Her yıl dünyanın dört bir yanından iki milyondan fazla Müslüman, tarihin en büyük toplu ibadetlerinden biri olan hac ibadetini eda etmek üzere mukaddes topraklara akın etmektedir. Hacılar aynı beyaz elbiseleri giyer, aynı sözleri tekrar eder ve aynı ibadetleri yerine getirirler. Bu manzara; milliyetleri, dilleri, kültürleri ve toplumsal farklılıkları aşan bir dinin canlı bir tezahürüdür. Hepsinin tek bir gayesi vardır: Allah Subhânehu ve Teâlâ’ya kulluk etmek.

Hac, İslam’ın rükünlerinden biridir. Beş vakit namaz gibi insanı arındıran ve Allah ile bağını tazeleyen bir ibadettir. Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

مَنْ حَجَّ لِلَّهِ فَلَمْ يَرْفُثْ وَلَمْ يَفْسُقْ رَجَعَ كَيَوْمِ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ “Kim Allah için hacceder, çirkin söz ve günahlardan sakınırsa, annesinden doğduğu gün gibi günahlarından arınmış olarak döner.” ^[Buhârî] Bu büyük ecrin yanı sıra hac, başta birlik ve fedakârlık olmak üzere İslam’ın en temel değerlerinin her yıl yeniden canlandırılması anlamına gelmektedir.

Birlik: Ümmetin Gücü

Müslüman beldelerinin; İslam Ümmeti’nin bedenini paramparça eden kesintisiz bir sömürgecilik, katliamlar ve milliyetçi çatışmalarla karşı karşıya olduğu bir dönemde Hac, her yıl bize Müslümanların birliğinin şer’î bir farz ve siyasi bir zaruret olduğunu hatırlatmaktadır. Hacıların o muazzam yürüyüşünü uzaktan izlemek bile insanın kalbinde bir heybet uyandırmaktadır. Zira milyonlarca Müslüman, tam bir disiplin, samimiyet içinde ortak bir hedefe doğru tek bir vücut gibi hareket etmektedir. Birçok açıdan bu büyük toplanma ve birlik, muazzam bir güç ve uyum gösterisine benzemektedir. Bu durum, Müslümanların “Lebbeyk Allahümme Lebbeyk” telbiyesi ve tek bir gaye etrafında birleştiklerinde ortaya çıkacak sonucun ne kadar göz kamaştırıcı olacağının somut bir delilidir. Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem, çağımızda Ümmet’in sayıca çok ama selin üzerindeki çerçöp gibi zayıf olacağı zamanı tasvir etmiştir. Bugün bu zayıflığın büyük bir kısmı siyasi bölünmüşlükten kaynaklanmaktadır; zira Ümmet, 57 devlete bölünmüş durumdadır. Her bir devletin kendine ait bir hükümeti, ordusu ve siyaseti vardır.

Gelin şimdi, birleşmiş bir İslam ülkesinin ne gibi potansiyeli olacağına bir göz atalım:

Coğrafi Genişlik: İslam ülkelerinin toprakları yaklaşık 12 milyon mil kareye uzanmaktadır. Bu rakam, Rusya’nın yüzölçümünün neredeyse iki katı, ABD’nin ise üç katından fazladır ve dünya karalarının %21’ini oluşturmaktadır. Bu durum ona yenilenebilir enerji üretiminde muazzam bir kapasite sunmaktadır.

Tarımsal Zenginlik: Bu çevresel çeşitlilik, dünyanın başlıca tarım ürünlerinin çoğunun yetiştirilmesine imkân vermekte; ayrıca büyük bir hayvansal zenginlik de gıda güvenliği ve ekonomi için temel oluşturmaktadır.

Genç ve Dinamik Nüfus: Müslümanların sayısı yaklaşık iki milyardır; bu da dünya nüfusunun yaklaşık %26’sına tekabül etmektedir. Ortalama yaş yaklaşık 24’tür. Bu durum, ümmete dünyanın en dinamik iş gücünü kazandırmaktadır.

Stratejik Deniz Etkisi: Amerikan Enerji Bilgi Dairesi’ne göre İslam ülkeleri, dünya petrol taşımacılığında kullanılan yedi ana geçitten beşine hâkimdir. Hürmüz Boğazı, Babü’l-Mendeb, Süveyş Kanalı, İstanbul Boğazı ve Malakka Boğazı bunlar arasındadır. Bu durum ümmete büyük ekonomik ve jeopolitik ağırlık kazandırmaktadır.

