Laik kesimin düştüğü sefalet halkalarına bir yenisi daha eklendi: Tunuslu kadın bir akademisyen, kendi Facebook sayfasında Müminlerin Annesi Ayşe RadıyAllahu Anha’ya yönelik hakaret içerikli bir paylaşımda bulundu. Dil ve fikir bakımından pespayelik akan bu paylaşım; tarihi gerçekleri çarpıtan, şaibeli, zayıf, uydurma ve tahrif edilmiş rivayetlere dayanan, en temel bilimsel namus ölçütlerinden bile yoksundur. Bir akademisyen ve üniversite hocası için bu, kelimenin tam anlamıyla bir utanç vesikasıdır!

Şunu açıkça belirtmeliyiz ki; diniyle, akidesiyle ve o yüce İslam uygarlığıyla barışık olan Tunus kamuoyunun, mukaddesatına dil uzatmayı kendine meslek edinenlere karşı tavır alması için bir teşvike veya işin iç yüzünü öğrenmeye ihtiyacı yoktur. Olayların iç yüzünü onlara açıklayacak birine de ihtiyaçları yoktur; zira bu eylemin şeriat ölçülerine göre çirkinliği bir hırsızın veya zinakârın zihninde bile apaçık bellidir. Kaldı ki, Yüce Allah tarafından bizzat temize çıkarılmış olan annemiz Hz. Aişe’nin siretini savunmak ve her türlü iftiraya cevap vermek için bizim ayrıca bir çaba sarf etmemize de gerek yoktur.

Ancak asıl üzerinde durmamız ve şerefli insanları uyarmamız gereken husus şudur: Bu zihniyetin temsilcileri, devrimin ilk yıllarında sömürgecinin kışkırtmasıyla medyada, fikri ve kültürel faaliyetlerde birer nefer gibi çalışmışlardı. “Dini siyasete alet etmek” bahanesiyle, o dönem iktidarı ellerinde tutan “İslamcılara” karşı kin kusmuşlardı. Aradan yıllar geçti; “İslamcılar” hapisle, sürgünle ve dışlanmayla yönetimden uzaklaştırıldılar. Ancak köhnemiş laikliğin bekçileri, kalplerinde yatanı ortaya çıkaran tehlikeli bir isim değişikliğiyle alışılmış yöntemlerini sürdürmeye devam ediyorlar. Çünkü onların yazıları ve paylaşımları; hata edebilen veya doğru yapabilen çağdaş siyasi şahısları hedef almaktan çıkmış, artık akidemizin bir parçasını temsil eden kimselere saldırmaya dönüşmüştür. Çünkü söz konusu kişi, Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in hanımı ve Müminlerin Annesidir. Onun İslam ümmetiyle olan bağı, bir kadının toplumuyla kan bağı veya evlilik yoluyla kurabileceği herhangi bir beşerî bağdan tamamen farklıdır. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

النَّبِيُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَأَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ “Peygamber, müminlere kendi nefislerinden daha yakındır. Onun eşleri de onların anneleridir.” ^{[Ahzâb 6]} Allah bununla Müslümanlara Peygamber’in hanımlarıyla evlenmeyi haram kılmıştır. Hatta onlarla baş başa kalmayı ve onlara bakmayı dahi yasaklamıştır. O hâlde biri nasıl olur da Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem ’in hanımlarının hiçbir kutsiyeti olmadığını söylemeye cesaret edebilir?! Dahası, O’nun tertemiz isminin “RadıyAllahu Anhâ” duasıyla birlikte anılması, O’na sadece seçkinlere (Müminlerin Anneleri ve Sahabeye) has olan özel bir şer’î hüküm ve sıfat kazandırmaktadır..

Allah Subhânehu ve Teâlâ, annemiz Hz. Âişe’yi İslam ümmetine fıkhı ve din ilimlerini aktarması için vesile kılmıştır. O, İslam tarihinin ilk kadın fakihlerinden biridir. Sizler “Fıkıh erildir ve kadına zulmetmiştir” demiyor muydunuz? O halde, fakihlere dinlerini öğreten bir kadına neden dil uzatıyorsunuz?! Bu çirkin sözünüz, o safdil standartlarınızla çelişmiyor mu?!

