bu yeni yasa tasarısı, evliliği ticari bir tedarik sözleşmesi gibi ele almakta ve üründe bir kusur tespit edilmesi halinde malın iadesi (fesih) için bir mekanizma sunmaktadır. Ancak yasa tasarısı, asıl olarak sözleşme ortamını zehirleyenin devletin olduğunu görmezden gelmektedir. Devlet, evliliği bir kamu maslahatı ve kolaylaştırılması gereken biyolojik ve sosyal bir gereklilik olarak gören İslam’ın kendisine farz kıldığı gözetici rolünü yerine getirmek yerine, gençleri maddi toplumsal baskılar ve eşi benzeri görülmemiş ekonomik enflasyon için kolay bir lokma olarak bırakmaktadır; sonra bugün de gelmiş, acı gerçekliklerinden kaçmaya çalıştıkları için onları evlilik feshi yasasıyla cezalandırmaya kalkışmaktadır.

Medyanın göz ardı ettiği ve devletin görmezden geldiği köklü çözüm, ayrılığı kolaylaştırmakta değil, aksine birleşmeyi kolaylaştırmakta yatmaktadır. وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ “Kaynaşmanız için size kendi (cinsi)nizden eşler yaratıp aranızda sevgi ve merhamet meydana getirmesi de O’nun (varlığının) delillerindendir. Doğrusu bunda, iyi düşünen bir kavim için ibretler vardır.” [Rum 21] İslam’ı ve onun ekonomik ve içtimai sistemlerini aydın bir şekilde düşünenler, hastalığın aslı için köklü bir çözüm ve şifa veren bir tedavi sağlayacak temel kaidelere ulaşacaklardır; buna göre ekonomi politikasının, ihtiyaçların doyurulmasına bakarken toplumun ne üzerine olması gerektiğine dair bir bakış açısı olması gerekir; böylece toplumun üzerinde olması gereken şey, ihtiyaçların karşılanması için bir temel haline getirilmiş olur. Yani her açıdan uyumlu bir toplum isteyen bir devlet, tebaasına bunların olmasını mümkün kılacak şeyleri sağlaması gerekir. Hizb-ut Tahrir, kurulması için çalıştığı Nübüvvet Minhacı üzere Hilafet Devleti'nin anayasa tasarısını belirlerken şu anayasa maddesini koymuştur: Madde-112: Kadında asıl olan, anne ve ev hanımı olmasıdır. O korunması gereken bir namustur.

Hukuk ve anayasa fakihleri, anayasa maddesinin anlamını bildikleri gibi devletin, maddedeki her kelimeye bağlı kalması ve bunu gerçekleştirmek için elinden geleni yapması gerektiğini de bilmektedirler; çünkü “anne” kelimesi, kadının anne olabilmesi için evliliğin kolaylaştırılmasını ve tedavi edilebilir herhangi bir kısırlık durumunun tedavisi için elinden gelenin yapılmasını gerektirir. “Ev hanımı” kelimesi, konutun sağlanmasını ve onun elde edilmesinin kolaylaştırılmasını gerektirir; “Kadın korunması gereken namustur” cümlesi ise devletin, gençlerin iffetlerini korumaları için evlenmelerini mümkün kılmasını gerektirir; tıpkı beşinci Raşid Halife Ömer bin Abdülaziz’in yaptığı gibi; zira o, gençlere şöyle nidada bulunuyordu; “Evlenmek isteyen varsa onu evlendiririz.” İslam'da devlet, sadece başarısız evlilikler için bir “atölye” değildir, aksine bir koruyucudur; dolayısıyla iş ve barınma imkânı sağlayan devlettir; böylece dürüstlüğü mümkün kılmakta ve sözleşmelere vefa gösterilmesini kolaylaştırmaktadır.

“6 ay içinde fesih” yasası, devletin, hükümetinin ve parlamentosunun toplumsal güvenliği koruma konusunda başarısız olduğunu üstü kapalı kabul etmesi demektir. Yani onlar, suç işlendikten sonra evliliğin cesedini tedavi ediyorlar, oysa gerçek suç, genci, insan gibi yaşayabilmek için yalan söylemeye iten sistemdir. Çözüm, aileleri hızla parçalayan yasada değildir; aksine nefisleri yaşatan ve iffeti kolaylaştıran bir sistemdedir; yani doğruluğu, rızkı ve evliliği ulaşılması için aldatmayı gerektiren hayaller değil, güvence altına alınmış haklar haline getirmek için İslam’ı kâmil bir şekilde uygulayan bir sistemdedir!

