Hilafet Fikri Karşısında Rejimlerin Tahtları Neden Titriyor?

Müslüman ülkelerdeki mevcut rejimlerin karşı karşıya olduğu en büyük tehlike, ani bir ekonomik kriz, sınırlı bir protesto eylemi ya da geleneksel bir siyasi çatışma değildir. Aksine onların karşı karşıya olduğu en büyük tehlike, ümmetin akidesi temelinde siyasi bilincini yeniden kazanmasıdır. Zira ümmet, İslam’ın sadece bireysel ibadetlerden ibaret olmadığını, aksine yönetim, ekonomi, içtimai ve uluslararası ilişkileri de düzenleyen kâmil bir ideoloji olduğunu anladığında, o zaman gerçekliği kenarlarından değil, kökünden değiştirmek için çalışmaya başlayacaktır. İşte burada bilinç, mevcut siyasi yapının temellerini sarsan ideolojik bir güce dönüşecektir.

Osmanlı Hilafetinin yıkılmasının ardından ortaya çıkan rejimler, İslam inancı üzerine değil, kapitalist uluslararası düzene bağlı bölgesel ve ulusal devletler üzerine kurulmuştur. Bu rejimler, meşruiyetlerini insan yapımı anayasalardan, uluslararası tanınmadan ve dini hayattan ayıran hukuk sistemlerinden almaktadır. Bu nedenle İslam’ın kâmil bir şekilde uygulanmasından ya da Hilafetin gölgesinde ümmetin birliğinden söz edilmesini, varlıklarının temelini tehdit eden bir unsur olarak görmektedirler.

Siyasi bilinç, kaotik bir isyan ya da düzensiz bir ayaklanma değildir; aksine İslam’da yönetimin doğasını idrak etmektir, zira İslam'da egemenlik şeriata, otorite ise ümmete ait olup yöneticiye marufta işitmek ve itaat etmek üzere biat edilir, Allah’ın hükümlerini uygulamakla yükümlüdür ve bunlara muhalefet etmesi halinde muhasebe edilir. Dolayısıyla ümmet, yönetimin şerî ve doğru bir biat yoluyla gerçekleşen rızaya dayalı bir sözleşme olduğunu, zorla ele geçirilme ve kuralları olmayan mutlak bir yetki olmadığını anladığında, o zaman bizzat şerî mefhumu kendisini tanımlamış olacaktır.

Bu nedenle rejimler, bu mefhumun yayılmasından korkmaktadırlar; çünkü bu mefhum, kendi gerçeklikleri ile İslam’ın hükümleri arasındaki çelişkiyi ortaya çıkaracaktır. O halde kanunların kaynağı nedir sorusu sorulduğunda, kanunların kaynağı Kitap ve sünnet midir yoksa beşerî yasalar mıdır? Kamunun servetlerinin, neden onları özelleştirmeye ve ipoteğe açık hale getiren kapitalist bir sistem içinde yönetildiği sorulduğunda... Şerî olarak asıl olan Müslümanların tek bir İmam altında birleşmesi iken, neden ümmetin birbiriyle çatışan devletlere bölündüğü tartışıldığında... İşte o zaman tartışma, kısmi iyileştirmelere ilişkin idari bir tartışma değil, ideolojik siyasi bir tartışma olacaktır.

Ümmetin asli siyasi mefhumları ortadan kaldırılmış ve onların yerine, akide bağı yerine dar milliyetçilik gibi ithal mefhumlar getirildiği gibi ümmetin maslahatı yerine bölgesel çıkar, egemenliğin şeriata ait olması yerine uluslararası meşruiyet ve helal-haram yerine faydacılık getirilmiştir. Ve zamanla birçok insan, bu gerçekliğe değiştirilmesi imkânsız olan bir kader olarak bakmaya başlamıştır. Ancak bilincin geri kazanılması, bu yapının ümmetin tarihinde geçici bir unsur olduğunun ve asıl olanın, İslam’ı uygulayan ve onu dünyaya bir risalet olarak taşıyan bir devletin varlığı olduğunun idrak edilmesi anlamına gelmektedir.

Rejimler tartışmayı kendi sınırları içinde tutmaya çalışmaktadır; zira bir yetkilinin yolsuzluğunu eleştirmeye ya da ekonomik reform talep etmeye izin veriyorlar ancak, sistem, “İslam akidesinden mi kaynaklanıyor veya anayasal, ekonomik ve siyasi yapı, akide ve şeriatın hükümlerine mi dayanmaktadır?” şeklindeki köklü bir soru gündeme geldiğinde sıkılıyorlar. Çünkü bu soru ümmeti, sistem içinde reform yapma çemberinden, sistemin kapsamlı bir şekilde değiştirilmesi çemberine taşımaktadır.

