Erken dönem fetihlerinin ve işgalcilere karşı direnişin sembolü olan, büyük âlimlerin yetiştiği ve Kur’an-ı Kerim’i ezberletme konusunda öncülük eden bir ülkenin; Ömer Muhtâr’ın ve bir milyon Kur’an hâfızı ülkesi Libya’nın, 2011’in sonlarında Muammer Kaddafi’nin fiilen devrilmesinden bugüne kadar sömürgeci güçler arasındaki çatışmanın bir sahası olarak kalması gerçekten üzüntü verici. Bu çatışmaların yakıtı ise Müslümanların evlatları, servetleri ve topraklarıdır. İktidar mücadelesi verenler hâlâ ülkeyi sömürgecilerin çıkarları doğrultusunda altüst etmeye devam etmektedir.

İktidar mücadelesi verenler, bir yanda Trablus merkezli Abdülhamid Dibeybe başkanlığındaki hükümet, diğer yanda Bingazi merkezli Usame Hammad başkanlığındaki hükümet olmak üzere ülkeyi hâlâ Doğu ve Batı olarak iki hükümete bölmüş durumdalar. Ayrıca biri Batı’da, Abdülhamid Dibeybe başkanlığındaki sözde Ulusal Birlik Hükümeti’ne bağlı; diğeri ise ülkenin doğusunda Halife Hafter’in komutasında olmak üzere iki ayrı ordu bulunmaktadır. Bu taraflar, en iyi ihtimalle, iktidarın paylaşılması ve birlik sağlanması adına çeşitli uzlaşma biçimlerine yönelik görüşmelerden söz ediyorlar. Sanki Müslümanların birliği meselesi, aziz dinimizde kesin bir hükme bağlanmamış da üzerinde pazarlık yapılabilecek ihtilaflı bir meseleymiş gibi davranıyorlar!

Libya’nın batısındaki (Ulusal) Birlik Hükümeti’ne bağlı hava, deniz ve hava savunma kuvvetleri genelkurmay başkanları ile Libya’nın doğusundaki güçler, çeşitli askerî alanlarda iş birliğini ve bütünleşmeyi güçlendirmek amacıyla ortak bir çalışma programı ve uygulama planları üzerinde anlaşmaya vardıklarını belirttiler. Askeri kurumun bu diyaloğu Birleşmiş Milletler misyonunun himayesinde ve Ekim 2020’de Cenevre’de taraflar arasında imzalanan ateşkes anlaşması çerçevesinde yürütüyor olması, bu çabaların ne denli saçma olduğunu ve bu görüşmelerin ülkeye hayır getireceğine kanıtlar niteliktedir.

Müslümanların birleşmesinin farz olması meselesi, şer’an kesin hükme bağlanmış bir meseledir. Çünkü Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَلَا تَفَرَّقُوا “Hep birlikte Allah’ın ipine (Kur’an’a) sımsıkı sarılın. Parçalanıp bölünmeyin.” ^{[Ali İmran 103]} Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem de şöyle buyurmuştur:

مَنْ أَتَاكُمْ وَأَمْرُكُمْ جَمِيعٌ عَلَى رَجُلٍ وَاحِدٍ يُرِيدُ أَنْ يَشُقَّ عَصَاكُمْ أَوْ يُفَرِّقَ جَمَاعَتَكُمْ فَاقْتُلُوهُ “Siz yönetim işinde bir adam üzerinde birleşmiş iken, birisi gelip sizin asanızı kırmak ya da cemaatınızı parçalamak isterse onu öldürün.”

إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَيْنِ فَاقْتُلُوا الْآخَرَ مِنْهُمَا “İki Halife için biat edildiğinde ikincisini öldürün.” Müslümanların ihtilaf etmesinden, bölünmesinden ve birbirleriyle savaşmasından tek yararlanan, ülkenin servetlerini yağmalamaya devam edebilmesi için ülkenin kendi adamları arasında bölünmüş ve parça parça kalmasını isteyen sömürgecidir.