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Mahmud El-Leysî - Mısır

Sert Gerçeklik İle Davetin Nabzı Arasında

Davet taşıyıcısının önündeki gerçeklik (vakıa) taşlaştığında, donukluk sadece dışarıda kalmaz, aksine onun gölgesi içeriye, yani bir zamanlar umutla dolup taşan kalbe kadar uzanır ve kalp, şu yorucu sorularla ağırlaşır: Sözün bir etkisi var mı? Sesin bir yankısı var mı? Yoksa rüzgâr her nidayı yutup götürüyor mu?

Davet, özünde insanlarla çatışmaktan ziyade, zamanla bir çatışmadır; zira davet taşıyıcısı, nurunu göstermek isteyen bir fikri taşır. Oysa gerçeklik bazen serttir ve kolayca karşılık vermez. Ancak uzun bir sabır ve kapının tekrar tekrar çalınması sonrasında kapılar açılır. İşte tam burada, değişim arzusu ile donukluğun gerçekliği arasındaki bu mesafeye, sanki bir duman gibi sinsi sinsi umutsuzluk sızmaya başlar; ilk başta görülmez ama yerleşince ruhu boğar.

Ancak umutsuzluk, hakikatinde davanın başarısızlığının bir delili değildir; aksine davet taşıyıcısının, davetin sonuçlarına olan aşırı bağlılığının bir göstergesidir. Bu da meyveyi vaktinden önce görmek isteme arzusunun bir başka yüzüdür. Ama hayatın yasaları bireylerin arzularına boyun eğmez; aksine daha derin bir ritme göre ilerler. Öyle ki tohumlar yüzeye çıkmadan önce gizlice filizlenir.

Davet taşıyıcısının karşı karşıya kaldığı en tehlikeli şey, insanların reddetmesi değildir, aksine görevini anlık karşılık vermeye indirgemesidir. Oysa davet, acil sonuçlarla ölçülen bir pazarlık değildir; aksine bilince ekilen bir risalet olup zamanı gelene kadar gizli kalmaya devam edebilir. Zira nice sözler vardır ki bir gaflet içinde kabul edilmiş olup geç bir uyanışla meyve vermiştir. Nice durumlar da vardır ki sahibi onu geçici sanmıştır, oysa bu durum, başkalarının hayatında bir dönüm noktası olmuştur.

Gerçeklik taşlaştığında, gözden geçirilmesi gereken ilk şey, risaletin doğruluğu değildir, aksine aracın esnekliğidir; zira canlı fikir ölmez, ancak onun yeni bir üsluba, farklı bir girişe ya da insanlara daha yakın bir kalbe ihtiyacı olabilir.

Kalpler zorla açılmaz, aksine yumuşaklıkla kazanılır; zorlamayla yönlendirilmez, aksine hikmet ve güzel öğütle ikna edilir.

Sonra davet taşıyıcısı, ne kadar ihlaslı olursa olsun, sonuçlardan değil, tebliğ etmekten sorumludur. İşte bu hakikat nefiste yerleştiğinde, nefsi beklentilerin ağırlığından kurtarır ve ona yeniden niyetin saflığını kazandırır. Böylece davet taşıyıcısı, artık etkisini görmek için amel etmez, aksine bizzat amelin ibadet olduğuna ve her samimi çabanın, hiçbir şeyin zayi olmayacağı bir terazide yerini bulacağına iman eder.

Bu nedenle umutsuzluk yolun sonu değildir; aksine bir uyarı durağı ve kalp ile akıl arasında, coşku ile hikmet arasında ve umut ile sabır arasında yeniden denge kurmaya yönelik bir davettir. Eğer davet taşıyıcısı bu anı aşmayı başarabilirse, bu durumdan yolun doğasını daha derin ve daha iyi anlayarak çıkacaktır.

Gerçeklik taşlaşabilir ancak sonsuza dek bu şekilde kalmaz; zira bugün katı görünen şey, yarın sabırla düşmeye devam eden bir su damlasının etkisi altında çatlayabilir. Sonuç olarak davet taşıyıcısı; hacmi küçük ama sebat ettiğinde etkisi büyük olan o damladan başka bir şey değildir.