Bu bağlamda çatışma, kişiler çatışması değil, fikirler çatışması haline gelmektedir. Dolayısıyla bir fikir netleşip, genel bir uyanıklıktan kaynaklanan kamuoyu bilincine dönüştüğünde, o zaman baskı araçlarının ortadan kaldıramayacağı bir güç oluşturacaktır. Nitekim tarih, milletlerin sadece sayısal çoğunlukla değil, aksine net bir projeyle harekete geçtiğini kanıtlamaktadır; zira Sahabeler (Allah onlardan razı olsun) ne sayı ne de teçhizat bakımından üstün değillerdi; ancak onlar, akidelerinden kaynaklanan ideolojik siyasi bir projeye sahiptiler ve böylece dünyanın çehresini değiştirmişlerdir.

Bugün, şerî bir hüküm ve İslami hayatı yeniden başlatmanın pratik metodu olarak Hilafet projesi gündeme geldiğinde, rejimler onu hızla şeytanlaştırmaktadır; bu ise şiddet veya kaosa davet ettiği için değil, rejimlerin dayandığı temele darbe indirdiği içindir. Bu proje, egemenliği insan yapımı anayasaya değil şeriata vermekte, kamunun servetlerini, şeriatın hükümlerine göre yönetilen ümmetin mülkiyeti haline getirmekte ve uluslararası ilişkileri ise, bağımlılık ve rehin olma üzerine değil, İslam’ı dünyaya davet ve cihad yoluyla taşımaya dayalı kılmaktadır.

Rejimlerin korktuğu bilinç, günlük krizleri sistemin aslıyla ilişkilendiren bir bilinçtir. Zira ekonomik kriz sadece kötü bir yönetim değil, aksine kapitalist sistemin benimsenmesinin bir sonucudur. Ayrıca siyasi bağımlılık, taktiksel bir hata değil, aksine uluslararası sistemle yapısal bağlantının bir ürünüdür. Dolayısıyla parçalanma, coğrafi bir tesadüf değildir; aksine birleştirici devleti yıkmanın ve onun yerine bölgeselci devletleri getirmenin doğrudan bir sonucudur.

Ümmete şunu hatırlatırız; bu Kitap sadece minberlerde okunmak için değil, aksine kendisiyle hüküm vermek için indirilmiştir. Zira Kitapta, yönetimle ilgili, marufta itaatle ilgili ve Allah’ın indirdiklerinden başkasıyla muhakeme olunmanın haram olmasıyla ilgili ayetler vardır. Dolayısıyla Kur'an insanı, şehvetinin egemenliğinden kurtarmaktadır; evet, ancak o, insanı akidesine aykırı olan gerçekliğe boyun eğmekten de kurtarması gerekir. Bu yüzden siyasi bilinç, ibadetin ruhundan uzaklaşmak değildir, aksine ibadetin bir uzantısıdır; zira Allah'ın hükmünü ikame etmek, en büyük ibadetlerden biridir.

Ümmet, İslam temelinde siyasi bilincini yeniden kazanırsa, o zaman geçici kazançlar peşinde koşmaz; aksine siyasi varlığı, akide temelinde yeniden inşa edecek köklü bir değişim peşinde koşar. Bu değişim, duygusal tepkilere değil, aksine ideolojik ve düzenli siyasi çalışmaya, yabancı mefhumların sahteliğini ortaya çıkaran fikri çatışmaya ve rejimlerin yabancı projelerle olan bağlarını ifşa eden siyasi bir mücadeleye dayanmaktadır.

Bu nedenle rejimler, net ve tutarlı bir fikir karşısında titriyorlar; çünkü onlar, ümmetin, tek bir imamın İslam'ın hükümlerini üzerine uygulamasının farz olduğunu ve İslam'a göre yönetmeyen rejimler altında parçalanmış bir halde kalmasının toplu bir günah olduğunu idrak ettiğinde, ideolojik bir alternatifin kurulması için bir çalışmaya yöneleceğini biliyorlar. İşte o zaman fikir bir güce, kanaat bir kamuoyuna, kamuoyu ise bir değişim iradesine dönüşecektir.