İngiltere’nin ajanları ile Amerika’nın ajanları arasındaki bu çatışma, ülkeyi bölünme ve kan dökme girdabında tutmaya devam etmektedir. Bu çatışmanın tek kaybedeni ise Müslümanlardır. Bu nedenle Libya’daki samimi kişilerin; kabilelerdeki ehl-i hal ve’l akd kimselerin ve rabbani âlimlerin, ülkeyi sömürgeciliğin pençesinden kurtarmak ve sömürgeciliğin sancağı altında değil, “Lâ ilâhe illallah Muhammed’un Rasûlullah” sancağı altında birleştirmek için çatışmanın liderlerine ve taraflarına engel olmaları elzemdir. Evs ile Hazrec’i bir araya getirebilen İslam, Libya’da Doğu ile Batı’yı; hatta bütün dünyadaki Müslümanları bir araya getirebilecek güçte ve yetenektedir. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعاً وَلاَ تَفَرَّقُواْ وَاذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنتُمْ أَعْدَاء فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوَاناً وَكُنتُمْ عَلَىَ شَفَا حُفْرَةٍ مِّنَ النَّارِ فَأَنقَذَكُم مِّنْهَا كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ “Hep birlikte Allah’ın ipine (Kur’an’a) sımsıkı sarılın. Parçalanıp bölünmeyin. Allah’ın size olan nimetini hatırlayın. Hani sizler birbirinize düşmanlar idiniz de O, kalplerinizi birleştirmişti. İşte O’nun bu nimeti sayesinde kardeşler olmuştunuz. Yine siz, bir ateş çukurunun tam kenarında idiniz de O sizi oradan kurtarmıştı. İşte Allah size ayetlerini böyle apaçık bildiriyor ki doğru yola eresiniz.” ^{[Ali İmran 103]}

Gelin, Libya’yı Nübüvvet metodu üzere İkinci Raşidi Hilafetin dayanak noktası yapalım. Zira dünya ve ahiretin hayrı bundadır.

Türkiye, Mısır, Suudi Arabistan, Katar, Birleşik Arap Emirlikleri, Ürdün, Endonezya ve Pakistan dışişleri bakanları, pazar günü yayımladıkları ortak bildiride Filistinlilerin Gazze’den zorla göç ettirilmesine yönelik her türlü girişimi reddettiklerini vurguladılar. Yahudi varlığının sözde Ulusal Güvenlik Bakanı Ben-Gvir ile sözde Savunma Bakanı Katz’ın tehcire ilişkin açıklamalarını “en şiddetli ifadelerle” kınadıklarını belirttiler. Her zaman olduğu gibi Yahudilerin bu kışkırtıcı açıklamalarını, uluslararası insancıl hukuk dahil olmak üzere uluslararası hukuk ilkelerinin açık bir ihlali ve Filistin halkının meşru haklarına yönelik doğrudan bir tehdit olarak değerlendirdiler. Meseleyi, Müslümanların maslahatları söz konusu olduğunda yazıldığı kağıttaki mürekkep kadar bile değeri olmayan şekli kanunlara ve uluslararası kuruluşlara havale etme alışkanlıklarını her zaman olduğu gibi sürdürmüşlerdir.

Allah’ın düşmanı Ben-Gvir, kurulacak özel bir bakanlık aracılığıyla 7 yıl içinde 1,86 milyon Gazzelinin tehcir edilmesini öngören bir etnik temizlik planından bahsetmektedir. Katz da bu planın varlığını kabul etmiş ancak Arap ülkelerinin ABD Başkanı Trump’a yaptığı baskılar ve sunduğu yatırım teklifleri nedeniyle planın geçici olarak dondurulduğunu itiraf etmiştir. Tüm bunlara karşılık sekiz İslam ülkesinin dışişleri bakanları ise sadece kınamak ve telin etmekle yetinmektedir. Yahudi varlığının ciddiyetine ve sahada her gün uyguladığı saldırgan eylemlerine ve uygulamaya hazır planlarına; sadece kınama ve telin ifadeleriyle karşılık vererek tam bir ciddiyetsizlik sergilemekte ve Müslümanların gözlerini boyama siyasetini sürdürmektedirler!