Bu nedenle umutsuzluk, zorla kovulmaz, aksine kesinlik (yakîn) ile erir; çünkü hak bakidir, çünkü doğru söz ölmez ve çünkü yol -ne kadar uzasa da- sonsuz değildir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Munis Hamid – Irak

Haber-Yorum

Amerika, Irak Hükümetinin Kurulmasında Kalın Bir Sopa Gösteriyor

Haber:

ABD Dışişleri Bakanlığı, Cuma günü, İran’daki rejime bağlı silahlı grupların bir sonraki Irak hükümetine dahil olmasını reddeden tutumunu yineledi ve aynı zamanda bu gruplar ile devlet arasındaki ilişkiyi çevreleyen belirsizliği eleştirdi.

“NBC News” ağının ABD Dışişleri Bakanlığı'ndan bir yetkiliye atıfta bulunarak aktardığına göre, söz konusu yetkili şunları söyledi: Irak devleti ile İran'a bağlı milisler arasında şu anda net bir ayrım bulunmamakta olup bu da başbakan adayı Ali el-Zeydi'nin kurması beklenen yeni Irak hükümetini, bu gruplarla ilişkilerini kesmeye teşvik etmektedir.

Yetkili, Irak’ın gelecek hükümetinden, milislerin hükümetin bir parçası olmadığını belirten açık bir bildiri yayınlaması çağrısında bulunmuş ve Şubat sonundan 8 Nisan’da ateşkesin yürürlüğe girmesine kadar bölgede yaşanan askeri çatışmalar sırasında Irak’taki ABD tesislerinin 600’den fazla saldırıya maruz kaldığını vurgulamıştır.

Yorum:

Washington’un Irak Başbakanı Ali el-Zeydi’ye verdiği destek, mutlak bir kabul ve hoş geldin niteliğinde değildir; aksine el-Zeydi'nin hükümetini kurmaya ve görevleri dağıtmaya çalıştığı bir zamanda el-Zeydi’nin Washington’un dayatmalarına ne ölçüde boyun eğeceğine bağlıdır. Bakanlıklar, Amerika’nın müdahalesinin, ABD Hazine Bakanlığı’nın 7/5/2026 Perşembe günü Irak Petrol Bakan Yardımcısı Ali el-Bahadili’ye, “İran rejimi ve milisleri lehine Irak petrolünün aktarımını kolaylaştırmak için görevini kötüye kullanmak” suçlamasıyla yaptırım uygulamak için geldiğini duyurmuştur. Bu karar, Washington merkezli enerji uzmanlık platformu (Energy Platform) tarafından aktarılan bilgilere göre, Ali Zeydi hükümetinde yeni Irak Petrol Bakanı pozisyonu için rekabetin bakanlık içindeki koridorlarda yoğunlaştığı ve Ali el-Bahadili lehine güçlü bir eğilim olduğu yönündeki bilgilerin ardından gelmiştir.

Sadece bu da değil; zira Şafak Haber Ajansı şu metni belirtmiştir: “Ekonomi uzmanı Ziyad El-Haşimi, ABD Hazine Bakanlığı’nın şu ana kadar ilan edilmemiş beş Irak bankası ve elektronik ödeme şirketine yaptırım uyguladığına dair sızan bilgileri ortaya çıkarmıştır. Ekonomi uzmanına göre bu yaptırımlar bu kez, Irak kamuoyunun kışkırtılmasından ve döviz kurlarının etkilenmesinden korkulduğu için Irak Merkez Bankası'nın talebi ve düzenlemesi üzerine (kulislerin arkasında), resmi bir açıklama yapılmadan ve kamuoyundan uzak bir şekilde gelmiştir.”

Bu nedenle Irak Başbakanı'nın hükümetini kurma görevinin kolay değil, aksine son derece zor bir görev olduğunu söyleyebiliriz; zira bu görev, büyük ve İran yanlısı blok olarak görülen Koordinasyon Çerçevesi'nin çıkarları ve ABD'nin sopası altında yürütülmektedir.