Dolayısıyla, bu malum şahsın kustuğu bu “safra”, herkesin bildiği bir gerçeği bir kez daha tescillemiştir: Onların düşmanlığı hiçbir zaman “İslamcılara” karşı olmamıştır, olmayacaktır da. İslamcılar iktidardan gittiler, peki bu şahsiyetler neden hala İslam’a kin kusmaktadırlar?! Devlet her geçen gün çöküyor, halk yoksullaşıyor, gençler marjinalleşiyor, emniyet ve askeriyede istihbarat örgütleri ve büyükelçilikler cirit atıyor. Peki onlar, Batı’ya olan uşaklıklarını ve sadakatlerini kanıtlayan, kin ve nefretle yoğrulmuş o kaskatı söylemi korumaktan başka ne yapıyorlar?! Böylesi kimselerin kini İslamcılara mı, yoksa bizzat İslam’a mı?

وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَاناً وَإِثْماً مُّبِيناً “Mümin erkekleri ve mümin kadınları işlemedikleri şeyler yüzünden eziyet edenler, bir iftira ve apaçık bir günah yüklenmişlerdir.” ^{[Ahzab 58]}

حزب التحرير
Hizb-ut Tahrir
Tunus Vilayeti
Medya Bürosu Kadın Kolları

Haber - Yorum

Müslümanlar, İslam Karşıtları Gibi Konuştuklarında!

Haber:

Malezya'da Rohingyalı mülteciler etrafında dönen tartışmalarda, endişe verici bir gelişme baş göstermiştir. Zira mültecilere yönelik eleştirilerin dozu artarken, sosyal medyadaki birçok yorum, Avrupa ve Amerika'daki İslam düşmanlarının uzun zamandır kullandığı söylemle büyük ölçüde benzerlik göstermeye devam etmektedir. Nitekim mülteciler toplu bir şekilde suçlu, ekonomik bir yük ve toplumsal bir tehdit olarak tasvir edilmektedir; bu da meşru genel mezalimlerin, önyargı ve toplu suçlamalara yer açması endişesine neden olmaktadır.

Yorum:

Belki de bugünkü tartışmada en endişe verici olan yön, bizzat eleştiriler değil, aksine kullanılan dildir. On yıllar boyunca her zaman Avrupa ve Amerika’daki siyasetçiler ve medya Müslümanları suçlular, aşırıcılar ya da toplum için bir yük olarak tasvir etseler, Müslümanlar da bir o kadar İslamofobiyi kınamışlardır. Bizler ise onların içinden birkaç kişinin eylemlerine dayanarak tüm bir topluluk hakkında hüküm verdikleri için bu anlatıları reddetmiştik. Bununla birlikte bugün birçok Müslüman, Rohingyalara karşı dikkat çekici bir şekilde benzer argümanlar kullanmaya başlamıştır! Zira adlandırmalar değişmiş ancak mantık olduğu gibi kalmıştır.

Bu, kamuoyundaki endişeleri göz ardı etmek anlamına gelmemektedir; zira her devletin, güvenliği korumak, kanunları uygulamak ve tebaalarını korumak omuzlarındaki bir sorumluluktur. Mültecilerin işledikleri suçlar, suç olarak kalmaya devam etmekte olup onlarla, buna göre muamele edilmesi gerekir. İslam, fail sırf zulüm gören bir gruba mensup diye herhangi bir hatayı haklı çıkarmaz. Bununla birlikte adalet, bireysel kötü davranışlar ile toplu kınama arasında ayrım yapılmasını gerektirmektedir. Bundan daha da önemlisi mültecilerle bağlantılı birçok sorun, bizzat hastalığın kendisi değil, sadece belirtileridir.

Rohingyalılar uyruksuz kalmayı kendileri seçmediler. Nitekim zulümden kaçtılar ancak kendilerini, hukuki bir belirsizliğin ortasında sıkışıp kalmış, ne evlerine dönebilen ne de başka bir yerde istikrarlı bir hayat kurabilen bir halde bulmuşlardır. Ayrıca yıllarca, tanınan yasal statüden, eğitimden ve istikrarlı bir işten mahrum kalmak, kaçınılmaz olarak toplumsal sorunlar oluşturmaktadır. Bu gerçekleri tedavi etmeden mültecileri suçlamak, belirti ile nedenin arasını karıştırmak demektir.