Enerji Üstünlüğü: İslam ülkeleri dünya petrol rezervlerinin yaklaşık %60-65’ine sahiptir. Bunun yanında devasa doğal kaynaklar ve nadir madenler de bulunmaktadır.

Askerî Potansiyel: Birleşmiş bir ümmet, aktif ve yedek kuvvetleriyle birlikte 20 ila 25 milyon askerlik dünyanın en büyük askerî güçlerinden birine sahip olabilir.

Fedakârlık: Haccın Özü

Fedakârlık, haccın temsil ettiği ikinci büyük değerdir. Bu değer, asırlar boyunca devam etmiş ve köklerini Allah’ın Nebisi İbrahim Aleyhisselam ’dan almıştır. O, uzun yıllar sonra kendisine verilen oğlunu Allah yolunda kurban etmeye hazır olarak en büyük teslimiyet örneğini göstermiş; yeni doğmuş evladını annesi Hacer ile birlikte ekinsiz bir vadiye bırakmış ve Allah’a itaat uğruna rahatını ve güvenliğini terk etmiştir. Hacılar daha Mekke’ye ulaşmadan fedakârlığa başlamaktadır. İşlerini ve ailelerini bırakmakta, büyük maddi külfetlere katlanmaktadırlar. Mekke’ye ulaştıktan sonra ise kavurucu güneşin sıcağı altında hac ibadetlerini (menâsik) yerine getirerek fedakârlıklarını sürdürmektedirler. Sonra kurbanlarını kesmekte ve başlarını tıraş etmektedirler. Bu da Allah’a bağlılığın ve O’ndan başkasından beri olmanın sembolüdür. O yüzden Müslümanlar, Allah Subhânehu ve Teâlâ ’nın yolunda fedakârlık yapmaktan asla tereddüt etmemelidirler.

Hac mevsimi yaklaşırken bizden öncekilerin fedakârlıklarını hatırlıyoruz: Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in Şi’b-i Ebî Tâlib kuşatmasındaki sabrını, İslam’ın ilk şehidi Sümeyye RadıyAllahu Anhâ’yı, Hendek Gazvesi’nde sahabenin sebatını ve İstanbul surları yakınında defnedilen Ebû Eyyûb el-Ensârî RadıyAllahu Anh’ı… Bunlar yalnızca birkaç örnektir. Onların taşıdığı mesaj, vefatları ve şehadetleriyle sona ermemiştir. Bilakis halen devam etmektedir. Bu misyonu (risaleti) gerçekleştirmenin de benzer bir fedakârlık gerektirdiği muhakkaktır. Örneğin; Ümmet’i zayıflatan siyasi bölünmüşlük fedakârlık olmadan ortadan kalkmayacaktır; sömürgeciliğin çizdiği o yapay sınırlar fedakârlık olmadan yok edilemeyecektir; zorba yöneticiler fedakârlık olmadan alaşağı edilemeyecektir ve farzların tacı olan Hilafet’in ikamesi fedakârlık olmadan gerçekleşmeyecektir. Hac; yıllık bir hatırlatmadır, parçalanıp ayrılığı düşmek için değil; tek bir Rabbe, tek bir dine inanan tek bir Ümmet olmak üzere yaratıldığımızı ve bu vahdete (birliğe) giden yolun fedakârlıktan geçtiğini bize hatırlatmaktadır.

Kalkınmaya Giden Yol

Üzerinde düşünülmesi gereken soru şudur: İslam Ümmeti, her yıl Hac’da ruhen birleştiği gibi siyaseten de birleşseydi; bağımsızlığını kazanıp birliğini kurabilir miydi? Biz vahdet ve fedakârlığa hazır mıyız? Bunun cevabı açık ve nettir: Ümmet; modern, egemen ve müreffeh bir devlet kurmak için gerekli bütün kaynaklara, demografik avantajlara ve coğrafi imkânlara sahiptir. Böyle bir devlet, geniş imkânlarını Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın ve Rasûl SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in razı olacağı bir yönetim kurmak için kullanacaktır. İlahi vahye dayalı adil bir sistemin altında zulüm barınamayacak, Müslümanların canı, malı ve namusu çiğnenemeyecektir. Böylesi bir devlet; İslami yönetimin adaleti ve dürüstlüğü ile, mevcut Laik Kapitalist Nizam’ın içine battığı açgözlülük, eşitsizlik ve ahlaki çöküş arasındaki bariz tezatı gözler önüne sererek İslam’ı tüm dünyaya sunacaktır.