Bugün ümmetin savaşı, silahlı bir savaştan çok, fikri ve bir bilinç savaşıdır. Zira fikir ve bilinç galip gelirse, uydurma meşruiyetler yıkılacak ve İslam akidesinden kaynaklanan gerçek meşruiyet ortaya çıkacaktır. Yine ümmet, ideolojik siyasi projesine geri geri döndüğünde, duygusal bir slogan olarak değil, aksine ümmete vahdetini, onurunu ve liderliğini geri kazandıracak kapsayıcı siyasi bir gerçeklik olarak İslami hayatı yeniden başlatmanın ilk adımını atmış olacaktır.

وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللّهُ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ “Allah’ın indirdikleriyle hükmetmeyenler kâfirlerdir.” [Maide 44]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Sa’d Samir - Mısır

Haber-Yorum

Mısır Rejimi: Washington’da Dilenme, Saat Dokuzda Dükkanları Kapatma ve Davet Taşıyıcılarını Takip Edip Onları Hapishanelerinde Zorla Kaybettirme Arasında

Haber:

Mısır Başbakanı Mustafa Medbuli, dükkanların ve alışveriş merkezlerinin kapanış saatlerini düzenleyen bir karar yayınladı. Karara göre tüm genel dükkanlar, restoranlar, kafeler ve alışveriş merkezleri her gün saat 21.00'den itibaren kapatılacak. Ancak perşembe, cuma ve resmi tatil günleri hariç tutulacak olup bu günlerde ise saat 22.00'de kapatılacaktır. Karar, aynı tarihlerde spor kulüplerini, spor tesislerini ve gençlik merkezlerini de kapsamaktadır; ancak marketler, eczaneler ve fırınlar ile bazı turistik bölgeler ve oteller için özel istisnalar bulunmaktadır. Ayrıca kararın uygulanmayacağı istisnalar arasında dört il (Güney Sina, Luksor, Asvan ile Kızıldeniz'deki Hurgada ve Marsa Alam şehirleri) de bulunmaktadır. Bu karar, devletin enerji tüketimini rasyonelleştirme ve piyasaları düzenleme planı kapsamında 28 Mart 2026 Cumartesi gününden itibaren bir ay süreyle yürürlüğe girecek. Bu süre zarfında evlere 24 saat boyunca sipariş teslimatı hizmeti verilmeye devam edilecektir. (El-Yevm es-Sabi)

Yorum:

Amerika’ya bağlı ülkeler, Amerika ve onun beslemesi Yahudi varlığının yürüttüğü savaşın faturasını ödemeye başladı. Kinane halkı da dahil olmak üzere bölgedeki halklar, bu savaşın sonuçlarının yükünü taşımaya başladı. Ayrıca Mısır rejimi bu olaylara seyirci kalırken, İmam Müslim ve İmam Buhari’nin ülkesi saldırıya maruz kalmaktadır. Yine son iki yıldır İmam Şafii'nin ülkesi Gazze'de Yahudiler tarafından işlenen katliamlara da seyirci kalmaya devam etmektedir.

Mısır rejiminin dükkanları ve alışveriş merkezlerini akşam saat dokuzda kapatma kararı, ulus devletin yapısal acziyetinin ve hayal kırıklığının yeni bir yüzünü ortaya çıkarmıştır; zira acil koşullar veya enerji krizleriyle gerekçelendirilen bu karar, özünde rejimin Amerika'ya bağımlı olduğunu ve onun bölgedeki suç niteliğindeki maceralarının sonuçlarını üstlendiğini, ayrıca insanca bir yaşamın en temel unsurlarını ve günlük ekonomik faaliyetleri güvence altına almaktan aciz kaldığını açıkça itiraf etmektedir. Bu zorla kapatma sadece ışıkları söndürmekle kalmamakta, aksine akşam saatlerindeki alım satım faaliyetlerine bağımlı olan binlerce ailenin geçim kaynaklarını da kesmekte ve şehirlerin gecelerini, zaten ağır yükler altında ezilen insanların acılarını daha da kötüleştiren ürkütücü bir sessizliğe dönüştürmektedir.

İşte burada çarpıcı ve şok edici bir çelişki ortaya çıkmaktadır; zira devlet, enerji kaynaklarının bolluğuna ve özellikle de onu çıkaran ve bu sayede ümmete karşı güçlenen Yahudi varlığı lehine elinden kaçırdığı doğal gaz kaynaklarına rağmen, dükkanların ışıklarını açık tutamadığını veya insanların geçim kaynaklarını koruyamadığını iddia ederken, güvenlik güçlerinin tüm uyanıklığı ve enerjisiyle uyumadığını, aksine tüm teknik ve maddi imkânlarını Hilafetin kurulması için çalışan davet taşıyıcılarını takip etmek için kullandığını görmekteyiz; zira güvenlik güçleri, sanki enerjilerini sadece düşünceyi bastırmak ve ümmetin kalkınması için çalışanların iradesini kırmak için seferber ediyorlarmış gibi gecenin sessizliğinde evlere baskın düzenleyip onları kaçırmaktadırlar.

