وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقاً
“Yine de ki: Hak geldi; bâtıl yıkılıp gitti. Zaten bâtıl yıkılmaya mahkumdur.” ^{[İsra 81]}

Eş-Şevvak Mahkemesi, Hizb-ut Tahrir Üyesi Nasruddin Hakkında Beraat Kararı Verdi

Bugün, 22 Saferü’l-Hayr 1448 / 5 Ağustos 2026 Çarşamba günü, Hizb-ut Tahrir üyesi Nasruddin Muhammed Âdem Sâmin hakkında, 1057 sayılı dosya kapsamında açılan davanın duruşması gerçekleştirildi. Dava, Bilişim Suçları Kanunu’nun 25. maddesi uyarınca görülüyordu. Söz konusu maddede şöyle denilmektedir: “Her kim, bir kimsenin itibarını zedelemek amacıyla bilgi ve iletişim ağını yahut herhangi bir bilgi aracını ve uygulamasını hazırlar veya kullanırsa, üç yılı geçmeyen hapis, kırbaç veya her iki ceza ile birden cezalandırılır.” Davanın başlangıcında dosyaya eklenen 69. madde ise daha sonra iddia makamı tarafından düşürüldü.

Mahkeme, soruşturma görevlisini dinledikten sonra, Nasruddin’in avukatı tarafından çapraz sorguya alındı. Sorgulama sonucunda, davaya konu olan paylaşımın istihbarat teşkilatını ve herhangi bir güvenlik kurumunu hedef almadığı veya belirli bir kişiye yönelik hakaret içermediği ortaya çıktı. Daha sonra hâkim, Nasruddin’e paylaşımındaki amacını sordu. Nasruddin bunu üç madde hâlinde açıkladı:

Birinci olarak: Gerçek güvenlik ve emniyet ancak Rahmân’a itaat etmekle ve İslam Devleti’nin gölgesinde mümkündür. Bunda bir problem mi var? Eğer bunda bir sakınca görülüyorsa, bu son derece ciddi bir durumdur. dedi.

İkinci olarak: Uyuşturucu sorunu beşerî kanunlarla çözülemez, ancak İslam’ın caydırıcı hükümleriyle çözülebilir.

Üçüncü olarak: Bu paylaşımı, Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in şu hadisine uyarak iyiliği emretmek ve kötülükten sakındırmak amacıyla yaptığını söyledi:

لَتَأْمُرُنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَلَتَنْهَوُنَّ عَنِ الْمُنْكَرِ، أَوْ لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عِقَاباً مِنْهُ، ثُمَّ تَدْعُونَهُ فَلَا يُسْتَجَابُ لَكُمْ “Vallahi! ya marufu emreder, münkerden nehyedersiniz ya da Allah katından size bir ceza gönderir de sonra O’na dua edersiniz ama size icabet edilmez.” Ardından duruşmaya öğle namazı arası verildi. Ara sırasında Nasruddin, cemaatin imamlığını yaparak namazı kıldırdı.

Daha sonra karar duruşması yapıldı ve hâkim şu hükmü açıkladı: Bu paylaşımın 25. maddeyle hiçbir ilgisi yoktur. Çünkü söz konusu madde, belirli kişilere yönelik hakaret ve isnadı düzenlemektedir. Sanığın paylaşımında ise belirli bir kişi ya da kurumu hedef alan herhangi bir ifade bulunmamaktadır; genel bir nitelendirmeden söz etmektedir. Kendisi, Hilafet Devleti’nin kurulması ve İslam’ın uygulanması için faaliyet gösteren bir aktivisttir. Bu, onun fikrî görüşü ve düşünsel yaklaşımıdır. Bunun 25. madde kapsamında değerlendirilmesi mümkün değildir. Her kesimin kendi görüşü ve düşüncesi vardır; insanlar internet ve sosyal medya üzerinden düşüncelerini ifade etmektedir. Bu paylaşımı cezalandırabilecek herhangi bir kanun maddesi bulunmadığından mahkeme sanığın beraatine karar vermiştir.”

Biz Hizb-ut Tahrir / Sudan Vilayeti olarak Nasruddin kardeşimizin serbest bırakılmasını kutluyor ve diyoruz ki: “Hamdolsun, hak geldi ve batıl zail oldu; şüphesiz batıl yok olmaya mahkumdur.”

وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللهُ وَاللهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ “Onlar tuzak kuruyorlar. Allah da tuzak kuruyordu. Allah, tuzak kuranların en hayırlısıdır.” ^{[Enfal 30]}

İbrâhîm Usmân [Ebu Halîl]
حزب التحرير
Hizb-ut Tahrir
Sudan Vilayeti Resmi Sözcüsü

Haber-Yorum

Hindistan'ın Afganistan'da Nüfuzu Var Mı?