İslam farklı bir bakış açısı sunmaktadır. Zira Allah Subhanehu ve Teala, tüm insanoğlunu şerefli kılarken, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ise müminleri, birbirlerinin acılarını paylaşan tek bir beden olarak nitelendirmiştir. Bu ise sadece ahlaki değerler değil, aksine toplumu ve yönetimi şekillendirmesi gereken ilkelerdir. Tarih, Haçlı savaşları nedeniyle yerinden edilen Müslümanların İslam beldelerinin çeşitli bölgelerinde sığınak buldukları gerçeğini açıkça ortaya koymaktadır. Zira Granada’nın düşüşünden sonra Osmanlı Hilafeti Endülüs’lü Müslümanlara kucak açmış ve onlar için koruma, geçim yolları ve entegrasyon sağlamıştır. Yani mültecilere bir yük olarak değil, aksine onları gözetme sorumluluğu tek bir siyasi otoritenin omuzlarındaki tek bir ümmetin fertleri olarak bakmıştır.

Mevcut gerçekliğin gölgesinde hükümetlerin, güvenlik ve nizamı korumakla birlikte mültecilerin belgeleri, istihdamı, eğitimi ve sağlık hizmetleri konusunda daha net politikalar koymaları gerekir. Bu önlemler, acıları ve toplumsal gerginliği azaltmak için gereklidir. Bununla birlikte bunların geçici çözümler olduğunu idrak etmek gerekir. Şimdi en önemli soru şudur: Neden Müslümanlar sürekli mülteci olmaya devam etmektedirler? Örneğin Filistin, Suriye, Myanmar ve Sudan, İslam ümmeti hala siyasi olarak bölünmüş olmasından dolayı mülteci Müslümanlar üretmeye devam etmektedir. Üstelik her mülteci kriziyle, İslam ümmetinin kolektif bir sorumluluğu olarak değil, sadece komşu ülkelerin sorumluğu olarak muamele edilmelidir.

Bu nedenle tekrarlanan mülteci krizleri daha derin bir siyasi dengesizliği ortaya koymaktadır. Zira Müslümanlar birbiriyle rekabet halindeki ulus devletlere bölünmüş olarak kaldığı sürece, insani trajediler tekrarlanmaya devam edecek ve tartışmalar bu trajedilerin sonuçlarını yönetmekle sınırlı kalacaktır.

Uzun vadeli çözüm, Nübüvvet Minhacı üzere Hilafetin gölgesinde İslam ümmetinin siyasi birliğini yeniden tesis etmekte yatmaktadır. İslam tarihi, bu liderliğin sadece krizlerin ardından insani yardım sağlamakla sınırlı kalmadığını, aksine Müslümanların topraklarını korumak, ümmeti muhafaza etmek ve Müslüman nesillerin mülteci durumuna düşmelerini önlemek için gerekli siyasi otoriteye ve güce sahip olduğunu da ortaya koymaktadır.

Bu nedenle Rohingya meselesi, sadece bir mülteci meselesi olmanın ötesine geçerek, bugün İslam ümmetinin durumunu yansıtan bir ayna niteliğindedir. Bu yüzden sadece mültecilerle nasıl muamele edileceğini değil, aksine aynı zamanda Müslümanların mülteci konumuna düşmesinin devam etmesi nedenlerini de ele almadığımız müddetçe, gerçek sorunu tedavi etmeden sadece semptomları tedavi etmekle yetinmiş olacağız.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Dr. Muhammed - Malezya

Siyasi Gerçeklikler, Karar Vericilere Kendi Ritmini Dayattığında

ABD ile İran arasındaki çatışmanın patlak vermesinden bu yana, tehdit ve korkutma dili hâkim olmuş ve açıklamaların çıtası, bölgenin nüfuz haritalarını ve dengeleri yeniden çizebilecek uzun bir savaşın eşiğinde olduğu izlenimi veren seviyelere yükselmişti. Ancak tablo çok geçmeden hızla değişti ve Trump, Tahran ile acil bir anlaşma imzalamaya çalışan bir konumda ortaya çıktı; sanki müzakere çarkı, daha birkaç gün öncesine kadar çalınan savaş tamtamlarından daha hızlı dönmeye başladı.