Kalkınmaya giden yol, salt bir siyasi reform veya ekonomik kalkınmadan ibaret değildir. Bilakis kalkınmaya giden yol; İslami hayatın yeniden başlatılması ve Allah’ın indirdikleriyle hükmeden bir yönetimin kurulmasıdır. Nübüvvet metodu üzere Hilafet, ümmeti birleştirecek, izzetini koruyacak ve onu Allah’ın onun için razı olduğu insanlık için çıkarılmış en hayırlı ümmet konumuna yeniden geri getirecektir. Bu sebeple ümmet, kalkınmak için fedakârlık yapmalı, ihlasla çalışmalı ve sürekli Allah’ın rızasını aramalıdır. Dünyada zafer, ahirette ise büyük mükâfat bu çağrıya icabet edenleri beklemektedir.

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ “Allah, içinizden, iman edip de salih ameller işleyenlere, kendilerinden öncekileri egemen kıldığı gibi onları da yeryüzünde mutlaka egemen kılacağına, onlar için razı olduğu dinlerini iyice yerleştireceğine, yaşadıkları korkularının ardından kendilerini mutlaka emniyete kavuşturacağına dair vaatte bulunmuştur. Onlar bana kulluk eder ve bana hiçbir şeyi ortak koşmazlar. Artık bundan sonra kimler inkâr ederse, işte onlar fasıkların ta kendileridir.” ^{[Nur 55]}

Haber - Yorum

Topraksız Ve Vatansız Rohingyalılar, İslam Ümmetinin Bedeninden Koparılmış Bir Uzuvdur

Haber:

Birleşmiş Milletler, yardım kuruluşlarının dünyanın en büyük mülteci topluluğuna temel hizmetleri sağlamakta giderek artan zorluklarla karşı karşıya kaldığı bir zamanda, uluslararası insani yardım fonlarındaki sürekli azalmanın Bangladeş’teki 1,2 milyondan fazla Rohingyalı mültecinin yaşam koşullarını daha da kötüleştirebileceği uyarısında bulundu. Bu uyarılar, 2017 yılında Myanmar’ın Rakhine (Arakan) eyaletinde yaşanan kitlesel göç dalgasından yaklaşık dokuz yıl sonra geldi; nitekim o dönemde yüz binlerce Rohingyalı, modern tarihin en vahşi etnik soykırımlarından birinden kaçmak için Bangladeş’e sığınmıştı. (Wasl Haber Sitesi, 04/06/2026)

Yorum:

Rohingya Müslümanları, bölümleri hiç bitmeyen bir trajedi yaşamaktadır; halkın trajedisi, sadece zorla yerinden edilip baskı ve aşağılanmayla sınırlı kalmamış, aksine sistematik ve ısrarlı bir şekilde ortadan kaldırılmaya ve kayıtlardan silinmeye yönelik girişimleri de içermektedir. Bu, marjinalleşmeden vatandaşlık ve hakların elinden alınmasına, katliamlara ve bir meçhule doğru yolculukta ölüm tekneleriyle toplu göçlere kadar uzanan, varlığının tanınmak istenmediği bir halkın krizidir. Şu anda 1,2 milyon mülteci, yıpranmış plastik çadırlardan oluşan kamplarda zorlu koşullarda yaşamakta ve yazın kavurucu sıcağı ve kışın dondurucu soğuğuyla karşı karşıya kalmaktadırlar; buna ek olarak, yeterli tıbbi bakımın sağlanamamasının gölgesinde salgın hastalıklar ve diğer rahatsızlıklar da yaygınlaşmaktadır.

Kimliği İslam olan ancak kimliksiz olarak sınıflandırılan bir halk! Komşu ülkeler onu, aynı akideye mensup olmalarına rağmen buluntu bir çocukmuş gibi reddetmektedir! Yardım isteyen ama yardım edilmeyen bir halk; oysa komşu ülkeler, seferber olduklarında katil suçlulardan tek bir Budist’i bile geride bırakmayacak büyüklükte ordulara sahiptir.

