Haber-Yorum

Raporlar Üstüne Raporlar… Değişimin Tek Yolunu Ne Zaman İdrak Edeceksiniz Ey İslam Ümmeti?!

Haber:

Dünya Sağlık Örgütü Salı günü yaptığı açıklamada, yaklaşan yağmur mevsiminin, nüfusun çoğunluğunun hâlâ elverişsiz koşullarda yaşadığı Gazze Şeridi'ndeki sağlık risklerini kötüleştireceği yönündeki endişeleri artırdığı konusunda uyarıda bulundu.

İşgal altındaki Filistin topraklarında Dünya Sağlık Örgütü temsilcisi Reinhilde Van de Weerdt, “Halkın ihtiyaç duyduğu asgari su miktarını hâlâ karşılanmıyorken, su kalitesi ve kirliliği ise hâlâ ana bir sorunu temsil etmektedir” dedi. (Mosaique FM, 01/09/2026)

Yorum:

Birleşmiş Milletler İnsani İşler Koordinasyon Ofisi İşgal Altındaki Filistin Toprakları Ofisi (OCHA oPt), 3 Temmuz 2026 tarihinde yayınladığı bir raporda şunları teyit etti: “Sadece iki hafta içinde, Gazze'deki 130 sağlık kuruluşunda 9.000'den fazla suçiçeği vakası bildirildi ve bu vakaların yarısı Han Yunus'ta görüldü.”

Bunu, daha önce 21 Mayıs 2026 tarihli açıklamasında net bir şekilde dile getirmişti: "Gazze'deki sağlık sektörü, doğrudan bombardıman, yakıt ve tıbbi malzemenin tükenmesi nedeniyle onlarca hastane ve tıp merkezinin hizmet dışı kalmasıyla birlikte, “İsrail'in” Ekim 2023'te Gazze Şeridi'ne başlattığı savaştan bu yana eşi benzeri görülmemiş koşullardan geçmektedir."

Kelimeler, gaspçı varlığın Ekim 2023’te Gazze halkına karşı savaşı başlatmasından bu yana onların çektiği acıları tarif etmekten aciz kalır, hatta bunları yazacak olsan kalemlerin mürekkebi bile kurur. Hayatın en temel ihtiyaçlarından bile yoksundurlar; zira ne yiyecek ne de su var; bu yüzden toprağı yatak, gökyüzünü de yorgan yapıyorlar. Dolayısıyla yaşadıkları trajik durum giderek daha da kötüleşmekte olup, sağır ve dilsiz dünyaya yalvarıp nida ediyorlar ama çığlıklarına icabet eden ve çağrılarına cevap veren birini bulamıyorlar. Allah'ın her canlı şeyi kendisinden yarattığı sudan mahrum bir halde yaşıyorlar; böylece suyun kıtlığından dolayı susuzluktan ölüyorlar, az bir su bulabildiklerinde onu kirli olarak içiyorlar ve bu da ölümlerine yol açabilecek hastalıklara neden oluyor.

(Dünya Sağlık Örgütü, 6700'den fazla su örneğini analiz ettikten sonra, mikrobiyolojik kirliliğin bu yılın Ocak ve Ağustos ayları arasında yaklaşık üç kat arttığını ve oranının Ocak ayında %6'nın altından Ağustos ayında %18'in üzerine çıktığını belirtti; Gazze'den bir sözcü olan Van de Weerdt ise, “Bu durum, aynı dönemde şiddetli ishal vakalarında belirgin bir artışa yol açmış olup vaka sayısı Mart ayındaki yaklaşık 27.000'den Ağustos ayında 48.000'in üzerine çıkarak neredeyse iki katına ulaşmıştır” dedi.) (Mosaique FM)

Önümüzdeki günlerde durum daha da kötüleşecektir; zira yağmur yağma olasılığı vardır ve özellikle Gazze Şeridi’nin içinde yaşadığı kötüleşen koşulların gölgesinde buna uyum sağlamak zor olacaktır; nitekim nüfusun çoğu, atıkların biriktiği aşırı kalabalık kamplarda uyumakta olup, yağmur yağmasıyla birlikte kanalizasyon suları, çöp ve kirli sular yayılacak, bu da halkın, özellikle de çocukların hastalanma riskini daha da artıracak ve Gazze Şeridi’nin tanık olduğu yorgun ve çökmüş bir sağlık sisteminin gölgesinde salgın hastalıklar ve bakteriler daha da çoğalacaktır.