Bu veriler ışığında Irak sorununun tek bir çözümü vardır; bu da Amerika’nın hegemonyasından kurtulmak ve siyasi kararlarında bağımsızlığını kazanmaktır; bu ise kendi kararlarını bile alamayan siyasi bir bloktan beklenemez; aksine yaratıcı müdebbir olan Subhanehu ve Teala'nın farz kıldığı siyasi sistemin uygulanmasını ilan etmeleri ve şerefli İslam ümmetinin ve onun azim devletinin bir parçası olmaları için Irak halkının İslami kimliğini geri elde etmesi, bu siyasi klikten kurtulması ve işgalci Amerika'nın dayattığı siyasi sistemi söküp atması gerekir. İşte sadece o zaman bu ümmet siyasi kararlarına sahip olabilir ve iç ve dış işlerine müdahale etmeye tevessül edenlerin elini kesebilir; bu ise aziz olan Allah'a hiç de zor değildir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ahmed Et-Tâi – Irak

İran'daki Müslümanların, Hilekâr Amerika İle Yapılan Müzakereleri Reddetmeleri Gerekir

Müzakerelerin, hilekâr bir devletin savaş alanında gerçekleştiremediğini gerçekleştirdiği söylenilmektedir; o halde İranlı Müslümanlar Amerikalıların taleplerinde aşırıya kaçtıklarını, tutumlarında değişkenlik gösterdiklerini ve aldatma uygulayıp açıkça yalan söylediklerini defalarca açıklamışlarken, İslam ümmetinin ABD’nin İran’la olan müzakere girişimlerine nasıl bakması gerekir?

Birincisi: Bizzat müzakereler konusu

Sömürgeci Batılı güçler, savaş alanında yenilginin eşiğine geldiklerinde müzakereleri kullanmaktadırlar. İslam ümmeti, Afganistan meselesinde, özellikle de terörle mücadele bahanesi altında Amerika'nın Pakistan ile Afganistan arasındaki ilişkileri denetlemesiyle ilgili olan hain Doha anlaşmalarını unutmamalıdır. Nitekim bu, iki Müslüman halk arasında silahlı çatışmalara yol açan müdahaleler silsilesiydi ve bu silsile bugün hâlâ sona ermiş değildir; zira Trump, Amerika'nın Bagram Hava Üssü üzerindeki kontrolünü yeniden ele geçirme hedefini alenen açıklamıştı. Böylece Amerika'nın yirmi yıl süren savaşa ve Afganistan'a karşı büyük bir Batı ittifakı ve büyük saldırıya rağmen Afganistan Müslümanlarını boyun eğdirmede başarısız olmasının ardından, aşağılayıcı bir şekilde çekilmesinden sonra çıkarlarını korumak için Taliban ile müzakereler düzenlemek üzere Müslümanların başındaki yöneticilere başvurmuştu.

İkincisi: Savaş alanındaki başarısızlığın, Amerika’yı müzakereye zorlaması

Somali, Afganistan, Irak ve şimdi de İran’daki savaşlar, askerlerinin korkaklığı nedeniyle felce uğramış olan Amerika’nın gerçek askeri kapasitesini ortaya çıkarmıştır. Trump savaşın dört gün süreceğini bekliyordu ancak İran’ın direnmesi beklentilerini altüst etmiş ve bu da onu, ilan edilmiş zaman çizelgelerini, hedefleri ve aşamaları değiştirmeye itmiştir. İran’a karşı savaşın stratejik hedefi, on yıllardır Amerika’nın yörüngesinde dönmesinin ardından İran’ı, Amerika’nın çıkarları uğruna kendi çıkarlarından fedakârlık eden tabi bir devlet haline getirmektir. Ancak Trump feci şekilde başarısız olmuştur; zira savaş, İran’daki halkımızı orduların etrafında birleştirmiş ve askeri liderlik karar alma dizginlerini üstlenmeyi başarmıştır. Bu nedenle her zaman olduğu gibi Amerika, savaşla gerçekleştirmekten aciz kaldığı stratejik hedefleri gerçekleştirmek ya da ikinci bir askerî saldırı başlatmak için zaman kazanmak amacıyla müzakerelere başvurmuştur.

Üçüncüsü: Avrupa’nın geri çekilmesi, Amerika’yı müzakereye zorlamıştır

Trump, Avrupa’daki geleneksel Amerikan müttefiklerinin, uygun zamanda asker ve savaş gemisi konuşlandırmayı reddetmelerinin ve yanı sıra üslerini kullandırmayı da reddetmeleri nedeniyle duyduğu hoşnutsuzluğu defalarca dile getirmiştir. Trump, 1990 yılında baba Bush'un Irak'a karşı ve 2001 yılında da oğul Bush'un Afganistan'a karşı yaptığı gibi, İran'a karşı büyük bir Batı ittifakı kurmayı hayal ediyordu. Ancak bu ittifak gerçekleşmemiş; aksine İngiltere öncülüğündeki Avrupa, ABD’nin gerekçelerini, anlatılarını ve yönlendirmelerini zayıflatmak için harekete geçmiştir. Ayrıca kayda değerdir ki Rusya ve Çin, Amerika’nın uzun bir bataklıkta yıpranmasından faydalanmaktadır; tıpkı Amerika’nın Rusya’yı Ukrayna’da yıprattığı ve Çin’in çevresinde rekabet ve çatışma odaklarını alevlendirdiği gibi.