Rohingya Müslümanlarının çektiği acıları, bu trajedinin ilk satırlarını kendi elleriyle yazan sömürgeci devletlerin örgütleri sona erdiremeyecektir; zira sömürgeci İngilizlerin politikaları 1824 yılından itibaren Budistler ile Müslümanlar arasında gerilimler oluşturmuş, bu da 1942 yılında Burma kuvvetlerinin 100 bin Müslümanın hayatını kaybettiği korkunç bir katliam işlemesine yol açmıştır; işte o günden bu yana baskıcı politikalar hiç durmamış ve günümüze kadar devam etmiştir.

Ne Rohingyalılar ne de dünyanın dört bir yanındaki mazlum Müslümanlar, İslam Devleti ve Allah'ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in sancağı altında birleşmiş İslam'ın ordusu olmadıkça yardım görmeyecektir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
M. Durra El-Bakuş

Haber-Yorum

“Trump’ın Mandası”: Sosyal Medyadaki Bir Haber, Trump Liderliğinin İflasını ve Bangladeş’teki Siyasi Egemenlik İllüzyonunu Nasıl İfşa Etti?

Haber:

İçişleri Bakanlığı'ndan bir yetkiliye göre, Bangladeş'te “Donald Trump” lakabıyla anılan nadir bir albino manda, kendine özgü sarı tüyleri nedeniyle son anda yapılan bir hükümet müdahalesi sonucunda bu bayramda kurbanlık hayvanlar listesinden çıkarıldı. Yaklaşık 700 kg ağırlığındaki hayvan, yetkililer müdahale ettiğinde fiilen kurbanlık olarak satılmıştı; yetkililer, Perşembe günkü kutlamalar öncesinde kamuoyundaki ilginin artmasının ardından güvenlik endişelerine işaret etmişlerdir. İçişleri Bakanı Salahuddin Ahmed, mandanın hayatta kalmasını, paranın müşteriye iade edilmesini ve hayvanın Dakka'daki Ulusal Park'a nakledilmesini emretti. Bakanlıktaki bir yetkili de şöyle dedi: “Son anda, güvenlik endişeleri ve alışılmadık düzeyde kamuoyu ilgisi nedeniyle, mandanın kesimden muaf tutulmasına karar verilmiştir.” (The Guardian, 28 Mayıs 2026).

Yorum:

Dakka’daki 700 kilogram ağırlığındaki albino manda-“Trump”ın garip hikâyesi, 2026 yılının benzersiz olgularından biri olarak kabul edilmektedir. Geniş çapta yayılan ilginç ve eğlenceli bir olay gibi başlayan şey, kısa sürede Batı hegemonyası altındaki modern ulus devletin çalışma keyfiyetine dair çarpıcı bir örneğe dönüşmüştür!

Hayvan ilk başta, krem rengi tüyleri, pembe burnu ve alaycı bir şekilde ABD başkanının şekline benzeyen ayrıcalıklı sarı saç perçemi sayesinde nadir görülen fiziksel özellikleri nedeniyle meşhur olmuştu. Ancak fotoğrafların TikTok ve Facebook’ta hızla yayılmasıyla birlikte, bu manda ülke çapında adeta bir turistik cazibe merkezi hâline gelmiştir. Sosyal medyada kitleler, bu hayvanı alay aracı olarak kullanmak için bir fırsat olarak değerlendirdi ve onu Trump’ın liderlik yetenekleriyle karşılaştırdı; zira Bengalce’de birini “goru” (inek) olarak nitelendirmek, aptallık veya anlayış yetersizliğini gösteren yaygın hafif bir hakaret sayılmaktadır. Bu nedenle insanlar, bu “Trump'a benzeyen mandayı”, (aptallık açısından) Trump’ın liderliğinin iflasıyla karşılaştırmaktan keyif almışlardır. Daha derin bir küçümsemeyi yansıtacak şekilde sosyal medya kullanıcıları, Trump’ın liderlik kapasitesinin bu davranışla somutlaştığını tartışmıştır; nitekim Allahu Teala, Furkan suresinde bu hususta uyarıda bulunmuştur: أَمْ تَحْسَبُ أَنَّ أَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُونَ أَوْ يَعْقِلُونَ إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلاً “Yoksa sen onların çoğunun gerçeği dinlediklerini veya akılla­rını kullandıklarını mı sanıyorsun? Onlar tıpkı hayvan sürüsü gibi­dir. Hatta izledikleri yol bakımından hayvanlardan daha şaşkın durumdadırlar.” [Furkan-44] Dolayısıyla bu hayvanın, politikacı Trump'tan daha üstün fıtri değere sahip olduğunu düşünmektedirler.