Hizmetlerin yetersizliği ve geçim kaynaklarının kesilmesi ile baskıcı seferberlik arasındaki bu çelişki, rejimin, tebaanın işlerini gözetme konusundaki başarısızlığından kaçarak iktidarını korumaya yöneldiğini ortaya koymaktadır; zira rejim, dış güçlere olan ipoteğini örtbas etmek için meşru alternatifin sesini susturmayı en büyük önceliği olarak görmektedir. Kaynakları üzerinde egemenlik sahibi olmadığı için akşam saat dokuzda vatandaşlarının yüzüne kapılarını kapatan ve içine kapanan bir devlet, ülkemizi yeşil kağıdın bir tüketim pazarı ve ipoteği haline getiren küresel kapitalist sisteme bağımlılık tuzağına düşmüş bir devlettir. Oysa davet taşıyıcıları, köklü projeleriyle bu ipoteği ifşa etmek için harekete geçerek, Allah'ın şeriatında hayati kaynakların kamu malı olduğunu ve bu kaynaklardan tebaanın mahrum bırakılamayacağını, hareketlerinin ve geçim kaynaklarının yağmacı şirketleri memnun etmek ya da uluslararası güçlerin emirlerine boyun eğmek için kısıtlanamayacağını vurgulamaktadırlar.

İşte bu nedenle Nübüvvet Minhacı üzere Hilafet Devleti'ni kurmak için çalışan davet taşıyıcılarına saldırmak, Hilafet Devleti'nin şafağının doğmasından korkan rejimin, kendi ayıbını örtbas etmek için yaptığı umutsuz girişimden başka bir şey değildir; çünkü Hilafet, Amerika ve Yahudiler için bir tehdit teşkil etmektedir; ayrıca zorla kapatma ya da geçim kaynaklarının kesilmesini tanımayan Hilafet, yağmalanan kaynakları geri elde etmeye ve bunları sömürgeci maceraların sarsamayacağı gerçek bir egemenliğin temeli haline getirmeye dayanmaktadır.

Köklü çözüm, kapanış saatlerini değiştirmekte ya da kredi dilenmekte değil; aksine Mısır halkını başarısız politikaların rehinesi haline getiren sistemi değiştirmekte ve tebaasının önüne ışıklarını söndürmeyen, dahası tüm ümmet için kalkınma kandillerini yakan bir devletin gölgesinde insanın onurunu ve onurlu bir yaşam hakkını güvence altına alan Hilafet projesinin etrafında kenetlenmekte yatmaktadır. Zira Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: إنَّمَا الْإِمَامُ ‏‏جُنَّةٌ ‏‏يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَعَدَلَ كَانَ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرٌ وَإِنْ يَأْمُرْ بِغَيْرِهِ كَانَ عَلَيْهِ مِنْهُ “İmam bir kalkandır. Onun ardında savaşılır, onunla (tehlikelerden) korunulur. Şayet o, Allah Azze ve Celle’ye karşı takvayı emreder ve adaletle hükmederse bundan dolayı sevap kazanır. Bunun dışında bir şey emrederse o zaman yaptıkları kendi aleyhine olur.” [Sahih-i Müslim]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazan
Said Fazıl - Mısır

Başbakan Kâmil İdris, gümrük kapılarında herhangi bir yeni harç veya vergi eklenmemesi yönünde talimat verdi; Ayrıca Maliye Bakanlığı, Gümrük, Vergi İdaresi, Eyaletler ve Sınır Kapıları Yönetimi gibi hükümet kurumlarına bu talimatın derhal uygulanması talimatını verdi. Başbakanın bu talimatı, Arkin Sınır Kapısı’nda yaşanan krizin ardından geldi. Sınır kapısında tek bir otobüse dayatılan vergi miktarının 1.350.000 Sudan Sterlini’ne ulaşması üzerine otobüs şoförleri greve gitmiş, yüzlerce araç mahsur kalmış ve Mısır’dan Sudan’a dönmeye çalışan yerinden edilmiş insanların yolculuğu büyük bir çileye dönüşmüştü.