Dördüncüsü: İran’da askeri liderliğin işlerin yönlendirilmesi üzerindeki hâkimiyetinin sürmesi ve müzakerelerin de siyasi liderliğin güçlenmesine izin vermesi

Trump’ın siyasi liderlik içinde İran’ı Amerika’ya tabi hâle getirmeye hazır olan adamları vardır; bu yüzden üst düzey lider kadroyu hedef alan sınırlı bir darbenin, kendi adamlarının dolduracağı bir boşluk oluşturmaya yol açacağını umuyordu. Ancak askeri liderlik kararın dizginlerini üstlenmiş olup nükleer kapasite ile Hürmüz Boğazı’nın kontrolü gibi hayati güvenlik konularında taviz vermeye hazır değildi. Ayrıca uzun ve düşük yoğunluklu olsa bile savaşın devam etmesi, askeri liderliğin kontrolünü güçlendirecektir. Bu nedenle Amerika, Trump’ın siyasi liderlik içindeki adamlarına ülkenin gidişatını yönlendirme fırsatı sağlamak için müzakere kapılarını açmaları amacıyla Müslümanların başındaki yöneticilerden yardım almıştır. Bu yüzden İran basınının, siyasi figürler ile üst düzey askerî liderlik arasındaki gerilimleri ifşa etmesi şaşırtıcı değildir.

Beşincisi: Çatışmanın gerçeği, meşru bir şekilde uzlaşmaya ulaşmaya çalışan iki taraf arasındaki bir anlaşmazlık değildir; aksine hakları gasp eden bir saldırgan ile meşru hak sahipleri arasındaki bir çatışmadır

Amerika’nın, İslam ümmetinin işlerine müdahale etme, stratejik deniz geçitlerini kontrol etme ya da onun savunma veya hatta saldırı askeri kapasitesini geliştirme konusunda hiçbir hakkı yoktur; zira Amerika öncelikle İran’daki halkımızın haklarını elinden almak ve onların kutsallarını ihlal etmek için savaşı kullanan bir saldırgan olup, şimdi de aynı hedefi gerçekleştirmek için hilekâr müzakereleri kullanmaktadır. Buna göre ümmetin Gazze’deki halkını destekleme konusunda başarısız olmasının ve onları, tehcir, silahsızlandırma ve işgalin genişletilmesini dayatmak için kullanılan müzakerelere terk etmesinin ardından İslam ümmetinin vacibi, saldırgana karşı askeri olarak İran’daki halkımızın yanında durmak ve onun saldırganlığını püskürtmektir. İslam ümmetinin bu günahkâr ihmali sürdürmemesi gerekir; aksine İranlı Müslümanları, aldatıcı saldırganla müzakereleri reddetmeye teşvik etmesi ve ordularına, düşmanlara karşı Müslüman ordularını birleştirip düşmanları feci bir yenilgiye uğratacak olan İkinci Raşidi Hilafeti kurmalarını emretmesi gerekir. Nitekim Allahu Teala şöyle buyurmuştur: قُل لِّلَّذِينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَتُحْشَرُونَ إِلَى جَهَنَّمَ وَبِئْسَ الْمِهَادُ “(Rasulüm!) İnkâr edenlere de ki: Yakında mağlup olacaksınız ve cehenneme sürüleceksiniz. Orası kalınacak ne kötü bir yerdir!” [Al-i İmran 12]

Ey İslam ümmeti: Hizb-ut Tahrir, Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafeti kurmak için ordularınızdan nusret talep etmektedir; o halde Silahlı kuvvetler içindeki çocuklarınıza, kardeşlerinize, babalarınıza ve dedelerinize ulaşmaları için onun gençlerine kapıları açın.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ “Ey iman edenler! Hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah ve Rasulü’ne icabet edin. Ve bilin ki, Allah kişi ile onun kalbi arasına girer ve siz mutlaka onun huzurunda toplanacaksınız.” [Enfal 24]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Musab Umeyr – Pakistan