Ancak devlet müdahale ettiğinde, anlatı siyasi bir boyut kazanmıştır. Zira bir iş insanı, Kurban Bayramı’nda kesmek üzere bir manda satın almıştı; ancak İçişleri Bakanlığı, kesime yalnızca birkaç saat kala kesim işlemini durdurmuştur. Yetkililer bunu, kamu güvenliği ile ilgili endişeler, kontrol edilemeyen kalabalıklar ve üreme için nadir albino genlerinin korunmasına yönelik biyolojik gereklilikle gerekçelendirdiler!

Ancak sıradan bir insan için hükümetin bu müdahalesi, sırf kalabalıkları yönetmekten çok daha habis bir olgu olarak görünmektedir. Bu yüzden genel bir öfkeye yol açmış ve birçok kişinin bağımsızlıklarının hakikatini sorgulamasına sevk etmiştir. Yerel sakinlerin bakış açısına gelince; hükümetin özel bir dini ritüele yaptığı ani müdahalesi, vahşi yaşamı korumak için değil, aksine jeopolitik bir korkaklık olarak görülmektedir.

Kararın zımni anlamı açıktır: Yöneticilerimiz o kadar korkmuş durumdadırlar ki, Batılı bir liderin adını taşıyan bir hayvanın kesilmesine bile izin verememektedirler! Eğer egemen bir devlet, bir medya dalgasıyla paniğe kapılmadan başa çıkma yeteneğinden yoksunsa, bu durum daha derin bir soruyu gündeme getirmektedir: Tartışmalı savunma ve ticaret anlaşmaları gibi büyük dış müdahaleler karşısında ulusal egemenliği savunmak için bu liderlere nasıl güvenilebilir? Sonuçta bağımsızlığımızın ne kadar kırılgan olduğunu ortaya çıkarmak için diplomatik bir krize gerek kalmamıştır; aksine tek bir mandanın, geniş çapta yayılması yeterli olmuştur!

İrtiza Çudrî – Bangladeş Vilayeti
Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazdı

Heybetin Kırılması: Amerika’nın Tereddüdü ve İran’la Güç Hesapları Konusunda Stratejik Bir Okuma

Amerika, İran'a saldırma konusunda neden şaşkın bir tutum sergiliyor? Bu tereddüt kasıtlı ve planlı mı, yoksa acziyetin bir göstergesi mi? Peki büyük güçlere sahip olmasına rağmen, İran'a askeri bir darbe indirme ve Hürmüz Boğazı'nı zorla açma konusunda Amerika'nın karşısında duran ve onu engelleyen gerçek engeller nelerdir? Bu tereddüdün uluslararası sahadaki etkisi nedir?

Bu karmaşık mesele karşısında, her bir siyasi analist veya strateji uzmanının aklına birçok soru gelmektedir. Bunlar hakkındaki belirsizliği ortadan kaldırmak için, onun ayrıntılarına ve İran’la yaşanan çatışma turlarına ve onunla yapılan anlaşmaların arka planlarına inmek gerekir.

ABD’nin İran’a yönelik politikası, açık ve sabit gerekçelere dayanmaktadır; bunlar, İran’ın nükleer programından ve füze silahlarından arındırılması ve bölgedeki kolları ve müttefikleri (Lübnan, Yemen, Gazze ve Irak) üzerinden elini çekmesidir.