Burada Başbakan’a ve hükümetine sorulması gereken asıl soru şudur: Başbakanın yeni harç veya vergi eklenmemesi talimatını vermesine neden olan sınır kapılarında neden en başından beri vergi ve harçlar alınmaktadır? İster araçlardan isterse yolculardan olsun bu paraların alınmasının şer’i hükmü nedir?! İslam, devletin halkından hangi yollarla mal alabileceğini ve bu malların nerelere harcanacağını açıkça belirlemiştir. Ancak Sudan’da uygulanan vergi sistemi, Batı kaynaklı kapitalist bir temele dayanmaktadır. İslam’a göre devletin, bir kimseden onun rızası olmadan malını alması caiz değildir. Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyuruyor:

إنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ وَأَعْرَاضَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ، كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا، فِي شَهْرِكُمْ هَذَا، فِي بَلَدِكُمْ هَذَا “Böylesi kutsal bir beldede ve böylesi kutsal bir ayda bu gününüzün kutsallığı gibi mallarınızı kanlarınız ve onurlarınız da birbirinize karşı kutsaldır.” ^{[Müttefikin aleyh]}

Ayrıca araç sahiplerine vergi ve harç yüklemek, doğal olarak bilet fiyatlarının artmasına yol açar. Yani mal ve hizmetlere uygulanan tüm dolaylı vergiler fiyatların yükselmesine neden olur. Bu ise şer’an haramdır. Zira Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

مَنْ دَخَلَ فِي شَيْءٍ مِنْ أَسْعَارِ الْمُسْلِمِينَ لِيُغَلِّيَهُ عَلَيْهِمْ كَانَ حَقًّا عَلَى اللَّهِ أَنْ يُقْعِدَهُ بِعُظْمٍ مِنَ النَّارِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ “Kim Müslümanlara karşı fiyat arttırmak için onların fiyatlarından bir şeye müdahale ederse, o kimseyi kıyamet gününde bir ateş yığınına oturtmak Allah’ın üzerine hak olur.”

İslam’da devlet; insanlara zorluk çıkaran, üzerlerindeki yükleri artıran bir tahsildar devlet değil, bir gözetim/bakım devletidir. Özellikle insanların savaş nedeniyle mallarını ve mülklerini kaybettiği bu zor şartlarda, onları daha da zor durumda bırakmak asla kabul edilemez. Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem , Ümmete zorluk çıkaranlara Allah’ın da zorluk çıkarması için beddua etmiş ve şöyle buyurmuştur:

اللَّهُمَّ مَنْ وَلِيَ مِنْ أَمْرِ أُمَّتِي شَيْئاً فَشَقَّ عَلَيْهِمْ فَاشْقُقْ عَلَيْهِ، وَمَنْ وَلِيَ مِنْ أَمْرِ أُمَّتِي شَيْئاً فَرَفَقَ بِهِمْ فَارْفُقْ بِهِ “Allahım! Kim ümmetimin işinden bir şey üstlenir, sonra da onlara sıkıntı verirse, sen de ona sıkıntı ver. Kim de ümmetimin işinden bir şey üstlenir, sonra da onlara nazik ve iyi davranırsa, sen de ona iyi davran.”

Bugün insanların İslam Devleti’ne, yani Nübüvvet metodu üzere Hilafet’e ne kadar da çok ihtiyacı vardır! Hilafet, onları sadece insanların ceplerini gören, onları sıkıntıya sokmaktan ve yoksullaştırmaktan başka bir şey için çalışmayan açgözlü Kapitalizmin cehenneminden kurtaracaktır. Şüphesiz Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet Devleti, malı ancak şer’i yolla alacak, dahası insanların işlerini hak ve adaletle güdecek ve onlara Allah’a itaat içinde onurlu bir hayat sunacaktır. Öyleyse gelin, hep birlikte Rabbimizi razı edecek ve bizi izzetli kılacak olan bu nizamın kurulması için çalışanlarla birlikte çalışalım.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا للهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ “Ey iman edenler! Size hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah ve Rasûlü’ne icabet edin.” ^{[Enfal 24]}

İslam’ın Kelimesinin Merkezi: "لا إله إلا الله "