Yahudilerin suikastlar, patlamalar, tutuklamalar, işgaller ve yerleşim yerlerinin genişletilmesi gibi Filistin’deki halkımıza yönelik gerçekleştirdiği saldırganlık ve vahşet artık günlük bir manzara hâline gelmiştir. Bunlara paralel olarak Yahudi varlığı, Batı Şeria’nın parçalayarak ve halkın geçim kaynaklarını daraltarak hayatı cehenneme çevirmeyi ve böylece insanları göçe zorlamayı hedeflemektedir. Böylelikle Allah düşmanı Yahudiler; “Filistin halkının %80’i Filistin dışında kendilerini kabul edecek bir yer bulursa gitmeye hazırdır” iddiasını hayata geçirmek istenmektedir.

Tüm bu saldırganlık, planlama ve uygulamalar karşısında Müslümanların yöneticilerden toplanmaktan, kınama bildirileri yayımlamaktan ve meseleyi sömürgeciliğin ve büyük güçlerin arka bahçesi olan Birleşmiş Milletler ile uluslararası hukuk bataklığına havale etmekten başka bir şey yapmadıklarını görüyoruz.

Oysa Filistin halkına yardım etmek, onları göç ettirme girişimlerini engellemek ve Filistin’in tamamını kurtarmak, son derece basit ve kolaydır. Sekiz devletin ya da bir kısmının, hatta bunlardan sadece bir tanesinin bile buna azmetmesi yeterlidir. Zira yöneticilerin Yahudilerle savaşmaktan alıkoyduğu Müslüman orduları, bunu yapabilecek güçtedirler, bundan sorumlu ve yükümlüdürler. Ümmet artık bu gerçeğin farkındadır, gözü açılmıştır ve yöneticilerin tiyatrolarına, zayıf tutumlarına artık kanmamaktadır.

Yöneticiler, Allah’ın çağrısına ve Filistin halkının feryatlarına kulaklarını tıkadıklarına göre; geriye Ümmetin orduları içindeki samimi kişilerin, Müslümanları birleştirecek ve Filistin’i kurtaracak olan Raşidi Hilafeti kurması için Hizb-ut Tahrir’e nusret vermekten başka seçenekleri kalmamıştır. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

وَمَا لَكُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَـذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنكَ وَلِيّاً وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنكَ نَصِيراً “Size ne oluyor da, Allah yolunda ve “Ey Rabbimiz! Bizleri halkı zalim olan şu memleketten çıkar, katından bize bir dost ver, bize katından bir yardımcı ver” diye yalvarıp duran zayıf ve zavallı erkekler, kadınlar ve çocukların uğrunda savaşa çıkmıyorsunuz?” ^{[Nisa 75]}

Amerika ve İran: Kesin Sonuç Savaşı Değil İradeleri Kırma Savaşı

Görünen o ki Amerika ve İran, çatışmanın yeni bir aşamasına girmiştir; bu aşama, iradeleri kırmaya yönelik uzun soluklu bir savaş gibi görünmekte olup her iki taraf da, mutlaka sonu belli olmayan kapsamlı bir savaşa girmek zorunda kalmadan karşı tarafı geri adım atma noktasına itmeye çalışmaktadır.

Amerika, muazzam bir askeri üstünlüğe ve geniş çaplı hava saldırıları düzenleme kapasitesine sahip olmasının yanı sıra, İran ekonomisini çökertmeye muktedir ekonomik ve mali baskı araçlarına da sahiptir. Ancak askeri üstünlüğe sahip olmak, kesinlikle İran büyüklüğündeki bir devlete -ki İran geniş bir coğrafyaya, füze kapasitesine, bölgesel kozlardan oluşan bir ağa ve çatışmanın bedelini ödemeye yönelik açık bir hazırlığa sahiptir- siyasi teslimiyeti dayatabilme kapasitesine sahip olmak anlamına gelmez.