Bu dönüşüm, ilkelerden önce çıkarların hâkim olduğu Amerikan politikasının doğasından bağımsız olarak okunamaz. Zira dünyanın en büyük askeri gücüne sahip olan Amerika, savaşa girmenin bir şey, savaştan çıkmanın ise bambaşka bir şey olduğunu çok iyi bilmektedir.

Afganistan’dan Irak’a kadar son on yıllardaki deneyimler, savaşların siyasi bir kararla başlayabileceğini, ancak her zaman karar sahiplerinin çizdiği şekilde sona ermediğini kanıtlamıştır.

Nitekim Washington, Tahran ile yaşanacak herhangi bir açık çatışmanın, bazılarının tasavvur ettiği gibi kolay bir askeri operasyon olmayacağını ve çatışma alanının genişlemesinin bölgedeki çıkarlarını tehdit edebileceğini, özellikle de enerji piyasalarının hassasiyetinin ve bunların Orta Doğu’nun istikrarıyla doğrudan bağlantı olmasının gölgesinde, küresel ekonomiyi zorlu sınavlarla karşı karşıya bırakacağını fark etmiştir. Bu nedenle müzakere seçeneği artık sadece diplomatik bir alternatif değil, aksine siyasi, ekonomik ve güvenlik açısından bir zorunluluk olarak görünmektedir.

Kendini her zaman savaşların değil, anlaşmaların adamı olarak sunan Trump'a gelince; Amerikalı seçmenin sloganlardan daha çok sonuçlarla ilgilendiğinin bilincindedir; zira uzun süren savaşlar parayı ve kaynakları tüketmekte ve iç krizleri daha da kötüleştirmektedir.

Ancak tabloyu izleyen biri, Amerika'nın bu aceleciliğinin pek çok soruyu gündeme getirdiğini gözlemleyecektir; Neden müzakere masasına koştu? Eğer baskılar gayelerini tam olarak gerçekleştirmişse, tavizler vermeye ve uzlaşma yolları aramaya ne gerek vardı ki?

Bu sorular; ne kadar ileri giderse gitsin güç dilinin nihayetinde gerçekliğin hesaplarına ve çıkarların dengelerine boyun eğer bir şekilde kaldığını ortaya koymaktadır.

Belki de bu krizin ortaya çıkardığı en önemli gerçek, Ortadoğu’nun hâlâ büyük güçlere kendi denklemlerini dayatma gücüne sahip olmasıdır.

Bu gelişmelerin ortasında en büyük soru şudur: Bu anlaşma krizin sonu mu olacak, yoksa yeni bir gerginlik dalgası öncesindeki geçici bir ateşkes mi olacak? Tarih bize, anlık baskı altında yapılan anlaşmaların yangını söndürmeyi başarabileceğini, ancak yangının alevlenmesinin nedenlerini ortadan kaldırmayı garanti etmediğini öğretmiştir.

Bugün yaşananlar, siyasetin, sloganların sahası olmaktan daha çok, çıkarları yönetme sanatı olduğunu teyit etmektedir; zira kapitalist sistemin gölgesinde hedefler, bunların gerçekleştirilmesinin maliyeti ile çeliştiğinde uzlaşma, dünyanın en güçlü ülkeleri için bile kaçınılmaz bir seçenek haline gelmektedir.

Bu nedenle Trump’ın bu anlaşmaya, Tahran’a olan sevgisinden ya da sırf barışa olan hırsından dolayı değil, aksine sahadaki gerçekliklerin onu, savaşın devam etmesinin maliyetinin olası kazançlarından çok daha fazla olduğuna ikna etmesinden dolayı yöneldiği görünmektedir.