Sanki masumlarmış gibi Gazze Şeridi’nin tanık olduğu şeyleri kınayan raporlar sunuyor ve açıklamalar yayınlıyorlar! Sanki bu örgütleri, bu suçlu varlığı destekleyen ve ona arka çıkan kendi ülkelerine bağlı değillermiş gibi!!

Buna karşılık İslam ümmetinin, evlatlarının başına gelenleri izlediğini ve harekete geçmediğini görmekteyiz! Acılarının içinde boğulmuş bir halde kendisini satan, ihanet eden ve bir lokma ekmek peşinde koşmaya terk eden yöneticilerinin elinde debeleniyorlar; böylece ne bedenini kemiren şeylere dönüp bakabiliyor ne de çektiği acılardan kendisini kurtaracak köklü bir çözüm arıyorlar!

Parçalanmış bir bedenin azaları birer birer inlemekte olup, bedenin diğer uzuvları hastalığa tutulmuş bir şekilde, şifa bulup güçlenmeyi ve kendisini savunmayı beklemektedir. İslam ümmetinin başına gelenler ve her yerdeki ümmetin evlatlarının çektiği acılar gizli bir mesele değildir; zira yaralar çoktur ve bunun tek çözümü ise, Peygamberi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in onlara öğütlediği şeyin etrafında birleşmek ve ona sımsıkı sarılmaktır; dikkat edin o, Allah’ın Kitabı ve Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in sünnetidir.

Ümmet, kurtuluşunun ancak Rabbinin şeriatına geri dönüp ona göre yaşamaktan ve onu yolunu aydınlatan bir anayasa haline getirmekten geçtiğini ve bu insanlara vaat edilen her şeyin gözlere kum serpmekten ve artık net bir şekilde açığa çıkmış olan gerçekleri örtbas etmekten başka bir şey olmadığını ne zaman anlayacak?!

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Zinet es-Sâmit

Haber - Yorum

Şanghay İşbirliği Örgütü: Güvenlik Maskesi Altında Oynanan Jeopolitik Bir Oyundur

Haber:

Şanghay İşbirliği Örgütü Devlet Başkanları Konseyi toplantısı, 31 Ağustos ve 1 Eylül tarihlerinde Kırgızistan’ın başkenti Bişkek’te gerçekleştirildi. Bu yıl, örgütün kuruluşunun yirmi beşinci yıldönümüne denk geldi. Zirveye Özbekistan, Rusya ve Çin başkanları ile diğer üye ülkelerin başkanları, gözlemci ülkeler ve diyalog ortaklarının temsilcileri katıldı. Gündem maddeleri; bölgesel güvenlik konularını, terör ve aşırılıkla mücadeleyi, ekonomik işbirliğini, ulaşım ve lojistik koridorlarını, ulusal para birimleriyle yapılan finansal işlemlerin kapsamının genişletilmesi ile Afganistan’daki durumu kapsamaktadır.

Yorum:

Şanghay İşbirliği Örgütü, 2001 yılında Rusya, Çin, Kazakistan, Kırgızistan, Tacikistan ve Özbekistan'ın katılımıyla kurulmuştur. Özbekistan'ın katılımı; bölgesel güvenlik gereksinimleri, Afganistan faktörü ve Rusya ile Çin ile ilişkilerin pekiştirilmesi arzusuyla gerçekleşmiştir.

Daha sonra, örgütün terörle mücadele bölgesel yapısının merkezi Taşkent olarak belirlenmiş ve terörizm, ayrılıkçılık ve aşırıcılıkla mücadelede iş birliğinin temel mekanizmalarından biri haline gelmiştir. Tabii ki bu, tiran Kerimov’un İslam’a karşı düşmanlığından kaynaklanan bir girişimdi. Kerimov’un 1999 yılında, sadece Hizb-ut Tahrir'e mensup oldukları için Özbekistan’ın en hayırlı ve en muhlis gençlerini terörle suçladığını, onları gözaltına alıp hapishanelere attığını ve burada maruz kaldıkları vahşi işkencenin, onlardan bazılarının şehit olmasına yol açtığını da belirtmek gerekir. Onlardan hâlâ hayatta kalanlar, 27 yıldır Özbekistan zindanlarında çürümeye devam ediyor!

Örgütün tüzüğünde yer alan işbirliğinin ana eksenlerinden biri olan “terörle mücadele” sloganı, şu soruyu akla getiriyor: Bu slogan, kime karşıdır ve kimin lehine bir araya getirmektedir?! “Terörizm ve aşırılıkla mücadele” terimleri, gerçekten şiddeti durdurmak için mi kullanılıyor, yoksa Müslüman halkların dini ve siyasi beklentilerini kısıtlamak için siyasi araçlara mı dönüşmüştür? Oysa gerçekten terörle mücadele etmek için çalışan biri varsa, o halde üç yıldır Gazze’de katliamlar işleyen Yahudi varlığıyla ve ona silah tedarik eden 51 ülkeyle savaşsın!