Allah Subhanehu ve Teala şöyle buyurmuştur: إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَٰلِكَ لِمَن يَشَاءُ وَمَن يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرَىٰ إِثْماً عَظِيماً “Allah, kendisine ortak koşulmasını asla bağışlamaz; bundan başkasını, (günahları) dilediği kimse için bağışlar. Allah'a ortak koşan kimse büyük bir günah (ile) iftira etmiş olur.” [Nisa 48] Ve Subhanehu şöyle buyurmuştur: الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُم بِظُلْمٍ أُولَٰئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ “İman edip de imanlarına zulüm bulaştırmayanlar var ya, işte onlar güven içindedir; doğru yolu bulanlar da onlardır.” [En’am 82] Ve Subhanehu şöyle buyurmuştur: وَالَّذِينَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لا يُشْرِكُونَ “Onlar, Rablerine hiçbir şeyi ortak koşmazlar.” [Müminun 59] Ve Subhanehu şöyle buyurmuştur: وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَٰذَا الْبَلَدَ آمِناً وَاجْنُبْنِي وَبَنِيَّ أَن نَّعْبُدَ الْأَصْنَام “İbrahim şöyle dua etmişti: “Rabbim! Bu şehri güvenli kıl, beni ve çocuklarımı putlara tapmaktan uzak tut!” [İbrahim 35]

İslam’ın kelimesi “لا إله إلا الله”, akidelerin başı, dinin temeli ve peygamberlerin (salât ve selâm onlara olsun) peş peşe kendisine davet ettiği ve kendisi için kitapların indirildiği imandır. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in Mekke’de hiç durmaksızın kendisine davet ettiği işte bu konudur; İslam’ın kelimesi “لا إله إلا الله”, dinde bir merkez ve İslam onun etrafında dönmekte olup bütün İslami akideler ve nizamlar onun üzerine inşa edilmiştir.

“لا إله إلا الله” şehadeti, manasını ve delalet ettiği şeyi bilmeyi gerektirir; şehadetin ilk kısmı olan “لا إله” (ilah yoktur), inkar (nefy) kısmıdır ve bu, Allah Subhanehu ve Teala dışında her şeyin ilahlığının inkar edilmesidir; yani insanın sevdiği, yücelttiği, boyun eğip teslim olduğu şeyleri ya da insanların ilah olarak edindiği putları, kişileri ve arzuları inkar etmesidir. Allah’tan başkasına kulluk anlamındaki “ubûdiyyet” lafzı, bundan sakındırmak için nebevî sünnette de geçmiştir; tıpkı Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurduğu gibi: تَعِسَ عَبْدُ الدِّينَارِ، تَعِسَ عَبْدُ الدِّرْهَمِ، تَعِسَ عَبْدُ الْخَمِيصَةِ “Altın'a (dirhem) ve gümüş'e (dirhem) kul olan kahrolsun, sürünsün! Kadifeye ve işlemeli kumaşlara kul olan kahrolsun, sürünsün!”

Şehadetin ikinci kısmı, “إلا الله - Allah’tan başka” ifadesi, ispat kısmıdır; yani kulluğun (ulûhiyetin) sadece Subhanehu’ya ait olduğunun ispatıdır. Zira bu kısımda, Allah’ın en güzel isimleri ve sıfatları hatırlatılmaktadır; yani O’nu ilah edinmenin ve O’nun ibadet edilen ve sevilen oluşunun anlamı hatırlatılmaktadır; yani biz, O’nun önünde eğilir, O’nu yüceltir ve O’nun azametine boyun eğeriz ifadesinin anlamı hatırlatılmaktadır.

İslam’ın kelimesi, aklı ikna eden ve fıtrata uygun olan tüm akidelerin üzerinde yükseldiği akli bir akidedir; dolayısıyla insanda yerleşik olan gerçekler, kainatı yoktan var eden tek bir yaratıcının olmasını ve onun yaratılışının boşuna veya kaotik olmamasını gerektirir; nitekim Allah insanda, Kendisine yönlendiren deliller yaratmıştır ki bunlardan bazıları şunlardır:

Ahlaki eğilim:Bu, insanın fıtrî olarak iyiliğe eğilimli olması ve şerden nefret etmesidir; zira birçok kültürde doğruluk bir erdem ve zulüm ise bir rezilliktir; bu eğilimin tek açıklaması, bunun Hakim olan yaratıcının katından olmasıdır.

Özgür irade:Bu, insanın seçim yapabilme gücüdür; bu özellik insanı diğer tüm programlanmış varlıklardan ayırmakta olup bunun tek açıklaması, insana bu ayrıcalığı bahşeden bir ilahın varlığıdır.

İçgüdüsel yön: İnsanın içgüdüleri, maddenin salt maddi yorumunun ötesine geçmektedir; zira bunlar, yaratıcısına delalet eden gizli enerjilerdir.

Gaye ile ilgili duygular: İnsanın varlığının bir gayesi olduğunu idrak etmesi, bu duygudan diğer varlıkların yoksun olması ve bunun salt maddi bilimlerde bir açıklamasının bulunmamasıdır.