Böylece füzelerin dili ile müzakerelerin dili arasında savaşların, herkesin zaferin yakın olduğunu sandığı anda başladığı, ancak herkesin devam etmenin bedelinin katlanılamayacak kadar ağır olduğunu anladığı anda sona erdiği şeklindeki kadim gerçeği yenilemiştir.

Bu bölgenin halklarının, sahip oldukları güç ve etki unsurlarının boyutunun farkına varmalarının ve kaderlerini büyük güçlerin kararlarının ve çatışmalarının rehinesi haline getiren bu rehinelik durumundan kurtulmalarının zamanı gelmiştir.

Çünkü bu topraklar, sadece devletlerin üzerinde rekabet ettiği bir saha değildir; aksine dünyanın atan kalbi, uluslararası ticaret yollarının kavşağı ve milletlerin servetlerinin ve ekonomilerinin geçtiği denizyolu koridorlarıdır.

Dünya ticaretinin büyük bir kısmının geçtiği stratejik boğazları, denizleri ve geçitleri kontrol eden halkların, başkalarının kendi geleceklerini çizip kaderlerini belirlemesine seyirci kalmamaları gerekir. Zira güç, her zaman sadece silaha sahip olmak değildir; aksine iradeye ve egemenliğe sahip olmak ve konum, servet ve imkânlardan en iyi şekilde yararlanmaktır.

Belki de bölgenin bugün tanık olduğu bu hararetli uluslararası rekabet, dünyanın, bu coğrafyanın önemini bazen onun kendi evlatlarından bile daha iyi idrak ettiğini teyit etmektedir.

Bu nedenle bağımsız karar almanın geri kazanılması ve ekonomik ve siyasi gücün inşa edilmesi artık fikri bir lüks ve duygusal bir slogan değildir; aksine vatanları korumak ve onuru muhafaza etmek için varoluşsal bir zorunluluk haline gelmiştir. Eğer büyük milletler, bu bölgenin sahip olduğu stratejik öneminden dolayı nüfuz için yarışıyorlarsa, bu bölgenin evlatlarının da izzetlerinin ve onurlarının kaynağı olan hadari konumlarını geri kazanmak için yarışmaları daha evladır.

İşte o zaman bölgenin halkları, sadece başkalarının denklemlerindeki bir rakam olmayacak; aksine tıpkı tarihin sayfalarındaki, kendi işlerinin dizginlerine sahip olduğu ve elindeki imkânların ve yeryüzünde eşi benzeri olmayan konumlarının değerini idrak ettiği günlerde olduğu gibi, olayları şekillendiren ve dünyanın güç dengelerini etkileyen zor bir rakam olacaktır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Munis Hamid – Irak

Haber-Yorum

Hindistan ile Bangladeş Arasındaki “Geri Gönderme” Bölgesinde Mahsur Kalan Müslümanlar, Hilafet Devletine İhtiyaç Duyuyorlar

Haber:

Yasadışı göçmenleri hedef alan tespit, sınır dışı etme ve geri gönderme kampanyası kapsamında yüzlerce Müslüman sınır bölgesine nakledildi, diğerleri ise Hindistan’daki gözaltı merkezlerine yerleştirildi. (El Cezire, 10 Haziran 2026)

Yorum:

Son birkaç hafta boyunca Bangladeş, defalarca Hindistan’ı resmi doğrulama ve sınır dışı etme prosedürlerini uygulamadan insan gruplarını sınırlar üzerinden Bangladeş topraklarına doğru sevk etmeye çalışmakla suçladı. Buna karşılık Hindistan, yasadışı göçmenlerin kimliklerini tespit edip sınır dışı etmeye çalıştığını söylemekte ve Bangladeş’ten, Hindistan’da ikamet ettiklerinden şüphelenilen binlerce Bangladeşlinin kimliklerini doğrulamasını talep etmektedir.