Doğu Türkistan’da güvenlik ve radikalleşmeyle mücadele gerekçesi altında Uygur Müslümanlarının dini ve sosyal haklarını ihlal eden politikalara yönelik uluslararası eleştirilerin gölgesinde bu sorular daha da aciliyet kazanmaktadır. Buna rağmen Çin’in, gözaltı kamplarında ve hatta evlerinin içinde Uygur Müslümanlarına uyguladığı zulme karşı kimse ciddi önlemler almıyor!

Ayrıca Özbekistan’ın 2001 yılında Şanghay İşbirliği Örgütü’ne katılması, bu jeopolitik denge politikasıyla bağlantılıydı; zira Kerimov, Rusya ve Çin ile işbirliğini güçlendirdiği bir zamanda Batı ile ilişkilerinde de manevra yapmaya çalışmıştı. Bununla birlikte örgüte şu anda üye olan ülkelerin çoğu Amerika'ya boyun eğmiştir; bu nedenle Şanghay İşbirliği Örgütü’nün yalnızca Rusya ve Çin’in oluşturduğu bir ittifak olduğu şeklindeki basit bir tanım, tam olarak gerçeği yansıtmamaktadır.

Ekonomik entegrasyon alanında ise örgüt, bugün ulaşım, ticaret, yatırım ve enerji koridorlarını güçlendirmeye ve ulusal para birimleriyle yapılan finansal işlemleri genişletmeye çalışmaktadır. Bu projeler ekonomik fırsatlar açabilir ancak asıl soru şudur: Bunlar kimin lehine olacaktır? Bu işbirliği, Özbekistan ve bölgedeki diğer ülkelerin bağımsız ekonomik kapasitelerini güçlendiriyor mu, yoksa onları Rusya ve Çin gibi büyük ekonomik merkezlere daha da bağımlı bir hale mi getiriyor?!

Şanghay İşbirliği Örgütü’nün barış, güvenlik ve kalkınma konusundaki sloganlarını kabul etmeden önce, bunların pratikteki sonuçlarını değerlendirmek ve hangi çıkarlara hizmet ettiğini bilmek gerekir. Müslümanlar için ölçü, herhangi bir büyük gücün kucağına atılmak değildir; bilakis ölçü, İslam’ın adaleti, ümmetin maslahatı, insan onuru, Müslümanların şiarlarını ve haklarının korunması ve ülkenin servetlerinin muhafaza edilmesidir. Nitekim Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَلا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ “Zulmedenlere meyletmeyin; sonra size ateş dokunur (cehennemde yanarsınız).” [Hud 113]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
İslam Ebu Halil - Özbekistan

25 Ağustos 2026 tarihinde Prothom Alo gazetesi; Bangladeş Dışişleri Bakanı Esed Alem Siyam’ın, Bangladeş’in Rohingyalı mülteci krizini çözmek için Myanmar ile görüşmelere ve diplomatik çabalara devam ettiğini, Rohingyalıların ülkelerine güvenli ve onurlu bir şekilde geri dönmelerini sağlayacak koşulları oluşturmaya çalıştığını belirttiğini aktardı.

Peki Myanmar, Rohingya Müslümanları için nasıl güvenli ve onurlu bir sığınak olabilir?! Aynı gün, 25 Ağustos 2026’da, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Yüksek Komiserliği, “Myanmar’da Rohingya Müslümanlarının ve Diğer Azınlıkların İnsan Hakları Durumu” başlıklı bir rapor yayımladı. Raporda, Arakan Ordusu ve Myanmar ordusunun Rohingyalara karşı gerçekleştirdiği yaygın ve sistematik ihlal ve saldırılar incelenmiş ve bu topluluğun karşı karşıya bulunduğu kırılgan koşullar ayrıntılı biçimde ele alınmıştır.

Budist yöneticiler, kapitalist sistemi uygulayarak Myanmar halkını yoksullaştırdıktan sonra başarısızlıklarını örtbas etmek için Rohingyalı Müslümanlara karşı nefret ateşini körüklemişlerdir. Ağustos 2017’de Myanmar ordusu, ülkenin batısındaki Arakan Eyaleti’nde Rohingyalı Müslümanlara karşı vahşi bir baskı kampanyası başlatmıştır. Bu saldırılar nedeniyle 740 binden fazla Rohingyalı, sınırı geçerek Bangladeş’e kaçmak zorunda kalmıştır. Bu insanların büyük çoğunluğu hala oradadır. Hayvanlara bile reva görülmeyecek koşullarda, güvenlik ve onurdan yoksun birer mülteci olarak yaşamaktadırlar.