Haber:

Pakistan Askeri Sözcüsü Ahmed Şerif Çaudri, Afganistan’ın Hindistan ile yakınlaşmasını eleştirerek, Yeni Delhi’nin Afganistan topraklarını Pakistan’a karşı terörist operasyonlar için bir üs olarak kullandığını açıkladı. Ayrıca Pakistan Savunma Bakanı Havace Asif, Şubat 2026’da Afganistan’ın bir Hint sömürgesine dönüştüğünü ve Taliban hükümetinin Hindistan’ın vekili olarak çalıştığını iddia etmişti.

Yorum:

Pakistan’da meydana gelen hemen hemen her güvenlik olayının ardından, Pakistanlı yetkililer Afganistan’ı suçlamakta ve Hindistan’ın bunları Pakistan'a karşı kullandığını iddia etmektedir. Pakistan medya kuruluşları, rejimin bu anlatısını yoğun bir şekilde abartarak, Pakistan kamuoyunda, Hindistan ve Afganistan’ın Pakistan’a karşı ortak bir düşmanlık içinde ittifak kurdukları izlenimini pekiştirmektedir.

Bu anlatı, tamamen farklı bir gerçekliği ortaya koyan Pakistan rejiminin tarihsel kayıtlarına rağmen devam etmektedir. Oysa ABD'nin bölgesel politikalarına hizmet etme konusunda bir piyade gücü olarak çalışmak yoluyla bizzat Pakistan’ın kendisi, Hindistan'ın Güney Asya'daki konumunun güçlenmesindeki ana tetikleyici bir unsur olmuştur. Nitekim ABD’nin talebi üzerine uygulanan bu politikalar, Narendra Modi hükümetinin İslam karşıtı politikalarını genişletmesine, Büyük Hindistan projesini ilerletmesine ve herkesin gözü ve kulağı önünde Keşmir’i fiilen ilhak etmesine zemin hazırlamaktadır. ABD'nin talebi üzerine Pakistan ordusu, Hindistan ile olan doğu cephesini terk edip tamamen Afganistan düşmanlığına odaklanmıştır; buna rağmen bu rejim, bugün Hindistan'ın Afganistan'daki nüfuzundan bahsedebiliyor!

Pakistan'ın kendi bölgesel sınırlarının dışındaki politikaları uygulamadaki rolü, yalnızca Güney Asya ile sınırlı değildir. Zira Orta Doğu’da da İslamabad, ABD ve Yahudi varlığının çıkarlarına uygun bir şekilde davranmaktadır. Gazze’deki çatışma ve İran ile yaşanan gerginliklere ilişkin tutumuyla ilgili olan hususa gelince; Pakistan’ın davranışları, Batı’nın çıkarlarının korunmasına katkıda bulunmuştur; zira o bugün, Körfez ülkeleriyle imzalanan güvenlik anlaşmaları aracılığıyla bölgedeki ABD askeri üslerini korumaya çalışmaktadır.

Bununla birlikte Pakistan’ın Afganistan’a yönelik uyguladığı düşmanca baskıları ve saldırgan politikaları Kabil’i, Hindistan ve Rusya da dahil olmak üzere bölgesel güçlerle ilişkilerini genişletmeye itmektedir. Yeni Delhi de bu durumu, Güney Asya’da nüfuzunu genişletmek için bir fırsat olarak görmektedir. Bu arada Hindistan’ın, mücadelesi hâlâ dahili ve İslami dürtülerden kaynaklanan Pakistan Talibanı hareketi gibi gruplar üzerinde bir etkiye sahip olduğuna işaret eden mantıklı veya güvenilir bir kanıt bulunmamakla birlikte, ancak Hindistan ile Belucistan Kurtuluş Ordusu gibi bazı laik gruplar arasında bağlantılar olma olasılığı göz ardı edilemez.

Mevcut Pakistan yöneticilerin tarihsel hafızalarının kısa olmasının acısını çektiklerini ve seleflerinin ABD'ye tam olarak boyun eğmelerine ve ona mutlak sadakatlerine rağmen nihayetinde bir kenara itilip aşağılanmalarına rağmen onların akıbetinden ders çıkarmaktan aciz olduklarını belirtmekte fayda vardır.

Diğer yandan İslami ilkelere dayalı olarak, Müslümanları ve İslami düşünceyi bastırmayı hedefleyen açık politikalar benimseyen Hindistan devleti ile Afganistan hükümeti arasında kurulacak herhangi bir yakınlaşma, asıl olarak İslam politikasıyla çelişmektedir. Ulusal çıkar ve siyasi gerçekçilik gibi mefhumlara dayanmak, uluslararası arenada aşağılanmaları artık apaçık ortada olan Pakistan yöneticileri için mevcut durumdan daha iyi bir sonuca yol açmayacaktır.