Buna karşılık İran, ABD ile doğrudan ve açık bir askeri çatışmaya girmenin kendi çıkarına olmadığının farkındadır. Bu nedenle onun stratejisi, askeri bir zafer elde etmeye çalışmak yerine, çatışma süresini uzatmaya ve maliyetini artırmaya dayalı gibi görünmektedir. Çünkü çatışmaya eklenen her bir gün, ABD ve müttefikleri için siyasi, ekonomik ve askeri bir maliyet anlamına gelmekte olup, bu da İran’a kartlarını yeniden düzenlemek için daha büyük bir fırsat verebilir. İşte burada, zaman faktörü başlı başına bir silaha dönüşmektedir.

ABD, askeri ve ekonomik baskının sürdürülmesinin nihayetinde İran’ın devam etme gücünü zayıflatmaya ve onu başta nükleer program, bölgesel nüfuz ve Körfez’deki deniz ulaşım güvenliği olmak üzere kendisinin hayati olarak kabul ettiği dosyalarda tavizler vermeye zorlamaya yol açacağına inanmaktadır. İran ise tam tersine inanmaktadır; zira İran, savaşın devam etmesinin ABD için siyasi ve ekonomik bir yük haline geleceğine ve ABD’li karar alıcıların bir noktada, gerginliğin tırmanmasının maliyetinin beklenen getiriden daha fazla olduğuna ikna olacağına inanmaktadır.

Böylece mesele artık sadece füzeler, uçaklar ve yaptırımlardan ibaret değildir; aksine her iki tarafın da dayanma gücü üzerindeki bir savaş haline gelmiştir.

Bu çatışmanın ortasında, Hürmüz Boğazı istisnai bir konuma sahiptir; zira burası sadece bir su yolu değil, aynı zamanda dünyanın en önemli enerji arterlerinden biridir. Bu nedenle Hürmüz Boğazı’ndaki deniz trafiğine yönelik herhangi bir gerçek tehdit, sınır ötesi bir ekonomik krize dönüşebilir. İran, bu kozun kendisine sınırları ötesinde savaşın maliyetini artırma gücü verdiğinin farkındadır; bu nedenle Hürmüz, kesin bir zafer elde etmek için bir silahtan daha çok bir baskı aracı olarak kalmaya devam etmektedir.

Sorun şu ki, her iki taraf da yüz suyunu koruyacak bir sonuca ihtiyaç duymaktadır; çünkü ABD çatışmayı, İran’ın kendi zaferi olarak sunabileceği bir şekilde sona erdirmek istememektedir. İran ise, içeride ABD’nin baskısına teslim olmuş gibi görünecek bir anlaşmayı kolaylıkla kabul etmeyecektir. İşte iradeleri kırmaya yönelik savaşın tehlikesi de burada yatmaktadır; nitekim her iki taraf da müzakereye hazır olabilir, ancak her ikisi de geri adım atmaya zorlanmadığını hissetmelerinin ardından müzakerelerin başlamasını istemektedirler. Bu nedenle bir yandan askeri gerginlik, diğer yandan da siyasi temaslar gibi açık bir çelişki görebiliriz. Belki de bu bir çelişki değildir; aksine bizzat müzakere stratejisinin bir parçası da olabilir.

Sonuç mutlaka askeri bir zafer olmak zorunda değildir; belki de en gerçekçi sonuç, bir tarafın diğerine galip gelmemesi, aksine her bir tarafın da hedeflerine ulaştığını iddia ederek bir uzlaşmaya varmasıdır. Bu nedenle bugünkü çatışma, askeri bir zafer arayan geleneksel bir savaştan ziyade, irade ve dayanma kapasitesine dayalı uzun bir çatışmaya daha yakın gibi görünmektedir. Bu tür savaşlarda galip gelen, en güçlü darbeyi vuran taraf değil; aksine doğru bir anda karşı tarafa şunu söyleyebilen taraf olabilir: Devam etmenin maliyeti, geri adım atmanın maliyetinden daha büyük bir hale gelmiştir. İşte tam da burada iradeler savaşı sonuçlanacaktır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Munis Hamid – Irak

Haber-Yorum

Belçika’daki Tarafsızlık Tartışması, Müslüman Kadını Yeniden Sanık Sandalyesine Oturtuyor!