İbn Teymiyye, şeylerin O’na işaret etmesinden önce, Allah’ın şeyler için bir delil olduğunu ileri sürmüştür; yani insan delillerle çevrilidir ve insan Allah’a delalet eden evrensel dokunun bir parçasıdır; nitekim Allah insana, yaratıcısını idrak etmesi için maddenin ötesine geçen metafiziksel araçlar ve özellikler bahşetmiştir.

Bundan sonra bu kainatın tek bir ilahı olduğunu kabul etmek gerekir; çünkü aklın, birden fazla ilahın varlığını kabul etmesi imkansızdır; aksi takdirde onlar birbirlerine isyan ederlerdi; böylece ilahın varlığı aklen kanıtlandığı gibi onun vahdaniyeti (tekliği) de aklen kanıtlanmıştır; sonra peygamberler, selim fıtrata sahip insanları hak olan Allah'a ibadet etmeye yönlendirmek için vahiy ile geldiler; nitekim Ömer ibn Hattab, kendilerinin cahiliye döneminden İslam'a geçişini şu sözleriyle özetlemiştir: “Aklımız vardı ama hidayetimiz yoktu.”

Allah’ın peygamberleri (salat ve selam onların üzerine olsun) insanları Allah’a davet etmek için geldiklerinde, İslam'ın kelimesi “لا إله إلا الله -Allah’tan başka ilah yoktur) sözü, sözleri ve fiilleriyle tartıştıkları ve mücadele ettikleri ilk şey olmuştur; insanları Allah’ın şeriatına davet ederken bu sözü temel almışlardır. Mekke'de sahabeler, Allah'ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile birlikte bu söz temelinde sebat etmişlerdir. Allah'ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem Mekke'den Medine bu söz temelinde hicret etmiştir. Medine'de İslam devleti bu söz temelinde kurulduğu gibi gazveler ve fetihler de bu söz için olmuştur; zira Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ، ثُمَّ حُرِّمَتْ عَلَيَّ دِمَاؤُهُمْ وَأَمْوَالُهُمْ وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ “İnsanlar “لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ- Allah'tan başka ilah yoktur” deyip namazı kılıp zekâtı verinceye kadar onlarla savaşmakla emrolundum. Sonra malları ve kanlarını benden korumuş olurlar. Onların hesapları ise Allah Azze ve Celle’ye kalmıştır.” Bunun ardından Sahabeler bu kelimeyi taşıdılar, ülkeleri fethetmek için harekete geçtiler ve insanları hayra davet ettiler; böylece kainatla uyum içinde olan Müslüman bir toplum oluşmuştur; öyle ki "ibadet eden kainatta ibadet eden insan" olmuştur. Nitekim Subhanehu şöyle buyurmuştur: وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ فَمِنْهُم مَّنْ هَدَى اللَّهُ وَمِنْهُم مَّنْ حَقَّتْ عَلَيْهِ الضَّلَالَةُ فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ “Andolsun biz, her ümmete, “Allah’a kulluk edin, tağuttan kaçının” diye peygamber gönderdik. Allah, onlardan kimini doğru yola iletti; onlardan kimine de (kendi iradeleri sebebiyle) sapıklık hak oldu. Şimdi yeryüzünde dolaşın da peygamberleri yalanlayanların sonunun ne olduğunu bir görün.” [Nahl 36]

Ne yazık ki tevhid kelimesi, sömürgecilik ve fikri işgal çağları nedeniyle birçok Müslümanın hislerinde ve akıllarındaki merkeziliğini kaybetmiş; böylece sadece teorik bir akideye veya dil ile yapılan bir zikre dönüşmüş ve hayat, siyaset ve ekonomi gerçekliğinden soyutlanmıştır.

Siyasette: Müslümanlar laik rejimlere boyun eğdiler ve İslam olarak adlandırılan bazı partiler, akideyi ona yabancı olan sistemlerle harmanlamayı kabul ettiler.

Ekonomide: Akide, para ve servet anlayışından koparılmış ve ekonomik sorunlara yönelik İslami çözümler ise kaybolmuştur.