Dünya ve ilgili uluslararası kuruluşları, İran’ın nükleer silahlara sahip olmadığını, hatta bu noktaya yaklaşmadığını ve bu aşamaya ulaşmak için daha uzun bir zamana ihtiyaç duyduğunu bilmesine ve -defalarca vurgulamasına- rağmen; yine de ABD, İran ve büyük güçler arasında nükleer anlaşma imzalanmıştır. Bu anlaşma uyarınca İran’ın tesisleri sıkı bir denetim altına alınmış ve İran, anlaşmanın hiçbir maddesini ihlal etmemiştir; nitekim o dönemde Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı Genel Direktörü bunu açıklamış ve İran’ın anlaşmaya tam olarak bağlı kaldığını ve tesislerdeki her hareketi izlemek ve kaydetmek için gözetim kameralarının 24 saat boyunca çalıştığını vurgulamıştı.

Bu anlaşmanın akabinde Avrupa şirketleri ve ülkeleri, İran’ın tüm sektörlerini kapsayan on milyarlarca Dolarlık yatırım sözleşmelerine girme konusunda acele etmiş ve bu ülkeler, İran’ın anlaşmaya tam olarak bağlı kaldığına tanık olmuşlardı. Anlaşmanın imzalanmasından sonra Amerika’yı öfkelendiren gerçek şuydu; Avrupa, Rusya ve Çin şirketlerinin, altyapı ve sanayi sisteminin modernizasyonu gibi her şeyden yoksun olan devasa İran pazarını hızlı bir şekilde ele geçirirken Amerikan şirketlerinin bu pazara girmede gecikmesiydi; böylece daha önce uyguladığı sert yaptırımların sonucunda Amerika kaybederken diğerleri kazanmıştı.

Finansal rahatlama döneminde İran, petrol satışlarından elde ettiği mali fazlalıkları ve gelen yatırım gelirlerini, ABD’nin gözetiminden uzak bir şekilde dağların altında dev bir tünel ve korunaklı askeri altyapı ağının inşasına yatırmıştır. Bu, İran’ın bu anlaşmanın uzun süre dayanamayacağını bilmesinden kaynaklanmıştır; bu nedenle bunu, askerî sanayi üssü inşa etmek ve çıkarlarını koruyacak güçlü uzantılar oluşturmak için altın bir fırsat olarak görmüştür; tüm bunlar ise, bölgede Amerika ve müttefikleriyle kaçınılmaz bir çatışmaya hazırlık amacıyla servetlerinin getirilerinden mahrum bırakılan İran halkının refahı pahasına gerçekleştirilmişti.

–Seçim kampanyası sırasında harcamaları azaltmak amacıyla nükleer anlaşmayı feshetmek ve birçok uluslararası anlaşma ve kuruluşlardan çekilmekle tehdit eden- Trump'ın iktidara gelmesiyle birlikte, anlaşmayı gerçekten feshetmiş ve İran'ı, nükleer ve zenginleştirme programının dağıtılmasını, füze programının imha edilmesini ve bölgedeki (İran'ın Lübnan'daki partisi, Hamas, İslami Cihad, Haşdi Şabi ve Husiler) kollarının dağıtılmasını temsil eden şartlarına teslim olmaya zorlamak için sert ve katı yaptırımlar dayatmıştı.

Amerikan zihniyeti, halkın İran rejiminin tasallutundan dolayı çektiği acıları izlemekti; bu da onda, rejime güçlü ve isabetli bir darbe indirilmesi halinde rejimin hızla çökeceği yönünde hayali bir algı oluşturmuştu; bu da İran muhalefetini derhal harekete geçip dizginleri ele geçirme imkânı verecek, böylece Amerika, tek bir darbeyle rejimi ve askeri sistemi devirip askeri programları sonlandırmaları ve tedarikleri İran'ın müttefiklerinden kesmeleri için kendi adamlarını iktidara getirecekti.

Ancak işler Amerika’nın istediği gibi gitmemiştir; zira çatışma ve caydırıcılığa dair hesaplar, onun ve tüm Batı’nın beklemediği bir şekilde gerçekleşmiştir. Çünkü herhangi bir doğrudan çatışma senaryosunda İran’ın ilk hedef alacağı şey, Orta Doğu’daki Amerikan kara üsleri ile 3.000 kilometreden fazla bir alanı tarayan ve İran’daki, hatta Hindistan ve Pakistan sınırlarına kadar büyük küçük her şeyi izleyen uydu ağına bağlı gözetleme ve izleme tesisleri olacaktı.