Hal böyleyken Bangladeş de dâhil olmak üzere İslam beldeleri, Rohingyalı Müslümanları için nasıl güvenli ve onurlu bir ülke olabilir?! Bu ülkelerin yöneticileri; kapitalizmi uygulayarak, serveti yozlaşmış bir azınlığın elinde toplayarak, kaynakları ve pazarları sömürgeci güçlerin şirketlerinin yağmasına açarak kendi halklarını yoksullaştırmışlardır.

Bu yöneticiler kokuşmuş milliyetçilik mefhumunu kullanarak suçu başkalarına atmakta, göçmenlere ve mültecilere karşı nefreti kışkırtarak kendi başarısızlıklarını gizlemektedirler. Halk, şeriatın kendisine tanıdığı hakları talep etmek için sesini yükselttiğinde ise bu yöneticiler, Müslümanların işlerinden sorumlu olan Hilafet Devleti’ni kurmak yerine “baskıcı devlet” tutumunu takınmaktadırlar.

Ey Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in ümmeti! Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ “Seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.” ^{[Enbiya 107]} Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in dininin uygulanması, İslam Devletini şefkatli, güvenli ve onurlu bir sığınak kılmış; onun refahını güvence altına almıştır. Bu sayede ırkı veya dini ne olursa olsun tüm tebaa bu refahtan payını almış, zayıf ve çaresiz olanlara merhamet eli uzatılmıştır.

Ebû Yusuf, Kitâbü’l-Harâc isimli eserinde şunu aktarmaktadır: “Ebû Bekir (r.a.)’ın hilafeti döneminde Halid bin Velid (r.a.), Irak’ın Hîre halkından olan Hristiyanlar ile yaptığı zimmet antlaşmasında şöyle yazmıştır: “Çalışmaktan aciz düşen, herhangi bir afete uğrayan veya zenginken fakirleşip kendi din kardeşlerinin sadakasına muhtaç hale gelen her yaşlıdan cizye kaldırılmıştır. Kendisinin ve ailesinin geçimi Müslümanların Beytulmâlı’ndan (devlet hazinesinden) sağlanacaktır.”

Hilafet asırlar boyunca, 1492 yılında Kraliçe Isabella ve Kral Ferdinand’ın emriyle İspanya’dan sürülen Sefarad Yahudileri de dahil olmak üzere, zulümden kaçan mülteciler için her zaman şefkatli, güvenli ve onurlu bir liman olmuştur. Sultan II. Bayezid’in donanması onları tahliye etmiş ve onları Dar’ul İslam’da koruma altına almıştır.

Ey Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in ümmeti! Dinimiz ve İslami tarihimiz ne kadar da güzeldir! O halde göçmen, mülteci veya yerleşik olsunlar Müslümanların kendi topraklarında güvenlik ve onur bulamamalarını nasıl kabul edebiliriz? Müslümanların mevcut yöneticilerinin zulmü, gaddarlığı, cimriliği, ihmalkârlığı ve taassubu karşısında nasıl sessiz kalabiliriz? Artık zulüm devletlerini yerle bir etmenin ve yerlerine merhamet devleti olan Raşidi Hilafet’i kurmanın zamanı gelmedi mi?

28 Ağustos 2026 tarihinde Özbekistan Cumhurbaşkanı Şevket Mirziyoyev, ülkenin bağımsızlığının 35. yıldönümü vesilesiyle düzenlenen kapanış töreninde yaptığı açıklamada şunları söyledi: “Bağımsızlık; her şeyden önce bize şanımızı ve şerefimizi, mukaddes dinimizi, ana dilimizi ve unutturulmaya yüz tutmuş milli değerlerimizi geri vermiştir.”

Bağımsızlıktan sonra dinî hayatta meydana gelen bazı olumlu değişiklikleri inkâr etmiyoruz. Ayrıca İslam’ın bu topraklara 1991 yılında gelmediğini de çok iyi biliyoruz. Bilakis bu topraklar yüzyıllar boyunca İslam’ın ilim ve uygarlık merkezlerinden biri olmuştur. Cumhurbaşkanının da zikrettiği Buhari, Tirmizi, Mâtürîdî ve Burhaneddin el-Mergînânî gibi güzide âlimler, İslam’ın hâkim olduğu bir toplumda yetişmiş ve ortaya çıkmışlardır.