Hindistan-Bangladeş sınırı doğal bir engel değil, sömürgeciliğin yaralarından biridir. 1947’deki bölünmeden önceki bir asırdan fazla süre boyunca ve sonrasında da uzun bir süre boyunca, milyonlarca insan bugün Bangladeş, Batı Bengal, Assam ve Hindistan’ın kuzeydoğusu olarak bilinen bölgeler arasında dil, kültür ve akrabalık bağlarıyla birbirine bağlı olarak sorunsuzca gidip gelmiştir. Bu hareket hiçbir zaman tek yönlü olmadı; Hindular Bangladeş’teki zulümden kaçarken, Müslümanlar da iş, tıbbi tedavi ve hayatta kalmak için sınırı geçtiler. Sınır, akrabalık bağlarının milliyetler arasında ayrım yapmadığı pirinç tarlalarını ve nehirleri kesiyor. Buradaki göç bir istila değil, coğrafya, sömürgecilik ve yoksulluğun doğal bir sonucudur. Bununla birlikte, Hindistan’daki iktidar partisi Bharatiya Janata Partisi (BJP), bu meseleyi sistematik bir şekilde yeniden çerçevelendirerek, onu tek bir dinin taşıdığı benzersiz bir varoluşsal tehdit olarak sunmuştur.

2016 yılında Bharatiya Janata Partisi (BJP), Assam eyaletinde iktidara geldiğinde, yasadışı yabancıları ortadan kaldıracağı sözü vermiştir. Aslında 1970’lerdeki yabancı karşıtı hareketten kaynaklanan Ulusal Nüfus Kayıt Sistemi, Müslümanları dışlamak için bir araç olarak istismar edilmiştir. Yaklaşık 1,9 milyon kişi nihai olarak kayıt listesinden çıkarılmış; ancak Bharatiya Janata Partisi’nin anlatısının aksine, bunların arasında Müslümanlardan daha fazla sayıda Hindu vardır (yaklaşık 1,5 milyon). Ancak bu gerçek, seçim mekanizmasının ağırlığı altında yok olup gitmiştir. 2019 yılında kabul edilen Vatandaşlık Değişiklik Yasası, sadece gayrimüslimler için bir düzeltme getirmiştir; zira ulusal nüfus kaydından çıkarılan göçmen Hindulara vatandaşlık hakkı tanırken, Assam nüfusunun üçte birinden fazlasını oluşturan Müslümanların akıbeti ise tamamen belirsiz kalmıştır.

Bharatiya Janata Partisi, mülteciler politikasını Müslümanlara karşı bir vekalet savaşına dönüştürmüş ve bu strateji somut sonuçlar vermiştir. Zira 2019 yılı parlamento seçimlerinde, Modi liderliğindeki Bharatiya Janata Partisi, seçim programında ülke çapında ulusal nüfus kaydı uygulayacağına dair söz vermesinin ardından, 2014 yılında elde ettiğinden daha büyük bir çoğunluk elde etmişti. İçişleri Bakanı Amit Shah, Bangladeşli göçmenleri alenen “beyaz karıncalar” ve “kaçaklar” olarak nitelendirmiştir. Hindistan, Tibet’ten gelen on binlerce Budist mülteciye ve Sri Lanka’dan gelen Tamil mültecilere ev sahipliği yapmasına rağmen Bharatiya Janata Partisi, sırf inançlarından dolayı Müslüman Bengal ve Rohingya göçmenlerini hedef almayı alışkanlık edinmiştir.