Haber:

1 Nisan 2026'da, Fransızca konuşan Valonya-Brüksel Federasyonu Parlamentosu eğitimde tarafsızlığa ilişkin yeni kuralları kabul etti. 2 Nisan 2026 tarihli kararname, resmî eğitim sisteminde çalışanların görünür olarak herhangi bir siyasi, felsefi veya dini semboller takmasını yasaklıyor. Bu da başörtüsü takan Müslüman kadınların, kararnamenin kapsadığı birçok öğretim ve eğitim görevinde, başörtüsünü çıkarmadıkları sürece artık çalışamayacakları anlamına geliyor.

Bu önlem, Belçika'daki Fransızca eğitim veren okulların, ciddi şekilde nitelikli öğretmen eksikliğinden muzdarip olduğu bir dönemde gelmiştir. 2025 yılında hükümet, Valonya ve Brüksel’deki bu eksikliği gidermek için çalışma grupları oluşturmuştu. Bununla birlikte okullar daha fazla öğretmene ihtiyaç duyarken, nitelikli ve başörtülü Müslüman kadınların, bazı kamusal eğitim sektörlerinde iş imkânlarından mahrum kaldıkları görülmüştür.

Yeni kararname, Belçika'da görünür İslami kıyafetler konusundaki süregelen tartışmada, bir başka adımı temsil ediyor. Belçika'nın kamusal alanlarda yüzü tamamen veya kısmen örten kıyafetleri zaten yasakladığını ve bu uygulamanın peçeyle yakından bağlantılı olduğunu belirtmek gerekir. Ayrıca Belçika mahkemeleri de bazı durumlarda kamu ve eğitim kurumlarında görünür dinî sembolleri yasaklayan kuralları kabul etmiştir.

Yorum:

Bir kez daha Müslüman kadın kendisini, Avrupa'daki siyasi ve ideolojik bir tartışmanın merkezinde bulmuştur. Tarafsızlık terimi bir gerekçe olarak kullanılmakta ancak sonuç açıktır. Müslüman bir kadın nitelikli, deneyimli ve öğretmenlik yapmaya istekli olabilir; ancak başörtüsü takmanın Allah tarafından farz kılındığına inanıyorsa, başörtüsünü çıkarmadığı sürece hoş karşılanmadığı söylenebilir!

Bu durum, okulların zaten öğretmen eksikliğinden muzdarip olmasının gölgesinde özellikle öne çıkmaktadır. Belçika, Fransızca konuşulan eğitim sistemi de dahil olmak üzere yıllardır öğretmen eksikliğiyle karşı karşıya kalmıştır. Bazen sınıflar öğretmensiz bırakılıyor, okullar boş kadroları doldurmanın zorluğuyla karşı karşıya kalıyor ve hükümetler öğretmenlik mesleğine daha fazla kişiyi çekmenin yollarını arıyor. Ancak aynı zamanda bir grup nitelikli kadın, giyim tarzları nedeniyle meslekten uzaklaştırılıyor.

Bu, bir çelişkiyi ortaya koymaktadır. Zira Avrupa hükümetleri sürekli olarak fırsat eşitliği, kadınların işgücü piyasasına katılımı, çeşitlilik ve kapsayıcılıktan söz ediyorlar. Ancak Müslüman bir kadın, İslami kıyafetini koruyarak çalışmak istediğinde, bu ilkeler birdenbire sınırlı bir hale geliyor. Böylece mesaj şu oluyor: Katılabilirsin, ancak İslami görünümünü gizlemen şartıyla!

Bu nedenle başörtüsü, Avrupa’da hâlâ tartışma konusu olmaya devam ediyor. Çünkü başörtüsü, hiçbir zaman sadece bir kumaş parçası olmamıştır. Başörtüsü, Müslüman bir kadının kimliğine bağlı kalarak Avrupa'da yaşayabileceğinin, eğitim görebileceğinin ve çalışabileceğinin görünür bir işaretidir. Dolayısıyla bir kadın, Allahu Teala'nın emrettiğine inandığı şeylerden ödün vermeden öğretmen, doktor, avukat ya da devlet memuru olabilir. Dinin giderek daha fazla özel ve görünmez kalmasını bekleyen laik bakış açısında bu durum, rahatsız edici bir hale gelmiştir.