Vela (Allah için sevmek) ve bera (Allah için buğzetmek): Bu, en tehlikeli izolasyon şekillerinden biridir; zira Allah’ı ve müminleri dost edinmenin ve küfür ile avenelerine buğzetmenin işaretleri kaybolmuştur. Birçokları münafıklar ve düşman rejimler tarafından aldatılmıştır; zira Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَاِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ إِنَّنِي بَرَاءٌ مِّمَّا تَعْبُدُونَ * إِلَّا الَّذِي فَطَرَنِي فَإِنَّهُ سَيَهْدِينِ “Hani İbrahim, babasına ve kavmine şöyle demişti: “Şüphesiz ben sizin taptıklarınızdan uzağım. Ben ancak O, beni yaratana taparım. Şüphesiz O beni doğru yola iletecektir.” [Zuhruf 26-27] Ve Subhanehu şöyle buyurmuştur: وَمِنَ النَّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ اللَّهِ أَندَاداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُباً لِّلَّهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً وَأَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ “Buna rağmen öyle insanlar var ki, Allah’tan başka varlıkları O’na denk tutar da, Allah’ı sever gibi onları severler. Gerçek mü’minlerin Allah’a olan sevgileri ise, her şeyden daha sağlam ve daha kuvvetlidir. Keşke o zulmedenler, azabı gördüklerinde anlayacakları gibi, şimdiden bütün kuvvetin Allah’a ait olduğunu ve Allah’ın azabının çok şiddetli olduğunu anlasalardı!” [Bakara 165]

"لا إله إلا الله" ifadesinin anlamı, İslam’ı onun saf kaynaklarından (Kitap, Sünnet, Sahabe icması ve kıyas) almak ve ilahi teşri otoritesinden daha yüksek bir otoritenin olmamasıdır. Zira Subhanehu şöyle buyurmuştur: قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ * لَا شَرِيكَ لَهُ وَبِذَٰلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ “De ki: Şüphesiz benim namazım, bütün ibâdetlerim, hayatım ve ölümüm, alemlerin Rabbi olan Allah içindir. O’nun hiçbir ortağı yoktur. Ben bununla emrolundum ve ben müslümanların ilkiyim.” [En’am 162-163] Bu kelimenin yeniden hakim olması için İslami hayatın yeniden başlatılması gerekir; bu ise ancak küfrün politikalarına bağlı kalmayan özgür bir devlet olan İslam Devleti’nin kurulmasıyla mümkündür.

Bu amel, bu " لا إله إلا الله" kelimesini metodu ve sistemiyle taşıyan, hiçbir şeyde ona muhalefet etmeyen, bu kelimeyi tüm amelleri için tek referans olarak kabul eden ve liderliğinin şahsiyetlerini onun üzerine inşa eden bir cemaatin varlığını gerektirir; bu da Amr ibn As’ın şöyle dediği gibidir: إن أفضل ما نُعِد شهادة أن لا إله إلا الله وأن محمداً رسول الله “Bizim (Allah katında) en üstün saydığımız şey, Allah'tan başka ilah olmadığına ve Muhammed'in Allah'ın elçisi olduğuna şehadet etmektir.” Bu konuda, herhangi bir zaman veya mekanda referans olarak alınan herhangi bir şeyden sapmamak demektir.

Ayrıca Şeyh Takiyyuddîn Nebhani Rahimehullah, “لا إله إلا الله” ile olan bağın, berat-ı zimmetle pratik bir bağ olsun diye Hizb-ut Tahrir'i kurmuştur. Bu yüzden davet taşıyıcılarının, amellerinin rutin bir görev olmadığını, aksine Ribi bin Amir’in Rüstem karşısındaki sebatından ve Ebu Bekir Sıddık’ın Ridde savaşlarındaki kararlılığından ilham alınarak kulluğun gerçekleştirilmesi olduğunu idrak etmeleri gerekir; zira Ebu Bekir şöyle demişti: “Allah'a yemin ederim ki namaz ile zekâtı birbirinden ayıranlarla savaşırım.”

Sonuç olarak: Hedef, tiranlara olan bağımlılıktan kurtulmak, hatta Allah'ın vaadi olan istihlafı-egemenliği gerçekleştirmek için bu anlamları ümmet ile güç ve kuvvet ehli arasında yaymaktır: وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ “Allah, içinizden, iman edip de salih ameller işleyenlere, kendilerinden önce geçenleri egemen kıldığı gibi onları da yeryüzünde mutlaka egemen kılacağına, onlar için hoşnut ve razı olduğu dinlerini iyice yerleştireceğine, yaşadıkları korkularının ardından kendilerini mutlaka emniyete kavuşturacağına dair vaatte bulunmuştur. Onlar bana kulluk eder ve bana hiçbir şeyi ortak koşmazlar. Artık bundan sonra kimler inkâr ederse, işte onlar fasıkların ta kendileridir.” [Nur 55]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Saba Ali – Mübarek Toprak (Filistin)