2026 yılının Nisan ayında, uzun süredir ima edilen şey açık bir duruma dönüşmüştür. Zira Hindistan Sınır Güvenlik Güçleri, 26 Mart tarihli bir iç genelge yayınlayarak doğu ve kuzeydoğu sınır hatları boyunca konuşlanmış birliklere; geleneksel duvarların yetersiz kaldığı tespit edilen "riske maruz kalan nehir yataklarındaki boşluklara sürüngenlerin konuşlandırılmasının fizibilitesini" değerlendirme talimatı vermiştir. El Cezire kanalı, sürüngenlerin kullanılmasının “İçişleri Bakanı Amit Shah’ın talimatlarına uygun” olarak nitelendirildiğini bildirmiştir. Araştırmacı Angshuman Choudhury, El Cezire kanalına şunları söylemiştir: “Zehirli yılanlar ve timsahlar serbest bırakılır bırakılmaz, artık bir Bangladeşli ile bir Hintlinin arasını ayırt edemeyeceksiniz: Bu ise zalimliğin zirvesidir ve doğayı insanlığa karşı silah olarak kullanmanın tamamen yeni bir yoludur.” Yaban hayatı uzmanları, bu planın çevresel olarak anlamsız olduğu konusunda uyarıda bulunmuştur; çünkü timsahlar bu sınır bölgelerinde yerli hayvanlardan değildir ve seller, zehirli yılanları sınırın her iki tarafındaki köylere de sürükleyebilir. Bu ise 2025 yazında Assam eyaletindeki güvenlik güçlerinin, onlarca Hintli Müslümanı yasadışı göçmen oldukları suçlamasıyla zorla Bangladeş’e sınır dışı etmesinin ardından gerçekleşmiştir. Bangladeş de bu göçmenleri geri göndermiş ve onları sınır bölgesinde sıkışık bir halde bırakmıştır. 1971 yılına kadar onlara Pakistanlı deniliyordu; bu tarihten sonra ise Bangladeşli oldular; ancak onlar aslında, Bharatiya Janata Partisi (BJP) rejiminin, bu sınır bölgesini Hindu çoğunluklu bir seçim tabanına dönüştürmek ve böylece bu demokratik seçimde kendi başarısını garanti altına almak amacıyla bölgeden sürmeye çalıştığı Müslümanlardır.

İslam'ın hükmü açıktır; devlet, ister Müslüman ister gayrimüslim olsun toprakları içindeki her canı korumanın sorumluluğunu taşımaktadır. Nitekim Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: مَنْ آذَى ذِمِّيّاً فَأَنَا خَصْمُهُ، وَمَنْ كَنْتُ خَصْمَهُ خَصَمْتُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ “Kim bir zimmîye eziyet ederse onun hasmı (düşmanı) benim. Ben kimin hasmı olursam ona kıyamet gününde hasımlık ederim.” Yani devletin koruma sözü, sadece siyasi bir mesele değil, dini bir meseledir demektir.

Tarihsel olarak Hilafet, bu ilkeyi dikkat çekici yollarla pekiştirmiştir. Zira İkinci Halife Ömer bin Hattab Radıyallahu Anh döneminde, Hıristiyanlar ve Yahudiler de dahil olmak üzere sürgün edilenlere ve zulüm görenlere eman (güvenli geçiş ve koruma) verilmiş ve malları ile canları devletin koruması altına alınmıştır. Abbasî Hilafeti döneminde araştırmacılar, İslam topraklarından geçen gayrimüslim tüccarların, göçmenlerin ve mültecilerin yasal haklara sahip olduklarını ve İslami mahkemelere başvurma hakkına sahip olduklarını kaydetmişlerdir. En parlak döneminde Osmanlı Hilafeti, 1492 yılında İspanya’dan sürülen Yahudiler için resmi bir sığınak haline gelmiştir; zira Sultan II. Bayezid'in, İspanya kralının bu üretken insanları sürerek krallığını yoksullaştırdığını söylediği rivayet edilmektedir. Bu gelenek, bugün Hindistan’daki Bharatiya Janata Partisi hükümetinin yaptıklarıyla bariz bir tezat oluşturmaktadır; zira o, koruma sağlamayı reddetmekle yetinmeyip, devlet kurumlarını, vatandaşlık kanunlarını, sınır güçlerini ve şimdi de nehirlerini Müslümanlara karşı bir silah olarak kullanmaktadır.

Hindistan-Bangladeş sınırında yaşananlar bir sınır güvenliği meselesi değildir; aksine ulus devlet söylemi altına gizlenerek, dini bir grubun sistematik olarak insanlıktan soyutlanmasıdır. Timsahların önerisi bir sapkınlık değildir, on yıl süren ve tabiiyeti bir silaha, göçü bir utanç damgasına, Müslümanların hayatını ise siyasi bir araca dönüştüren kampanyanın mantıksal bir sonucudur; dolayısıyla bu ayırıcı sınırlar, sömürgecilik öncesi dönemde Hilafetin yönetimi altındaki durumda olduğu gibi yeniden ortadan kaldırılmadığı sürece bu durum böyle kalmaya devam edecektir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Muhammed Malik