Fransa laiklikten bahsediyor. Belçika tarafsızlıktan bahsediyor. Diğer ülkelerde ise politikacılar entegrasyon, güvenlik, özgürlük ve toplumsal uyum gibi terimler kullanıyorlar. Nitekim terimler değişebilir, ancak Müslüman bir kadından, görünür İslami kimliği gibi defalarca aynı şeyin değiştirilmesi isteniyor.

Belçika'nın durumu, tarafsızlığın gerçek anlamı konusunda önemli bir soruyu gündeme getiriyor; devlet, Müslümanlara, Hıristiyanlara, Yahudilere, ateistlere ve diğerlerine eşit muamele edebilir ama hepsini tek bir tip görünüme bürünmeye zorlamadan. Bir öğretmenin başörtüsü takması, okulu İslami bir okula dönüştürmez. Tarafsızlık, kurumun insanlara adil ve ayrım gözetmeksizin davranması anlamına gelmekte olup, bireyin topluma hizmet edebilmek için dinini gizlemesi anlamına gelmemektedir!

Kadınların özgürlüğü konusundaki söylemde bariz bir çelişki vardır. Zira laik toplumlar, kadınların giyim tarzını ve yaşam biçimini seçme hakkına sahip oldukları konusunda ısrar etmektedirler. Bununla birlikte Müslüman bir kadın Allah'a itaat etmek için başörtüsü takmayı seçtiğinde, devlet bu seçimin bazı okullarda, iş yerlerinde veya kamu kurumlarında kabul edilemez olduğuna karar verebiliyor. Kadına özgür olduğu söyleniyor ama bu özgürlük, laik politikaların dayattığı sınırlar içinde kalıyor!

Bu nedenle başörtüsü hakkındaki tartışma, tekrar tekrar gündeme geliyor. Dolayısıyla bu, birçok Avrupa ülkesinin henüz bir çözüm bulamadığı daha derin bir soruyu gündeme getiriyor: Müslümanlar, kademeli olarak taviz vermeye ve İslam'ın görünür tezahürlerini gizlemeye zorlanmadan topluma tam anlamıyla katılabilir mi? Başörtüsü, bu sorunun göz ardı edilmesini imkânsız kılıyor; zira bu, okullar, iş yerleri, sokaklar ve kamu kurumlarında her gün görülüyor.

Bu nedenle Müslüman bir kadının, İslami kıyafetinin bir sorun olduğu fikrini kabul etmemesi gerekir. Çünkü başörtüsü ne bir seçim sloganı, ne bir siyasi kıyafet, ne de aşırılığın bir işaretidir. Müslüman bir kadın için başörtüsü, Allah’a itaatinin bir parçasıdır; bu nedenle onu, dini ile eğitimi arasında, dini ile mesleği arasında ya da dini ile topluma hizmet etmesi arasında bir seçim yapmaya zorlamamak gerekir. Nitekim Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْراً أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ “Allah ve Rasulü bir konuda hüküm verince, ne bir mümin erkeğin ve ne de bir mümin kadının (o konuda) muhayyerlikleri (tercihleri) olamaz.” [Ahzab 36]

Bu nedenle Belçika'daki mesele, tek bir karardan ya da tek bir meslekten çok daha geniştir. Zira bu, laik rejimin, sürekli olarak özgürlük ve eşitlikten söz ederken, özellikle Müslüman bir kadını, dini inançlarına göre açık bir yaşam sürmelerinden dolayı nasıl kısıtlayabildiğini ortaya koymaktadır. Bu, okulların öğretmen aradığı bir dönemde meydana geldiğinde, bu çelişkiyi gizlemek çok daha da zor bir hale gelmektedir.

Asıl soru, Müslüman kadınların neden hâlâ başörtüsü takmaya devam ettikleri değildir; bilakis asıl soru, Avrupa siyasetinin neden kadınların Allah Subhanehu ve Teala'ya itaat etmelerini, kontrol altına alınması, sınırlandırılması ya da kamusal yaşamdan uzaklaştırılması gereken bir sorun olarak görmeye devam ettiğidir?!

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Yasmin Malik