Dolayısıyla, İslam’ı, bağımsızlığın halka lütfettiği bir hediye olarak tasvir etmek, tarihi ve şer’i bir izaha muhtaçtır. İslam, belirli bir siyasi sistemle veya bağımsızlığın elde edilmesiyle ortaya çıkan bir din değildir. Bilakis İslam, Allah’ın insanlığa gönderdiği tek hak dindir ve insan hayatını düzenleyen kapsamlı bir nizamdır.

Buna göre bağımsızlık; sadece dini alanda değil, aynı zamanda siyasi, ekonomik ve askeri bağımsızlık ile dış güçlere bağımlılığın derecesi açısından da değerlendirilmelidir.

Peki, 35 yıl boyunca Özbekistan iç ve dış siyasi kararlarını ne ölçüde bağımsız olarak almıştır? Yabancı devletlerin ve büyük jeopolitik güçlerin Özbekistan üzerindeki etkisi ne dereceye kadar devam etmiştir? Özbekistan doğal kaynakları, stratejik sektörleri, dış ticareti, yatırım ve kredi politikaları üzerinde ne kadar bağımsız bir egemenliğe sahiptir? Eğer önemli ekonomik kararlarda dış kaynaklar ve çıkarlar belirleyici bir rol oynuyorsa, buna tam anlamıyla ekonomik bağımsızlık denebilir mi? Devletin dış borcunun 40 milyar dolara ulaşmasının İslam’la hiçbir ilgisi yoktur.

Özbekistan’ın savunma ve güvenlik politikası, askeri iş birliği, silahlanma meseleleri ve askeri standartlar dış güçlerle ne derece bağlantılıdır?! Rus askerî standartlarından vazgeçip NATO standartlarına geçilmesi, halkın sırtına ilave olarak kaç milyarlarca dolarlık borç yükü bindirecektir?!

Biz, 1991 yılında Sovyetler Birliği’nden bağımsızlığımızı kazandık. Ancak 35 yıl içinde Rusya’ya, Batı’ya veya diğer dış güçlere yönelik yeni siyasi, ekonomik ve askeri bağımlılıklar oluşmadı mı?! “Milli Proje” adı altında pazarlanan planların temel gerçeği, Batılı kapitalistlere bağımlılığın ta kendisi değil midir?!

Büyük bir gururla bahsettiğimiz “bağımsızlığımız”; milyonlarca göçmen işçiyi yurt dışına ihraç etmekle övünmek mi? Yoksa onur ve vakarı hak eden, evlerimizin sarsılmaz direği olan ve İslam’ın cenneti ayaklarının altına serdiği kadınlarımızı, gurbet ellerde hayâ dışı işlerde çalışmaya göndermekle mi gurur duyuyoruz?! Bunlar övünç kaynağı olmak yerine utanılması gereken fiiller değil midir?!

Bir dış gücün diğeriyle değiştirilmesini halkımız için bir başarı olarak değerlendirilmesini kesin bir dille reddediyoruz! Buna karşılık gerçek ve fiili bağımsızlığın ne anlama geldiğini açıklamanın da üzerimize bir görev olduğuna inanıyoruz.

Bağımsızlık sadece devletin bayrağında, ambleminde, marşında ve uluslararası kuruluşlara üyeliğinde tezahür etmez. Gerçek bağımsızlık; siyasi kararları bağımsız alabilme iradesinde, servetleri halkın tarihi düşmanlarına ucuza satmak zorunda kalmadan yönetebilme becerisinde, savunma politikasında ağır sanayiyi bizzat yönetebilme ve gerekirse saldırganı durdurabilme gücünde ortaya çıkar.

Sadece İslam sistemi hem doğudaki hem de batıdaki tüm kapitalizm koruyucularının tir tir titrediği bir orduya ve dünyanın en güçlü ve en istikrarlı ekonomisine sahip olacaktır ve dış politikadaki duruşunu bağımsız olarak belirleyecektir.

İslam hükümleriyle eksiksiz bir şekilde tatbik edildiğinde ancak şanımızı, izzetimizi ve onurumuzu geri kazanabiliriz! O zaman ancak sizin zikrettiğiniz gibi dünya çapında âlimler yeniden yetişecektir. Zira izzet sadece bağımsızlıktan doğmaz; aksine Allah’ın dininden gelir. Bağımsızlık ise ismine göre değil, gerçek özüne göre ölçülmelidir. Âlemlerin Rabbi şöyle buyurmaktadır:

وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ“Halbuki asıl üstünlük, ancak Allah’ın, Peygamberinin ve müminlerindir. Fakat münafıklar bunu bilmezler.” ^{[Münafikun 8]}