Bu üslerin hedef alınması, ABD'nin savaşta en önemli belirleyici faktör olmasını kaybettirecektir; çünkü tek başına deniz araçlarına güvenmek savaşları kazandırmaz; zira gemilerin kolayca hedef alınması ve hareketlerinin yavaşlatılması, onları karadan uzak durmaya zorlar. Oysa kara üsleri, savaş alanıyla bağlantıyı sağlayan doğal bir köprüyü ve güçler için en güçlü lojistik desteği temsil etmektedir. Dolayısıyla Amerika üslerini kaybettiğinde, onunla birlikte lojistik destek sağlayan ülkeler de kaybedecektir. Bu ise bu ülkelerin ABD’ye büyük hizmetler sunmadıkları anlamına gelmemektedir, aksine onun çöküşünü ve ağır bir yenilgi yaşamasını önleyen en güçlü dayanak olmuşlardır. Ancak Amerika, İran’ın tepkisi ve sahadaki seçenekleri karşısında şaşkına dönmüş, bu da onun önleyici saldırısının değerini ve anlamını yitirmesine neden olmuştur.

Nitekim İran'ın tepkisi çok daha acı verici olmuştur. Amerika’nın ve onun beslemesi Yahudi varlığının uğrayacağı en büyük kayıp, heybetini kaybetmesidir; yani benzersiz olmasıyla övünen ve lisanı hali, ben sizin yenilmez en büyük Rabbinizim diyen büyük güç olma heybetini kaybetmesidir! Trump'ın unuttuğu şey, bu kainatın üzerinde, zayıfı güçlü, güçlü olanı ise zayıf kılan, mülkü bahşeden ve onu geri alan bir yaratıcının olmasıdır; nitekim daha önce Firavun da gücüne ve zorbalığına aldanmıştı; zira Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَنَادَىٰ فِرْعَوْنُ فِي قَوْمِهِ قَالَ يَا قَوْمِ أَلَيْسَ لِي مُلْكُ مِصْرَ وَهَٰذِهِ الْأَنْهَارُ تَجْرِي مِن تَحْتِي أَفَلَا تُبْصِرُونَ “Firavun kavmine seslendi ve şöyle dedi: "Ey kavmim! Mısır’ın mülkü ve altımdan akıp giden şu ırmaklar benim değil mi? Hala görmüyor musunuz?" [Zuhruf 51] Dolayısıyla Allah, onun övünüp durduğu suyun, onu ve askerlerini yutmasını sağlamıştır.

Bölgedeki müttefiklerin gücüne dair hayali algı ve bölgede ve küresel düzeyde en güçlü ordusuna sahip süngünün başı Yahudi varlığıyla övünmek, Amerikan stratejisini öldürmüş ve küresel heybetini kaybetmesine neden olmuştur. İşte bu kayıp, dünyanın en küçük ülkelerini bile Amerika’ya ‘hayır’ deme ve onun üslerini kullanmasını ya da hava sahaları ve limanlarından geçişini engelleme konusunda cesaretlendirmiştir.

Trump’ın NATO müttefiklerinden yardım istemesine rağmen onların karşılık vermemesinden daha büyük bir kayıp olabilir mi? İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana Amerika’nın kuyruğundan giden geleneksel stratejik ortak Avrupa’nın, İran’a yönelik bu barbarca saldırı başladığında bir kenara çekilmesinden daha büyük bir kayıp olabilir mi? İşte bu an, bu stratejik ortaklığı sonsuza dek sona erdiren dönüm noktası ve öldürücü darbe olmuş, NATO ittifakını da zayıflatmıştır.

Trump, bu düşüncesiz ve risklerle dolu maceranın sonuçları konusunda uyarıda bulunan askeri sistemle çatışmış; dahası bu uyarılara kulak asmamış ve kendi arzusuna göre hareket ederek yanlış bir yola sapmıştır. Ayrıca meseleyi baştan sona gözden geçirip ordusunun komutanlarıyla bir araya gelerek onların görüşlerini dinlemek yerine, onları görevden almış ve daha az tecrübeli ve deneyimli kişileri atamıştır.

Amerika bugün, kendisinden ders çıkarmadığı tarihinin en kötü günlerini yaşamaktadır; bu tarih, çok fazla güç unsuruna sahip olmayan küçük güçlerin kendisini ezdiği ve hayal kırıklığına uğramış ve kaybetmiş bir şekilde kuyruğunu kıstırarak aşağılanmış olarak geri çekilmek zorunda bıraktığı askerî başarısızlıklarla doludur.