Gerçek şu ki Afganistan ve Pakistan’daki Müslüman halk, sömürgeci güçlere olan bağımlılığın ve iktidar rejimlerinin aldatıcı manevralarının sona ermesini talep etmektedirler. Bu kısır döngüden kurtulmanın ve Doğu ya da Batı güçlerine boyun eğme ve yalakalık yapma ihtiyacını ortadan kaldırmanın temel çözümü, İslam ümmetinin asıl modeline geri dönmektir: Bu ise bölgenin gerçek güvenliğini ve onurunu yeniden tesis etmek için Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafetin kurulmasıdır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Yusuf Arslan - Afganistan

Bağımsız Karar İle Washington'ın Peşinden Sürüklenmek Arasında

Amerika ne zaman Orta Doğu'da bir krize girse, hemen Arap müttefiklerini çağırmaktadır; ancak bunu karar alma sürecine dahil etmek için değil, onlara roller dağıtmak için yapar. Bu kural pek çok kez tekrarlanmıştır; öyle ki artık soru “Arap ülkeleri ne istiyor?” değil, “Amerika, Arap ülkelerinden ne istiyor?” haline gelmiştir.

İran ile olan gerilimin ortasında görünen o ki ABD yönetimi, İran ile yüzleşmenin maliyetini hafifletecek siyasi ve bölgesel bir örtüye ihtiyaç duymaktadır. Zira ABD yönetimi, savaşın yayılması halinde bunun sadece bir yanda Amerika ve Yahudi varlığı, diğer yanda İran arasında kalmayacağını; aksine bölgenin güvenliğini, ekonomisini ve istikrarını da etkileyeceğini bilmektedir. Bu nedenle, tırmanışın anahtarlarının eskisine göre çok daha karmaşık bir hale gelmesinin ardından, destek ve koordinasyon talebiyle Arap başkentlerine doğru harekete geçmiştir.

Üzücü olan ise, eleştirmenlerine göre Arap yöneticilerinin bu krizlere, bağımsız bir proje mantığıyla değil, aksine kendi halklarının öncelikleri ya da ümmetin uzun vadedeki çıkarlarıyla çelişse bile Amerika ile olan ittifaklarını koruma mantığıyla yaklaştıklarıdır. Bu yüzden inisiyatif sahibi olmak yerine, bölgenin dışında formüle edilen düzenlemelerin bir parçası haline geliyorlar; ardından da onlardan, bu düzenlemeleri uygulamaları veya onlara bir örtü sağlamaları isteniyor!

Zenginliklere, coğrafi konumu ve insan kaynaklarına sahip olan ümmete, karar alma sürecine ortak olması yakışır; edilgen bir konumda kalması yakışmaz. Çünkü egemenlik, konuşmalarda atılan bir slogan değildir; aksine irade büyük güçlerin baskısıyla çatıştığında sınanan bir tutumdur.

Tarih, vatanlarının akıbetini dış güçlerin iradesine bağlayanlara merhamet etmez. Zira ittifaklar değişebilir, çıkarlar da değişebilir; ancak halklar, aşağılayıcı kararların sonuçlarına katlananlar olarak kalmaya devam etmektedir.

Kararlarını kendi çıkarları üzerine inşa etmeyen devletler, kendilerini her zaman hem Batı projelerinin peşinden sürüklenmenin bedelini öderken hem de kendilerinin belirlemediği politikaların faturasını öderken bulacaklardır.

Bugün bölgenin, Amerika’nın dayattığı bloklaşmalara değil, aksine ümmetin çıkarını her şeyin üstünde tutan ve dünyanın saygısının, kendisinden talep edilenleri yerine getirmekle yetinenlere değil, bilakis kendi kararlarına sahip olanlara ve çıkarlarını nasıl savunacağını bilenlere verildiğini kavrayan bağımsız bir siyasi iradeye çok ihtiyacı vardır. Trajedi işte burada yatmaktadır; zira bir zamanlar güç dengelerini belirleyen bir ümmet, bugün ise sömürgeci devletlerin kendisine çizdiği hususları bekler bir hale gelmiştir; bu ise Müslümanların servetlerini ya da coğrafi konumlarını kaybetmiş olmalarından dolayı değildir, aksine vahdetlerini sağlayan birleştirici varlığı kaybetmelerinden dolayıdır.

Bugün ise Müslümanların devletleri parçalanmış, otoriteleri dağılmış ve birleştirici varlıkları kaybolmuştur; bu yüzden devletleri, Batı’nın iradesinin gölgesinde hareket eden zayıf varlıklara dönüşmüştür. Siyasi kararlar bağımlılığın esiri olduğu sürece bu gerçeklik devam edecek; ta ki ümmet, başkalarının sözlerinin yankısı olmaktan çıkıp söz sahibi olmasını sağlayan varlığını yeniden kazanıncaya kadar. Bu gerçeklik ise ancak ümmet, iradesini birleştiren siyasi varlığını yeniden kazanıp milletler arasındaki konumunu geri kazandığı gün değişecektir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Munis Hamid – Irak