Amerika’nın tereddüdü aslında “korku ve dehşet teorisine” dayanmaktadır; yani düşmanın dengesini kaybedip savaşmadan çökmesi için korku yayma girişimine dayanmaktadır. Ancak sahadaki tablo bunun tam tersini söylemektedir. Zira Trump’ın imaları ve hamleleri hem bu adamın dengesini kaybettiğini hem de Amerika’nın, görüntüde bile olsa kendisini galip gösterecek herhangi bir başarıyı gerçekleştirme gücüne olan güvenin kaybolduğunu göstermektedir. Buna karşılık İran’ın durumunun istikrarlı olduğu görünmektedir; zira halkın ülkesinin küresel kibir güçleri tarafından hedef alındığını hissetmesinden dolayı kitleler liderlikle kenetlenmiş ve etnik farklılıklar ve ayrımlara rağmen fedakârlık yapmaya hazır bir hale gelmişlerdir.

Dünyanın Amerika’yı terk etmesi ve onun planlarını kaldırıp atması, onun kendisini yalnızlık ve izolasyon içinde hissetmesine yol açmıştır; işte Trump’ın, açıklamalarındaki, güç kullanmakla tehdit edip sonra bunu ertelemesi şeklindeki dalgalanmalar buradan kaynaklanmaktadır; bu da yönetimini küresel ölçekte alay konusu haline getirmiş ve birçok ülkenin ona karşı cesaretlenmesine neden olmuştur. Bunun sonucu onun Çin ile karşı karşıya gelmesi olmuştur; zira Çin Devlet Başkanı, Trump’a tarihi hatırlatarak ona, küçük bir rakibi küçümsemesi ya da Amerika’nın gücü ve üstünlüğüne aldanması konusunda uyarıda bulunmuştur; nitekim bu bağlamda Trump'ın kesinlikle hiç duymamış gibi göründüğü stratejik “Tukidides Tuzağı” (Thucydides Trap) çıkmazını hatırlatmıştır; bunu da Çin ejderhasıyla olan çatışmasından aşağılanmış ve ekonomik ve siyasi savaşında kuşatılmış olarak geri dönmesi için yapmıştır. (Tukidides Tuzağı; siyaset bilimci Graham Allison'ın Antik Yunan tarihçisi Tukidides'in yazılarından yola çıkarak ortaya attığı jeopolitik bir kavramdır; bu kavram, gerilemekte olan egemen gücü, yeni yükselen bir güçle çatışmaya iten tarihsel bir tarzı açıklamaktadır.)

Trump, hayal kırıklığıyla dolu gezisinden döner dönmez, kendisini üstün gören kibirli bir açıklamayla yeni bir dramatik sahnenin perdesini kapatmıştır; zira açıklamada, “İran’a yönelik ezici ve yıkıcı saldırıyı son anda durdurduğunu” iddia ettiği gibi bunun, Körfez ülkelerinin arabuluculuğunun ve diplomasiye bir şans daha verilmesi için yalvarmalarının ardından gerçekleştiğini de iddia etmiştir!

Açıklamasını daha sona erdirmemişti ki Körfez ülkeleri bu iddiaları çürütmek için oybirliğiyle bir yanıt vermişlerdir; zira bu ülkeler, böyle bir şeyin olmadığını, aslında ilan edilen saldırı planından haberdar olmadıklarını ve kendileri tarafından herhangi bir arabuluculuğun gerçekleşmediğini vurgulamışlardır.

Bu yalanlamalar, keskin bir kılıç darbesinden daha sert darbeler mesabesinde olmuştur; zira Trump, hazinelerinden sınırsızca yararlanan kendisine bağlı olan ve üslerine ev sahipliği yapan ülkelerden bile darbe almıştır. Dolayısıyla bu sonuç, ABD’nin iddialarının sahte olduğunu ortaya çıkarmış ve darbe indirme konusundaki gerçek engelin “insani ve tereddüt” ya da iddia edilen arabuluculuklar değil, aksine İran’ın vereceği tepkiden korku ve heybetinin kırıldığı bir zamanda süper gücü kuşatan kapsamlı stratejik acziyet olduğunu teyit etmiştir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Salim Ebu Sebeytan